പദ്മപുരാണമ്

നാരായണൻ, ദൈവങ്ങളുടെ ദൈവം, യുദ്ധത്തിൽ കഠിനമായ ഭീകരതകൾക്കിടയിൽ കാളനെയിയെ തന്റെ ഗദയാൽ വീഴ്ത്തിയപ്പോൾ, അവൻ തിടുക്കത്തിൽ അശ്രദ്ധിതനായി വീണു. പുനഃശ്ചേതനമാക്കിയ ശേഷം, കാളനെയി വിഷ്ണുവിനെ വെടികൾ കൊണ്ട് ആക്രമിക്കുകയുണ്ടായി; എന്നാൽ, ദൈവം തന്റെ ക്രോധത്തിൽ അവനെ ഭൂമിയിൽ വീഴ്ത്തി, ജീവൻ ഇല്ലാതെ. അപ്പോൾ ചന്ദ്രനും രാഹുവും തമ്മിൽ ഒരു യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു. ചന്ദ്രൻ രാഹുവിനെ കത്തിയാൽ അടിച്ചു, എന്നാൽ രാഹു, ചന്ദ്രനെ വിട്ട് സൂര്യന്റെ നേരെ ഓടുകയുണ്ടായി. രാഹു, ചന്ദ്രനെ തോൽപ്പിച്ച ശേഷം, അതിക്രമിച്ച് അവനെ പിന്തുടർന്നു; എന്നാൽ രാത്രിയുടെ ദൈവം രാഹുവിനെ കത്തിയാൽ അടിച്ചു. സിംഹികയുടെ ദേഹത്തിന്റെ കഠിനത കാരണം, കത്തിയുണ്ടായിരുന്നില്ല; അതിനാൽ, ചന്ദ്രന്റെ ശത്രുവായ രാഹു തന്റെ കഠിനമായ കൈകൊണ്ട് അവനെ ശക്തമായി അടിച്ചു. രാഹു, ചന്ദ്രനെ ഉയർത്തി, അതിന്റെ കഴുത്തിൽ പിടിച്ചു, ശക്തമായ യുദ്ധത്തിൽ അത്രയും വേഗത്തിൽ അവനെ ഊടുകയുണ്ടായി; എന്നാൽ, രാഹു വീണ്ടും ചന്ദ്രനെ തിന്നുകയും, പിന്നീട് അവനെ തൂകി. ചന്ദ്രൻ തന്റെ ദേഹത്തിൽ തന്റെ സ്വന്തം അടയാളമായ മൃഗത്തിന്റെ രൂപം വെച്ച് യാത്ര തുടർന്നു; രാഹു, ഉച്ചൈഃശ്രവസിനെ പിടിച്ചെടുത്തു, ജാലന്ധരൻ്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുപോയി, അവനെ ആരാധനയോടെ സമർപ്പിച്ചു. എന്നാൽ, യുദ്ധത്തിൽ, രാഹു ക്രോധിതനായും അക്രമിതനായും യമനെ തന്റെ ഗദയാൽ അടിച്ചു. ഇന്ദ്രന്റെ മകനായ സാംഹ്രാദ തന്റെ ക്ലബ്ബിൽ നിന്നും അടിയേറ്റ ജയന്തനെ പിടിച്ചെടുത്തു. എയർവതത്തിൽ കയറുകയും, ജാലന്ധരൻ്റെ അടുക്കൽ പോയി; യുദ്ധത്തിൽ, ധനദൈവമായ കുബേരൻ നിഹ്രാദനെ തന്റെ ഗദയാൽ വീഴ്ത്തി. രുദ്രന്റെ ത്രിശൂലത്തിന്റെ തീവ്രമായ അടിയാൽ നിശുമ്പൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു; എന്നാൽ നിശുമ്പൻ, മറുവശത്ത്, ദൈവങ്ങളുടെ സേനയെ വെടികൾ കൊണ്ട് കഷ്ടപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. ശുംബൻ, ദൈവങ്ങളുടെ സേനയെ വെടികളാൽ കീഴടക്കി; മായ, ഭ്രാന്തന്റെ കർത്താവ്, മൃത്യുവിനെ കെട്ടിവച്ചു, അവനെ കൊണ്ടുപോയി. അവൻ മൃത്യുവിനെ ജാലന്ധരനു നൽകി; പുലോമന്റെ മകൻ, അവനെ കടലിലേക്ക് നൽകി; കടലിന്റെ വായയിൽ വീഴ്ത്തിയപ്പോൾ, ലോകം ഭയമില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇന്ദ്രൻ, നമുചിയെ കെട്ടിവച്ച്, അവനെ നരകത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി; പിന്നീട്, ജാലന്ധരൻ, സൃഷ്ടിയുടെ നശിപ്പിക്കുന്നവൻ, മുന്നോട്ട് വന്നു. അപ്പോൾ, രാജാവേ, ഇന്ദ്രനും ബാലയുമിടയിൽ ഒരു ഭീകരമായ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു; ബാലയുടെ ശരീരത്തിന്റെ പ്രകാശം പാതാളത്തിലേക്ക് പടർന്നുപോയി. ഇന്ദ്രന്റെ എല്ലാ ആയുധങ്ങളും പൊട്ടിയപ്പോൾ, ബാലയുടെ limbsയും പൊട്ടിച്ചു; ഇന്ദ്രൻ, അതിന്റെ ശക്തിയിൽ, ബാലയെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു ഗദയാൽ അടിച്ചു. ഇന്ദ്രന്റെ ഭീകരമായ കരച്ചിൽ കേൾക്കുമ്പോൾ, ബാല ചിരിച്ചു; അവന്റെ ചിരിയാൽ മുത്തുകൾ വീണുപോയി. ആ ശരീരത്തെക്കുറിച്ച് ആഗ്രഹിക്കുന്നതുകൊണ്ടു, അവൻ ആ സമയം പോരാടാൻ തയ്യാറായില്ല; ഇന്ദ്രൻ, അതുകൊണ്ടു, ബാലനെ, ശക്തിയുടെ സമുദ്രത്തെ, പ്രശംസിച്ചു. "നിനക്ക് ഒരു അനുഗ്രഹം തിരഞ്ഞെടുക്കുക, ദൈവങ്ങളുടെ ഏറ്റവും മികച്ചവനേ," എന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ, ബാലൻ, "നിങ്ങൾ സന്തോഷിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ദൈവങ്ങളുടെ രാജാവേ, നിങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ശരീരം എനിക്ക് നൽകണം," എന്നു മറുപടി പറഞ്ഞു. ഇന്ദ്രൻ, ഈ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, "എനിക്ക് ആയുധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് എനിക്ക് അടിക്കുക; എന്നെ പിടിക്കുക," എന്നു പറഞ്ഞു; ബാലൻ, "മഹാനായവനിൽ എന്താണ് നൽകാനാവാത്തത്?" മാതാലിയുടെ ഓർമ്മയിൽ, ഇന്ദ്രൻ ബാലന്റെ ശരീരത്തെ ഇടിയാൽ അടിച്ചു; ഇടിയാൽ അവന്റെ ശരീരം പൊട്ടിയപ്പോൾ, ബാലന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം സ്വർണ്ണപർവ്വതത്തിൽ വീണു, രണ്ടാമത്തെ ഭാഗം മഞ്ഞുപർവ്വതത്തിൽ, മൂന്നാമത്തെ ഭാഗം ഗോൺഗ പർവ്വതത്തിൽ വീണു. നാലാം ഭാഗം ദിവ്യനദിയിൽ വീണു, അഞ്ചാം ഭാഗം മന്ദാര പർവ്വതത്തിൽ, ഒരു ഭാഗം വജ്രാകരയിൽ വീണു; ആറാം ഭാഗം വിജയാങ്ജയിൽ മാറി. അവന്റെ ശുദ്ധമായ ജനനവും ശുദ്ധമായ പ്രവർത്തനവും കാരണം, അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളും രത്നങ്ങളുടെ വിത്തുകളായി മാറി. ഇടിയാൽ പൊട്ടിയ അസ്ഥികൾ ആറു കോണുള്ള രത്നങ്ങളായി മാറി; അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് സഫയർ, കാതുകളിൽ നിന്ന് റൂബി, രക്തത്തിൽ നിന്ന് പദ്മരാഗം, കൊഴുപ്പിൽ നിന്ന് എമറാൾഡ്, നാക്കിൽ നിന്നു കൊറൽ, പല്ലുകളിൽ നിന്നു മുത്തുകൾ ഉണ്ടായി. അവന്റെ മർമ്മത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ച എമറാൾഡുകൾ ഗാരുത്മതയായി മാറി; അവന്റെ മാലിന്യത്തിൽ നിന്ന് താമ്രം, വെള്ളിയിൽ നിന്ന് വെള്ളി, മൂത്രത്തിൽ നിന്ന് കാപ്പർ, ശരീരത്തിന്റെ രസത്തിൽ നിന്ന് ക്രിസ്റ്റൽ, മാംസത്തിൽ നിന്ന് കൊറൽ ഉണ്ടായി. ബാലന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ രത്നങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ എത്തി, ശുദ്ധമായ ആളുകൾക്കായി സമ്പത്തിന്റെ ഫലമായി ആസ്വദിക്കാൻ. ഈ ഇടയിൽ, ബാലൻ യുദ്ധത്തിൽ മഗ്ഹവൻകൊണ്ടു കൊല്ലപ്പെട്ട다는 വാർത്ത കേൾക്കുമ്പോൾ, പ്രഭാവതി എന്നൊരു രാജ്ഞി അവന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി. അവളുടെ ഭർത്താവിനെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ അവന്റെ limbs ഒടിഞ്ഞ നിലയിൽ കണ്ടപ്പോൾ, പ്രഭാവതി, കണ്ണുകളിൽ കനത്ത കണ്ണീർ, മുടി ശല്യമായ, കൂമ്പാരങ്ങൾ കഷ്ടപ്പെടുന്ന, ദുഖിതയായി വേദനിച്ചു. "അയ്യോ, രാജാ, ശക്തനായ, ധീരനായ, പ്രിയമായ ശരീരം, ലോകത്തിന് പ്രിയം! നീ എനിക്ക് വിട്ടുപോയതെന്തു, ഈ ഏകാന്തതയിൽ എത്തിച്ചേർന്നത്?" "മറ്റവർ, ശരീരം വൃദ്ധത, കഷ്ടത എന്നിവകൊണ്ട് ദുരിതത്തിലായിട്ടും, അതിനെ വിട്ടുപോകുന്നില്ല; എന്നാൽ, നീ, പ്രിയമേ, നിന്റെ ശരീരം നിരാശയായി വിട്ടു." "നിന്റെ ദിവ്യ ശരീരത്താൽ, പ്രിയമേ, നെക്ലസ് അലങ്കരിക്കപ്പെടുന്നു; നീ എനിക്ക് അടുക്കാൻ താല്പര്യപ്പെട്ട് കട്ടിയിടാൻ ബന്ധിച്ച പാടലും—" "നിന്റെ തന്നെ കൈകളാൽ അത് തുറക്കുക, പ്രിയമേ, ഞാൻ വിഡംബനയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ." ബാലന്റെ രാജ്ഞിയെ ഇത്രയും ദുഖിതമായുവെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ, സമുദ്രജന്മം, ദുഖിതനായ, ശുക്രയോട് പറഞ്ഞു: "ബാലനെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുക, ഭാർഗവ." ശുക്രൻ പറഞ്ഞു: "അവൻ തന്റെ ഇച്ഛയാൽ മരിച്ചിരിക്കുന്നു—എന്റെ കരികൊണ്ടു അവനെ എങ്ങനെ തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയും? എന്നാൽ, എന്റെ മന്ത്രശക്തിയാൽ, അവൻ സംസാരിക്കും." ജാലന്ധരൻ പറഞ്ഞു: "ഭാർഗവ, ഞാൻ അവന്റെ രൂപം, ശക്തി, വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു." ജാലന്ധരന്റെ അഭ്യർത്ഥനയിൽ, ശുക്രൻ ഒരു നിമിഷം ധ്യാനത്തിലേക്ക് ആഴത്തിൽ പോയി. അപ്പോൾ, അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് ഒരു മധുരമായ ശബ്ദം ഉയർന്നു, കേൾവിക്ക് സന്തോഷം നൽകുന്ന, പ്രഭാവതിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, സ്വർഗ്ഗത്തുനിന്നു സംഗീത ഉപകരണങ്ങളുടെ ശബ്ദം വ്യക്തമായി മുഴങ്ങി. "പ്രഭാവതി, നിന്റെ ശരീരം എന്റെ limbs-ലേക്ക് ലയിപ്പിക്കുക." ഈ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, പ്രഭാവതി ഒരു നദിയായി മാറി. ഇങ്ങനെ, ദൈവങ്ങളുടെ ലോകത്തിൽ, യുദ്ധങ്ങളും ദുഖങ്ങളും, സ്നേഹവും, ദൈവികമായ അനുഭവങ്ങളും ഒരുപോലെ നിലനിന്നു.