അങ്ങനെ, അഗ്നി തന്റെ അച്ഛനായ ocean-നാഥന്ക്ക് നമസ്കരിച്ച്, തന്റെ ജ്വാലകളുടെ വലയങ്ങള് മറച്ചു, സമുദ്രത്തിന്റെ വായിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു. ബ്രഹ്മാ, അതിനുശേഷം, അവിടം വിട്ടു; അവിടെയുള്ള മഹര്ഷിമാര് എല്ലാം, ഔര്വയുടെ അഗ്നിയുടെ ശക്തി അറിയുന്നവര്, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് തിരിച്ചു. ഹിരണ്യകശിപ്പു, ആ അതിമഹത്തായ അത്ഭുതം കണ്ടു, ഔര്വയെ ദേഹത്തോടും മനസ്സോടും നമസ്കരിച്ച് പറഞ്ഞു: “മഹാഭാഗവന്, ഈ അത്ഭുതം ലോകം മുഴുവന് സാക്ഷിയായി സംഭവിച്ചു. നിങ്ങളുടെ തപസ്സിലൂടെ, മഹര്ഷികളില് ഉത്തമനായോ, ബ്രഹ്മാവിന് സന്തോഷം ലഭിച്ചു. ഞാന് നിങ്ങളുടെ പുത്രനും നിങ്ങളും എങ്കിലും സേവകനായി മനസ്സിലാക്കണം; ഈ കര്മ്മത്തിന് പാടില് നിങ്ങളാണ് പ്രശംസനീയന്. അതിനാല്, എന്നെ നിങ്ങളുടെ ആരാധനയിലേക്ക് സമര്പ്പിതനായി കാണുക; എങ്കില് ഞാന് വഴിതിരിയുന്നുവെങ്കില്, മഹര്ഷികളില് ഉത്തമനായോ, തോല്വി നിങ്ങളുടെതായിരിക്കട്ടെ.” ഔര്വ ഇതിന് മറുപടി പറഞ്ഞു: “നീ എന്നെ ഗുരുവെന്ന നിലയില് കാണുന്നു എന്നത് എനിക്ക് ഭാഗ്യവും അനുഗ്രഹവും. ഈ തപസ്സിന്റെ ഫലമായി, നീ ഇവിടെ ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല, ധര്മ്മശീലനായോ. എന്റെ പുത്രന് സൃഷ്ടിച്ച ഈ ശക്തി, അഗ്നിക്കും തൊടാനാവാത്തത്, ദാഹവും നാശവും നിറഞ്ഞത്, നീ സ്വീകരിക്കണം. ഇത് നിങ്ങളുടെ വംശത്തിന് നിയന്ത്രണത്തിനായി വിധിയാക്കിയതാണ്; ഇത് നിങ്ങളുടെ പക്ഷത്തെ സംരക്ഷിക്കുകയും ശത്രു പക്ഷത്തെ നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും.” വരുണന് പറഞ്ഞു: “ഈ ശക്തി ദൈവങ്ങള്ക്കു പോലും സഹിക്കാനാവാത്തതാണ്; ഇത് മുന്പ് ഔര്വ, ഉര്വയുടെ പുത്രന്, അഗ്നിയിലൂടെ സൃഷ്ടിച്ചതാണ്. ആ അസുരന് പീഡിതനാകുമ്പോള്, ഈ ശക്തി ക്ഷയിക്കും; അതേ ശക്തിയിലൂടെ മുന്പ് ശാപം നല്കിയിട്ടുണ്ട്. ഇതിനെ പ്രതിരോധിക്കേണ്ടതാണെങ്കില്, ഭാഗ്യവാനായവനെ സന്തോഷിപ്പിക്കണം; എനിക്ക് ദയവായി, ഇന്ദ്രാ, ജല-ഉത്ഭവവും ചന്ദ്രനും നല്കണം. അതോടെ, യാദവന്മാരുടെ കൂട്ടര് ചുറ്റി, ഞാന് വേഗത്തില് പോകും; നിങ്ങളുടെ അനുകമ്പയോടെ, ഈ ശക്തിയെ നിശ്ചയമായും നശിപ്പിക്കും.” അങ്ങനെ, സന്തോഷത്തോടെ, ദേവതകളുടെ ശക്തി വര്ദ്ധിപ്പിക്കുന്ന ഇന്ദ്രന്, ശീതള കൈകളുള്ള സോമനെ യുദ്ധത്തിന് മുന്നിലേക്കു അയച്ചു. “പോ, സോമാ, പാശധാരിയുടെ കൂട്ടുകാരനായി; അസുരന്മാരുടെ നാശത്തിനും സ്വര്ഗവാസികളുടെ ജയത്തിനും വേണ്ടി. നീ ശക്തിയില് തുല്യനും, പ്രകാശങ്ങളുടെയും അധിപനുമാണ്; വേദങ്ങള് അറിയുന്നവര് ലോകത്തിലെ എല്ലാ സാരങ്ങളും നിന്നിലൂടെ പരിവ്യപ്തമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നു. ഈ ലോകത്തില് നിന്നോടു തുല്യനായി ആരുമില്ല, ശീതള കിരണങ്ങള് വഹിക്കുന്നവനേ, അവ്യക്തത്തിന്റെ വര്ദ്ധന-ക്ഷയത്തിലും, സമുദ്രത്തിലും, ആകാശത്തിലുമുള്ളവനേ. നീ പകലും രാത്രിയും വഴി കാലത്തെ ചലിപ്പിക്കുന്നു, ലോകത്തെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നു; ലോകങ്ങളുടെ ഛായയില് നിന്നുള്ള ചന്ദ്രരൂപം ശരീരത്തില് അടയാളമാണ്. നക്ഷത്രങ്ങളുടെ പിതാക്കള് പോലും, സോമാ, നിന്റെ മായയെ അറിയുന്നില്ല; നീ സൂര്യന്റെ പാതയ്ക്ക് മുകളിലുമാണ്, പ്രകാശങ്ങളിലുമാണ് ഉയര്ന്നത്. നീ കിടിലം പോലെ ഇരുണ്ടതിനെ അകറ്റി, ലോകം മുഴുവന് പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു; ശീതള കിരണങ്ങളുള്ളവനേ, ഹിമശരീരനേ, പ്രകാശങ്ങളുടെ അധിപനേ, ചന്ദ്രനേ. നീ കാലസന്ധിയുടെ ആത്മാവാണ്, നശിക്കാത്തവനാണ്, യജ്ഞത്തിന്റെ രഥമാണ്, ഔഷധികളുടെ അധിപനാണ്, കര്മ്മങ്ങളുടെ ഉത്ഭവവും ജലത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും, ചൂടില്ലാത്തവനാണ്. നീ അമൃതത്തിന്റെ അധാരമാണ്, വേഗമേറിയവനാണ്, വെള്ള നിറമുള്ളവനാണ്, പ്രകാശമുള്ളവരുടെ പ്രകാശമാണ്, സോമപാനികളുടെ സോമനാണ്. എല്ലാ ജീവികളിലും സുഖകരനാണ്, ഇരുണ്ടതിന്റെ നാശകനാണ്, നക്ഷത്രങ്ങളുടെ അധിപനാണ്; അതിനാല്, മഹാസേനയും വരുണനും, അവരുടെ സേനകളോടു കൂടിയുള്ളവരുമായി നീ പോവുക. യുദ്ധത്തില് ഞങ്ങളെ ദഹിപ്പിക്കുന്ന അസുര മായയെ ശമിപ്പിക്കണം.” സോമന് പറഞ്ഞു: “യുദ്ധത്തിനായി നീ എന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ടത്, വരദായകനായ ദേവരാജന്, ഇനി ഞാന് ശീതളതിനെ ചൊരിയുന്നു, ദൈത്യരുടെ മായയെ അകറ്റുന്നു; ഇവരെ കാണുക, ശീതളതില് ചൂട് നഷ്ടപ്പെട്ട് തണുത്തതില് പൊതിഞ്ഞവരായി.” അങ്ങനെ, ചന്ദ്രനില് നിന്നുള്ള ശീതള മഴയും പാശങ്ങളും ദൈത്യരെ ചുറ്റി, കാറ്റ് മേഘങ്ങളെ ചുറ്റുന്നതുപോലെ പൊതിഞ്ഞു. വരുണനും ചന്ദ്രനും, ശക്തരായ ഇരുവരും, പാശങ്ങളും ശീതള കിരണങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് ദാനവരെ തണുത്ത മഴയും പാശങ്ങളും കൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു. ജലാധിപന്മാരായ ആ രണ്ടുപേര്, ഹിമപാശങ്ങള് കൈവശം വഹിച്ച്, യുദ്ധത്തില് വലിയ തിരകളോടെ നടന്നു, ഉണർന്നിരിക്കുന്ന രണ്ടുമഹാസമുദ്രങ്ങള് പോലെയായിരുന്നു. അവരാല്, ദാനവരുടെ വലിയ സേന മുഴുവന് മേഘങ്ങളുടെ പ്രളയമഴയില് പൊതിഞ്ഞതുപോലെ തകർത്തു. ജലാധിപന്മാരായ ചന്ദ്രനും വരുണനും, ദൈത്യാധിപന് സൃഷ്ടിച്ച മായയെ ഉയര്ത്തി, ശമിപ്പിച്ചു. ചന്ദ്രന്റെ കിരണങ്ങളില് ദഹിപ്പിക്കപ്പെട്ടും, യുദ്ധത്തില് പാശങ്ങളില് പിടിക്കപ്പെട്ടും, ദൈത്യര് ചൂടില്ലാത്ത മലകളുടെ ശിഖരങ്ങളില്ലാത്തത് പോലെ ചലിപ്പാനായില്ല. ചന്ദ്രന് അടി കൊണ്ടു, ദൈത്യര് എല്ലാവരും തണുത്തതില് പൊതിഞ്ഞ് ചൂടില്ലാതെ തീകള് പോലെ വീണു. മായ, ദാനവരില് മായാവിദ്യയില് പ്രഗത്ഭനായവന്, ആ ദാനവരെ ആകാശത്ത് പാശങ്ങളില് പിടിക്കപ്പെട്ടും, ശീതള കിരണങ്ങളില് പൊതിഞ്ഞും കണ്ടു. അവന് ഒരു വലിയ മായ സൃഷ്ടിച്ചു; മലനിരകളാല് അലങ്കരിച്ച, വാളുകളും കത്തികളും ആയുധമായി, പാറക്കടലുകളില് നിലകൊണ്ട, ഗുഹകളും കാടുകളും നിറഞ്ഞ മായ. അതില് സിംഹങ്ങളും കടുവകളും കൂട്ടമായി, ദൈവീയ ഗൃഹങ്ങളുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങുന്ന, കാട്ടുമൃഗങ്ങള് നിറഞ്ഞ, വാതംകൊണ്ട് മരങ്ങള് ചലിക്കുന്നതായിരുന്നു. ‘പാര്വതി’ എന്ന പേരിലുള്ള ഈ പ്രശസ്ത മായ, അവന്റെ പുത്രന് നിര്മ്മിച്ചതും, ദേവതകള് ആഗ്രഹിച്ചതും, മായ അവിടം മുഴുവന് വ്യാപിപ്പിച്ചു. വാളുകളുടെ ശബ്ദത്തോടും, കല്ലുകളുടെ മഴയോടും, വീഴുന്ന മരങ്ങളോടും, അവള് ദേവസേനകളെ ആക്രമിച്ചു, ദാനവരെ ഉണർത്തി. അതിനുശേഷം, ചന്ദ്രനും വരുണനും സൃഷ്ടിച്ച മായകള് അപ്രത്യക്ഷമായി; ഭൂമി, മലകളോടു കൂടിയതുപോലെ ഭയാനകമായി ചലിച്ചു. ദേവതകളെ കാണാനാവില്ലായിരുന്നു, മരക്കൂട്ടങ്ങളാല് ചുറ്റപ്പെട്ടതോടെ; അവരുടെ വില്ലുകള് ഒടിഞ്ഞു, ആയുധങ്ങള് തകര്ന്നു, അക്രമത്തിലായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ, പദ്മപുരാണത്തിലെ ഈ കഥാസമൂഹം, ദൈവിക ശക്തി, മായ, യുദ്ധം, തപസ്സ്, ദേവ-ദാനവ സംഘർഷം എന്നിവയുടെ അത്ഭുതമായ ദൃശ്യങ്ങള് അക്ഷരങ്ങള് വഴി നമ്മുടെ മുന്നില് തെളിയുന്നു.