ಸರ್ವೇ ಚ ದೇವಾ ಮುದಿತಾಃ ಪ್ರಹೃಷ್ಟಾಃ ಸಹರ್ಷಯಶ್ಚೈನಮಥೋ ಸ್ತುವಂತಿ। ಶೇಷಾಂಶ್ಚ ದೈತ್ಯಾಂಸ್ತ್ವರಿತಂ ಸಮೇತ್ಯ ಜಘ್ನುಃ ಸುರಾ ವೃತ್ರವಧಾಭಿತಪ್ತಾನ್
ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಹರ್ಷದಿಂದ ಇಂದ್ರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಉಳಿದ ದೈತ್ಯರು ವೃತ್ರನ ಮರಣದಿಂದ ದುಃಖಿತರಾಗಿ, ದೇವತೆಗಳು ಅವರನ್ನು ಕೂಡ ಬೇಗನೆ ಸಂಹರಿಸಿದರು.
ತೇ ವಧ್ಯಮಾನಾಸ್ತ್ರಿದಶೈಸ್ತದಾನೀಂ ಮಹಾಸುರಾ ವಾಯುಸಮಾನವೇಗಾಃ। ಸಮುದ್ರಮೇವಾವಿವಿಶುರ್ಭಯಾರ್ತಾಃ ಪ್ರವಿಶ್ಯ ಚೈವೋದಧಿಮಪ್ರಮೇಯಮ್
ಆ ಮಹಾಸುರರು ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಸಂಹರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾ, ಗಾಳಿಯಂತೆ ವೇಗವಾಗಿ, ಭಯದಿಂದ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಸೇರಿದರು. ಅವರು ಆ ಅಪಾರವಾದ ಸಾಗರದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು.
ಝಷಾಕುಲಂ ರತ್ನಸಮಾಕುಲಂ ಚ ತದಾ ಸ್ಮ ಮಂತ್ರಂ ಸಹಿತಾಃ ಪ್ರಚಕ್ರುಃ। ತತ್ರ ಸ್ಮ ಕೇಚಿನ್ಮತಿನಿಶ್ಚಯಜ್ಞಾಸ್ತಾಂಸ್ತಾನುಪಾಯಾನ್ಪರಿಚಿಂತಯಂತಃ
ಅಲ್ಲಿ ಮೀನುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ, ರತ್ನಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ, ಅವರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು. ಕೆಲವರು ದೃಢ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ ವಿವಿಧ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಯೋಚಿಸಿದರು.
ಭಯಾರ್ದಿತಾ ದೇವನಿಕಾಯತಪ್ತಾಸ್ತ್ರೈಲೋಕ್ಯನಾಶಾಯ ಮತಿಂ ಪ್ರಚಕ್ರುಃ। ತೇಷಾಂ ತು ತತ್ರ ಕ್ಷಯಕಾಲಯೋಗಾದ್ಘೋರಾಮತಿಶ್ಚಿಂತಯತಾಂ ಬಭೂವ೧೦೦ 1.19.
ಭಯದಿಂದ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳ ತಾಪದಿಂದ ಪಿಡುಗಾದ ಅವರು, ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ನಾಶವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಅವರ ಅಂತ್ಯದ ಕಾಲ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಭಯಾನಕವಾದ ಆಲೋಚನೆ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉದಯವಾಯಿತು.
ಯೇ ಸಂತಿ ವಿದ್ಯಾತಪಸೋಪಪನ್ನಾಸ್ತೇಷಾಂ ವಿನಾಶಃ ಪ್ರಥಮಂ ಚ ಕಾರ್ಯಃ। ಲೋಕಾಶ್ಚ ಸರ್ವೇ ತಪಸಾ ಧ್ರಿಯಂತೇ ತಸ್ಮಾತ್ತ್ವರಧ್ವಂ ತಪಸಃ ಕ್ಷಯಾಯ
ಯಾರು ವಿದ್ಯೆ ಮತ್ತು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿರುವರೋ, ಮೊದಲು ಅವರ ನಾಶ ಮಾಡಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ವೇಗವಾಗಿ ಮುಂದಾಗಿರಿ.
ಯೇ ಸಂತಿ ಕೇಚಿದ್ಧಿ ವಸುಂಧರಾಯಾಂ ತಪಸ್ವಿನೋ ಧರ್ಮವಿದಶ್ಚ ತಜ್ಜ್ಞಾಃ। ತೇಷಾಂ ವಧಶ್ಚಕ್ರಿಯತಾಂ ಹಿ ಕ್ಷಿಪ್ರಂ ತೇಷು ಪ್ರಣಷ್ಟೇಷು ಜಗದ್ವಿನಷ್ಟಮ್
ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲಾ ತಪಸ್ವಿಗಳು ಮತ್ತು ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದವರು ಯಾರಿದ್ದಾರೋ, ಅವರನ್ನು ಶೀಘ್ರವೇ ಸಂಹರಿಸಬೇಕು. ಅವರು ನಾಶವಾದರೆ, ಜಗತ್ತು ಕೂಡ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.
ಏವಂ ಹಿ ಸರ್ವೇ ಗತಬುದ್ಧಿಭಾವಾ ಜಗದ್ವಿನಾಶೇ ಪರಮಪ್ರಹೃಷ್ಟಾಃ। ದುರ್ಗಂಸಮಾಶ್ರಿತ್ಯ ಮಹೋರ್ಮಿಮಂತಂ ರತ್ನಾಕರಂ ವಾರುಣಮಾಲಯಂ ಸ್ಮ
ಹೀಗೆ, ಜಗತ್ತಿನ ನಾಶವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ ಎಲ್ಲರೂ, ದುಷ್ಟಭಾವದಿಂದ, ದೊಡ್ಡ ಅಲೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ, ರತ್ನಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ, ವಾರುಣನ ನಿವಾಸವಾದ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದರು.
ಸಮುದ್ರಂ ತೇ ಸಮಾಸಾದ್ಯ ವಾರುಣಂ ತ್ವಂಭಸಾಂ ನಿಧಿಂ। ಕಾಲೇಯಾಸ್ಸಮಪದ್ಯಂತ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಸ್ಯ ವಿನಾಶನೇ
ಅವರು ಆ ವಾರುಣನ ನಿವಾಸವಾದ ನೀರಿನ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ತಲುಪಿದ ಮೇಲೆ, ಕಾಲೇಯರು ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸೇರಿದರು.
ತೇ ರಾತ್ರೌ ಸಮಭಿಕ್ರುದ್ಧಾ ಬಭಕ್ಷುಸ್ತಾಂಸ್ತದಾ ಮುನೀನ್। ಆಶ್ರಮೇಷು ಚ ಯೇ ಸಂತಿ ಪುಣ್ಯೇಷ್ವಾಯತನೇಷು ಚ
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ರಾತ್ರಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಕ್ರೂರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ಅವರು, ಆಶ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮುನಿಗಳನ್ನು ತಿಂದುಹಾಕಿದರು.
ವಸಿಷ್ಠಸ್ಯಾಶ್ರಮೇ ವಿಪ್ರಾ ಭಕ್ಷಿತಾಸ್ತೈರ್ದುರಾತ್ಮಭಿಃ। ಅಶೀತಿಃ ಶತಮಷ್ಟೌ ಚ ವನೇ ಚಾನ್ಯೇ ತಪಸ್ವಿನಃ
ವಸಿಷ್ಠನ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ, ಆ ದುಷ್ಟರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ತಿಂದುಹಾಕಿದರು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಎಂಭತ್ತೆಂಟು ಸಾವಿರ ತಪಸ್ವಿಗಳನ್ನೂ ಸಂಹರಿಸಿದರು.
ಚ್ಯವನಸ್ಯಾಶ್ರಮಂ ಗತ್ವಾ ಪುಣ್ಯಂ ದ್ವಿಜನಿಷೇವಿತಮ್। ಫಲಮೂಲಾಶನಾನಾಂ ಹಿ ಮುನೀನಾಂ ಭಕ್ಷಿತಂ ಶತಂ
ಚ್ಯವನನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಪುಣ್ಯವಾದ, ದ್ವಿಜರು ಪೂಜಿಸಿದ ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಹಣ್ಣು-ಕಂದಗಳನ್ನು ತಿಂದು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ ಮುನಿಗಳನ್ನ ದಾನವರು ನೂರು ಜನರನ್ನು ತಿಂದುಹಾಕಿದರು.
ಏವಂ ರಾತ್ರೌ ಸ್ಮ ಕುರ್ವಂತೋ ವಿವಿಶುಶ್ಚಾರ್ಣವಂ ದಿವಾ। ಭರದ್ವಾಜಾಶ್ರಮಂ ಗತ್ವಾ ನಿಯತಾ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಣಃ
ಹೀಗೆ, ರಾತ್ರಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದುಷ್ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಹಗಲು ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ನಂತರ ಅವರು ಭರದ್ವಾಜನ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ತಲುಪಿದರು, ಅಲ್ಲಿ ನಿಯಮಿತ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗಳು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ವಾತಾಹಾರಾಂಬುಭಕ್ಷಾಶ್ಚ ವಿಂಶತಿಶ್ಚ ನಿಷೂದಿತಾಃ। ಏವಂ ಕ್ರಮೇಣ ಭಕ್ಷಾರ್ಥಂ ಮುನೀನಾಂ ದಾನವಾಸ್ತದಾ
ಅಲ್ಲಿ ಗಾಳಿಯನ್ನೂ ನೀರನ್ನೂ ಸೇವಿಸಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ ಇಪ್ಪತ್ತು ಮಂದಿ ಮುನಿಗಳನ್ನು ಅವರು ಕೊಂದರು; ಹೀಗೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ದಾನವರು ಆಹಾರದಿಗಾಗಿ ಮುನಿಗಳನ್ನು ತಿಂದುಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು.
ನಿಶಾಯಾಂ ಪರ್ಯಧಾವಂತ ಶಕ್ತಾ ಭುಜಬಲಾಶ್ರಯಾತ್। ಕಾಲೇನ ಮಹತಾ ತೇ ವೈ ಜಘ್ನುರ್ಮುನಿಗಣಾನ್ಬಹೂನ್
ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಬಲವನ್ನು ನಂಬಿ ದಾನವರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಸಮಯ ಕಳೆದಂತೆ ಅವರು ಅನೇಕ ಮುನಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳನ್ನು ಕೊಂದರು.
ನ ಚೈತಾನವಬುಧ್ಯಂತ ಮನುಜಾ ಮನುಜಾಧಿಪ। ನಿಸ್ವಾಧ್ಯಾಯವಷಟ್ಕಾರಂ ನಷ್ಟಯಜ್ಞೋತ್ಸವಕ್ರಿಯಮ್
ಮನುಷ್ಯರೆಂದರೆ, ರಾಜನೇ, ಇದನ್ನ ಯಾರೂ ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ; ವೇದಪಾಠವೂ ಇಲ್ಲ, ಹೋಮದ ಘೋಷವೂ ಇಲ್ಲ, ಯಜ್ಞೋತ್ಸವಗಳೂ ನಿಂತುಹೋಯಿತು.
ಜಗದಾಸೀನ್ನಿರುತ್ಸಾಹಂ ಕಾಲೇಯಭಯಪೀಡಿತಂ। ಏವಂ ಪ್ರಕ್ಷೀಯಮಾಣಾಸ್ತೇ ಮಾನವಾ ಮನುಜೇಶ್ವರ
ಕಾಲೇಯರ ಭಯದಿಂದ ಜಗತ್ತು ನಿರುತ್ಸಾಹದಿಂದ ತುಂಬಿತು; ಹೀಗೆ, ಮನುಷ್ಯರೆ, ನೀನು ಅರಸನೇ, ಜನರು ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆತ್ಮತ್ರಾಣಪರಾ ಭೀತಾಃ ಪ್ರಾದ್ರವಂಸ್ತು ದಿಶೋ ದಶ। ಕೇಚಿದ್ಗುಹಾಂ ಪ್ರವಿವಿಶುರ್ವಿಕೀರ್ಣಾಶ್ಚಾಪರೇ ದ್ವಿಜಾಃ
ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಭಯದಿಂದ ಜನರು ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಓಡಿದರು; ಕೆಲವರು ಗುಹೆಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದರು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ದ್ವಿಜರು ಚದುರಿ ಹೋದರು.
ಅಪರೇ ಚ ಭಯೋದ್ವಿಗ್ನಾ ಭಯಾತ್ಪ್ರಾಣಾನ್ಸಮತ್ಯಜನ್। ಕೇಚಿತ್ತತ್ರ ಮಹೇಷ್ವಾಸಾಃ ಶೂರಾಃ ಪರಮದರ್ಪಿತಾಃ
ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಭಯದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಆತಂಕದಿಂದ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟರು; ಕೆಲವರು ಮಹಾಬಾಣಧಾರಿಗಳು, ಶೂರರು, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದರು.
ಮಾರ್ಗಮಾಣಾಃ ಪರಂ ಯತ್ನಂದಾನವಾನಾಂಪ್ರಚಕ್ರಿರೇ। ನಚೈತಾನನುಜಗ್ಮುಸ್ತೇ ಸಮುದ್ರಂ ಸಮುಪಾಶ್ರಿತಾನ್
ಅವರು ದಾನವರನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೂ ಮಾಡಿದರು; ಆದರೆ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದ ದಾನವರನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಶಮಂ ನ ಜಗ್ಮುಃ ಪರಮಮಾಜಗ್ಮುಃ ಕ್ಷಯಮೇವ ಚ। ಜಗತ್ಪ್ರಶಮನೇ ಜಾತೇ ನಷ್ಟಯಜ್ಞೋತ್ಸವಕ್ರಿಯೇ
ಅವರಿಗೆ ಶಾಂತಿ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನಾಶವೇ ಎದುರಾಯಿತು; ಯಜ್ಞೋತ್ಸವಗಳು ನಿಂತಾಗ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ ಉಂಟಾಯಿತು.
ಆಜಗ್ಮುಃ ಪರಮೋದ್ವಿಗ್ನಾಸ್ತ್ರಿದಶಾ ಮನುಜೇಶ್ವರ। ಸಮೇತ್ಯ ಸಮಹೇಂದ್ರಾಸ್ತು ಭಯಾನ್ಮಂತ್ರಂ ಪ್ರಚಕ್ರಿರೇ
ಆಗ, ಅರಸನೇ, ದೇವತೆಗಳು ತುಂಬಾ ಭಯದಿಂದ ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ಸೇರಿ, ಸಭೆ ಸೇರಿ, ಭಯದಿಂದ ಸಲಹೆ ಮಾಡಿದರು.
ನಾರಾಯಣಂ ಪುರಸ್ಕೃತ್ಯ ವೈಕುಂಠಮಪರಾಜಿತಮ್। ತತೋ ದೇವಾಸ್ಸಮೇತಾಸ್ತೇ ತದೋಚುರ್ಮಧುಸೂದನಮ್
ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ವೈಕುಂಠದ ಜಯಶಾಲಿಯನ್ನು, ಆ ದೇವತೆಗಳು ಸೇರಿ ಮಧುಸೂದನನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದರು.
ತ್ವಂ ನಃ ಸ್ರಷ್ಟಾ ಚ ಗೋಪ್ತಾ ಚ ಭರ್ತಾ ಚ ಜಗತಃ ಪ್ರಭೋ। ತ್ವಯಾ ಸೃಷ್ಟಂ ಜಗತ್ಸರ್ವಂ ಯಚ್ಚೇಂಗಂ ಯಚ್ಚ ನೇಙ್ಗತಿ
ನೀನು ನಮ್ಮ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ರಕ್ಷಕ, ಪೋಷಕ, ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯ; ಚಲಿಸುವುದೂ, ಚಲಿಸದುದೂ ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದೆ.
ತ್ವಯಾ ಭೂಮಿಃ ಪುರಾ ನಷ್ಟಾ ಸಮುದ್ರಾತ್ಪುಷ್ಕರೇಕ್ಷಣ। ವಾರಾಹಂ ರೂಪಮಾಸ್ಥಾಯ ಜಗದರ್ಥೇ ಸಮುದ್ಧೃತಾ
ಒಮ್ಮೆ, ಕಮಲನಯನನೇ, ಭೂಮಿ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಹೋದಾಗ, ನೀನು ವರಾಹ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿದೆ.
ಆದಿದೈತ್ಯೋ ಮಹಾವೀರ್ಯೋ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪುಃ ಪುರಾ। ನಾರಸಿಂಹಂ ವಪುಃ ಕೃತ್ವಾ ಸೂದಿತಃ ಪುರುಷೋತ್ತಮ
ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಹಾಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದ ಮೊದಲ ದೈತ್ಯ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪುವನ್ನು ನೀನು ನರಸಿಂಹ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಂಹರಿಸಿದ್ದೆ.
ಅವಧ್ಯಃ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಬಲಿಶ್ಚಾಪಿ ಮಹಾಸುರಃ। ವಾಮನಂ ವಪುರಾಸ್ಥಾಯ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಾದ್ಭ್ರಂಶಿತಸ್ತ್ವಯಾ
ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಅವಧ್ಯನಾದ ಮಹಾಸುರ ಬಲಿಯನ್ನು, ನೀನು ವಾಮನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಲೋಕಗಳಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಿದೆ.
ಅಸುರಃ ಸುಮಹೇಷ್ವಾಸೋ ಜಂಭ ಇತ್ಯಭಿವಿಶ್ರುತಃ। ಯಜ್ಞಕ್ಷೋಭಕರಃ ಕ್ರೂರಸ್ತ್ವಮರೈರ್ವಿನಿಪಾತಿತಃ
ಮಹಾ ಧನುರ್ಧಾರಿ, ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಭಂಗಪಡಿಸುವ ಕ್ರೂರ ದೈತ್ಯ ಜಂಭನನ್ನು ದೇವತೆಗಳೊಡನೆ ನೀನು ಸಂಹರಿಸಿದ್ದೆ.
ಏವಮಾದೀನಿ ಕರ್ಮಾಣಿ ಯೇಷಾಂ ಸಂಖ್ಯಾ ನ ವಿದ್ಯತೇ। ಅಸ್ಮಾಕಂ ಭಯಭೀತಾನಾಂ ತ್ವಂ ಗತಿರ್ಮಧುಸೂದನ
ನಿನ್ನಂತಹ ಮಹತ್ವದ ಕಾರ್ಯಗಳು ಎಣಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ನಾವು ಭಯದಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿದವರಿಗೆ ನೀನು ಆಶ್ರಯ, ಮಧುಸೂದನನೇ.
ತಸ್ಮಾತ್ತ್ವಾಂ ದೇವದೇವೇಶ ಲೋಕಾರ್ಥಂ ಜ್ಞಾಪಯಾಮಹೇ। ರಕ್ಷ ಲೋಕಾಂಶ್ಚ ದೇವಾಂಶ್ಚ ಶಕ್ರಂ ಚ ಮಹತೋ ಭಯಾತ್
ಆದಕಾರಣದಿಂದ ದೇವತೆಗಳ ದೇವರೇ, ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇವೆ. ಲೋಕಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ಈ ಮಹಾ ಅಪಾಯದಿಂದ ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ಇಂದ್ರನನ್ನೂ ರಕ್ಷಿಸು.
ಭವತ್ಪ್ರಸಾದಾದ್ವರ್ತಂತೇ ಪ್ರಜಾಸ್ಸರ್ವಾಶ್ಚತುರ್ವಿಧಾಃ। ಸ್ವಸ್ಥಾ ಭವಂತಿ ಮನುಜಾ ಹವ್ಯಕವ್ಯೈರ್ದಿವೌಕಸಃ
ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಸುಖವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿವೆ; ಮಾನವರೂ ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿದ್ದಾರೆ, ದೇವತೆಗಳು ಹವನ ಮತ್ತು ಪಿತೃಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ ತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆ.