ವಾಸುದೇವೋ ಮರ್ದಲಂ ಚ ಕರಾಭ್ಯಾಮಿದಮಾಹನತ್ । ಅವಗಾಹಂಶ್ಚತುರ್ವಕ್ತ್ರಸ್ತುಂಬುರುರ್ಮುಖರೋ ಬಭೌ
ವಾಸುದೇವನು ಕೈಗಳಿಂದ ಮೃದಂಗವನ್ನು ಬಾರಿಸಿದನು; ನಾಲ್ಕುಮುಖದ ತುಂಬೂರು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ನಾದಿಸುತ್ತ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದನು.
ತಾನಕಾ ಗೌತಮಾದ್ಯಾಸ್ತು ತೂಷ್ಣೀಂ ಗಾತುಂ ಚ ವಾಯುತಃ । ಗಾಯಕೇ ಮಧುರಂ ಗೀತಂ ಹನೂಮತಿ ಕಪೀಶ್ವರೇ
ತಾನಕಗಳು, ಗೌತಮ ಮತ್ತು ಇತರರು ಮೌನವಾಗಿದ್ದರು; ಕಪಿಗಳ ರಾಜ ಹನುಮಂತನು ಗಾಯಕರ ಮಧ್ಯೆ ಮಧುರವಾದ ಹಾಡನ್ನು ಹಾಡಿದನು.
ಮ್ಲಾನಮಮ್ಲಾನಮಭವತ್ಕೃಶಾಃ ಪುಷ್ಟಾಸ್ತದಾಽಭವನ್ । ಸ್ವಾಂ ಸ್ವಾಂ ಗೀತಿಮತಃ ಸರ್ವೇ ತಿರಸ್ಕೃತ್ಯೈವ ಮೂರ್ಚ್ಛಿತಾಃ
ಕೆಲವರು ದಣಿದುಹೋದರು, ಕೆಲವರು ತಾಜಾಗಿದ್ದರು; ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಹಾಡನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮೌನವಾಗಿದ್ದರು.
ತೂಷ್ಣೀಂ ಸರ್ವೇ ಸಮಭವನ್ದೇವರ್ಷಿಗಣದಾನವಾಃ । ಏಕಃ ಸ ಹನುಮಾನ್ಗಾತಾ ಶ್ರೋತಾರಃ ಸರ್ವ ಏವ ತೇ
ಎಲ್ಲ ದೇವರ್ಷಿಗಳು, ದಾನವರು ಮೌನವಾಗಿದ್ದರು; ಹನುಮಂತನು ಮಾತ್ರ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದನು, ಉಳಿದವರು ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದವರು.
ಮಧ್ಯಾಹ್ನಕಾಲವಿತತೇ ಭೋಜನಾವಸರೇ ಸತಿ । ದುಕೂಲಯುಗಮಾಧತ್ತ ಶೃಣ್ವನ್ಗೀತಿಂ ಮಹೇಶ್ವರಃ
ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭೋಜನದ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ, ಮಹೇಶ್ವರನು ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ಎರಡು ಸುಂದರ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದನು.
ಪೀತವಸ್ತ್ರದ್ವಯಂ ವಿಷ್ಣುರಾರಕ್ತಂ ಚತುರಾನನಃ । ಸ್ವಸ್ವಾರ್ಹಾಣ್ಯಥ ಸರ್ವೇಽಪಿ ಕೃತ್ಯಂ ಕೃತ್ವಾಪಿ ಕಾಲಿಕಮ್
ವಿಷ್ಣುವು ಹಳದಿ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು, ನಾಲ್ಕುಮುಖನು ಕೆಂಪು ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದನು; ಪ್ರತಿ ಒಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದರು.
ಸ್ವಂ ಸ್ವಂ ವಾಹನಮಾರುಹ್ಯ ನಿರ್ಗತಾಃ ಸರ್ವದೇವತಾಃ । ಗಾನಪ್ರಿಯೋ ಮಹೇಶಸ್ತು ಜಗಾದ ಪ್ಲವಗೇಶ್ವರಮ್
ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ದೇವತೆ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ವಾಹನವನ್ನು ಏರಿ ಹೊರಟರು. ಗಾನವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಮಹೇಶ್ವರನು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಾನರಾಧಿಪತಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.
ಪ್ಲವಗತ್ವಂ ಮಯಾಜ್ಞಪ್ತೋ ನಿಃಶಂಕಂ ವೃಷಮಾರುಹ । ಮಮ ಚಾಭಿಮುಖೋ ಭೂತ್ವಾ ಗಾಯಸ್ವಾಶೇಷಗಾಯನಮ್
ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆ ನೀನು ವಾನರ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೀಯೆ. ಯಾವ ಸಂಶಯವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಎತ್ತನ್ನು ಏರಿ, ನನ್ನೆದುರಿಗೆ ನಿಂತು ಎಲ್ಲ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಹಾಡು.
ಅಥಾಹ ಕಪಿಶಾರ್ದೂಲೋ ಭಗವಂತಂ ಮಹೇಶ್ವರಮ್ । ವೃಷಭಾರೋಹಸಾಮರ್ಥ್ಯಂ ತವ ನಾನ್ಯಸ್ಯ ವಿದ್ಯತೇ
ಆಗ ವಾನರಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಹನುಮಂತನು ಮಹೇಶ್ವರನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಎತ್ತನ್ನು ಏರುವ ಶಕ್ತಿ ನಿಮಗಷ್ಟೆ, ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ.'
ತವ ವಾಹನಮಾರುಹ್ಯ ಪಾತಕೀ ಸ್ಯಾಮಹಂ ವಿಭೋ । ಮಾಮೇವಾರುಹ ದೇವೇಶ ವಿಹಂಗಃ ಶಿವವಾಹನಃ
'ನಾನು ನಿಮ್ಮ ವಾಹನವನ್ನು ಏರಿದರೆ ಪಾಪಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ ದೇವರೇ. ದೇವಾಧಿದೇವಾ, ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಏರಿ. ಶಿವನ ವಾಹನವಾದ ಹಕ್ಕಿಯು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಏರಲಿ.'
ತವ ಚಾಭಿಮುಖಂ ಗಾನಂ ಕರಿಷ್ಯಾಮಿ ವಿಲೋಕಯ । ಅಥೇಶ್ವರೋ ಹನೂಮಂತಮಾರುರೋಹ ವೃಷಂ ಯಥಾ
'ನಾನು ನಿಮ್ಮೆದುರಿಗೆ ನಿಂತು ಹಾಡುತ್ತೇನೆ, ನೋಡಿ.' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಆಗ ಪ್ರಭು ಎತ್ತನ್ನು ಏರಿದಂತೆ ಹನುಮಂತನನ್ನು ಏರಿದರು.
ಆರೂಢೇ ಶಂಕರೇ ದೇವೇ ಹನೂಮಾನ್ಕಂಧರಾಶಿರಃ । ಛಿತ್ತ್ವಾ ತ್ವಚಂ ಪರಾವೃತ್ಯ ಮುಖಂ ಗಾಯತಿ ಪೂರ್ವವತ್
ಶಂಕರನು ಹನುಮಂತನ ಮೇಲೆ ಏರಿದಾಗ, ಹನುಮಂತನು ತಲೆಯನ್ನು ಭುಜದತ್ತ ಬಾಗಿಸಿ, ತನ್ನ ಚರ್ಮವನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ, ಹಿಂದಿನಂತೆ ಮುಖವನ್ನು ಮಾಡಿ ಹಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು.
ಶೃಣ್ವನ್ಗೀತಿಸುಧಾಂ ಶಂಭುರ್ಗೌತಮಸ್ಯ ಗೃಹಂ ಗತಃ । ಸರ್ವೇ ಚಾಪ್ಯಾಗತಾಸ್ತತ್ರ ದೇವರ್ಷಿಗಣದಾನವಾಃ
ಶಂಭು ಅವನ ಹಾಡಿನ ಅಮೃತವನ್ನು ಆಲಿಸಿ ಗೌತಮನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರು ಕೂಡ ಬಂದರು.
ಪೂಜಿತಾ ಗೌತಮೇನಾಥ ಭೋಜನಾವಸರೇ ಸತಿ । ಯಚ್ಛುಷ್ಕದಾರುಸಂಭೂತಂ ಗೃಹೋಪಕರಣಾದಿಕಮ್
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗೌತಮನು ಆತಿಥ್ಯವನ್ನಪ್ಪಿ ಭೋಜನದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ, ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಒಣಕಟ್ಟಿನಿಂದ ಮಾಡಲಾದ ಎಲ್ಲಾ ಪಾತ್ರೆಗಳು ಮತ್ತು ಉಪಕರಣಗಳು—
ಪ್ರರೂಢಮಭವತ್ಸರ್ವಂ ಗಾಯಮಾನೇ ಹನೂಮತಿ । ತಸ್ಮಿನ್ಗಾನೇ ಸಮಸ್ತಾನಾಂ ಚಿತ್ರದೃಷ್ಟಿರತಿಷ್ಠತ
ಹನುಮಂತನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಹಸಿರಾಗಿ ಬೆಳೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿತು. ಆ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ದೃಷ್ಟಿಗೂ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಅನುಭವ ಉಂಟಾಯಿತು.
ದ್ವಿಬಾಹುರೀಶಸ್ಯ ಪದಾಭಿವಂದನಃ ಸಮಸ್ತಗಾತ್ರಾಭರಣೋಪಪನ್ನಃ । ಪ್ರಸನ್ನಮೂರ್ತಿಸ್ತರುಣಃ ಸುಮಧ್ಯೇ ವಿನ್ಯಸ್ತಮೂರ್ದ್ಧಾಂಜಲಿಭಿಃ ಸುರೈಃ ಸ್ತುತಃ
ಎರಡು ಕೈಗಳಿಂದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಎಲ್ಲಾ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಕರುಣಾಮಯ ಸ್ವರೂಪದಿಂದ, ಯೌವನದಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸಿ, ದೇವತೆಗಳು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಸ್ತುತಿಸಿದರು.
ಶಿರಃ ಕರಾಭ್ಯಾಂ ಪರಿಗೃಹ್ಯ ಶಂಕರೋ ಹನೂಮತಃ ಪೂರ್ವಮುಖಂ ಚಕಾರ । ಪದ್ಮಾಸನಾಸೀನ ಹನೂಮತಾಂಜಲೌ ನಿಧಾಯ ಪಾದಂ ತ್ವಪರಂ ಮುಖೇ ಚ
ಶಂಕರನು ಹನುಮಂತನ ತಲೆಯನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಅವನ ಮುಖವನ್ನು ಮುಂದೆ ತಿರುಗಿಸಿದರು. ಪದ್ಮಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಒಂದು ಕಾಲನ್ನು ಹನುಮಂತನ ಕೈಯಲ್ಲಿ, ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಅವನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟರು.
ಪಾದಾಂಗುಲೀಭ್ಯಾಮಥ ನಾಸಿಕಾಂ ವಿಭುಃ ಸ್ನೇಹೇನ ಜಗ್ರಾಹ ಚ ಮಂದಮಂದಮ್ । ಸ್ಕಂಧೇ ಮುಖೇ ತ್ವಂಸತಲೇ ಚ ಕಂಠೇ ವಕ್ಷಃಸ್ಥಲೇ ಚ ಸ್ತನಮಧ್ಯಮೇ ಹೃದಿ
ನಂತರ ಪ್ರಭು ತಮ್ಮ ಕಾಲುಗಳ ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಹನುಮಂತನ ಮೂಗನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದರು. ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವನ ಭುಜ, ಮುಖ, ಕೈ, ಕಂಠ, ಹೃದಯ, ಎದೆ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಭಾಗವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದರು.
ತತಶ್ಚ ಕುಕ್ಷಾವಥ ನಾಭಿಮಂಡಲೇ ತತೋ ದ್ವಿತೀಯಂ ನಿದಧಾತಿ ಚಾಂಜಲೌ । ಶಿರೋ ಗೃಹೀತ್ವಾವನಮಯ್ಯ ಶಂಕರಃ ಪಸ್ಪರ್ಶ ಪೃಷ್ಠಂ ಚಿಬುಕೇನ ಸಧ್ವನಿ
ಆಮೇಲೆ ಹೊಟ್ಟೆಯ ನಾಭಿಯ ಭಾಗವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಮತ್ತೊಂದು ಕಾಲನ್ನು ಹನುಮಂತನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟರು. ಶಂಕರನು ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬಾಗಿಸಿ, ಹನುಮಂತನ ಬೆನ್ನನ್ನು ಹನಿಯೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದರು.
ಹಾರಂ ಚ ಮುಕ್ತಾಪರಿಕಲ್ಪಿತಂ ಶಿವೋ ಹನೂಮತಃ ಕಂಠಗತಂ ಚಕಾರ ಹ । ಅಥ ವಿಷ್ಣುರ್ಮಹೇಶಾನಮಿದಂ ವಚನಮುಕ್ತವಾನ್
ಶಿವನು ಹನುಮಂತನ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಮುತ್ತಿನ ಹಾರವನ್ನು ಇಟ್ಟರು. ಆಗ ವಿಷ್ಣು ಮಹೇಶ್ವರನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು:
ಹನೂಮತಾ ಸಮೋ ನಾಸ್ತಿ ಕೃತ್ಸ್ನಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಮಂಡಲೇ । ಶ್ರುತಿ ದೇವಾದ್ಯಗಮ್ಯಂ ಹಿ ಪದಂ ತವ ಕಿಲಸ್ಥಿತಮ್
ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದಲ್ಲಿ ಹನುಮಂತನಿಗೆ ಸಮಾನನಿಲ್ಲ. ವೇದಗಳು, ದೇವತೆಗಳು ಮುಂತಾದವರಿಗೆ ಅಪ್ರಾಪ್ಯವಾದ ಸ್ಥಾನವು ನಿಜಕ್ಕೂ ನಿನ್ನಲ್ಲಿದೆ.
ಸರ್ವೋಪನಿಷದವ್ಯಕ್ತಂ ತ್ವತ್ಪದಂ ಕಪಿ ಸರ್ವಯುಕ್ । ಯಮಾದಿಸಾಧನೈರ್ಯೋಗೈರ್ನ ಕ್ಷಣಂ ತೇ ಪದಂ ಸ್ಥಿತಮ್
ಎಲ್ಲ ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅಪ್ರಕಟವಾದ ಸ್ಥಿತಿ ನಿನ್ನದು, ವಾನರನೇ. ಯಮಾದಿ ಯೋಗಸಾಧನೆಗಳಿಂದ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಆ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಯಾರೂ ತಲುಪಲಾಗದು.
ಮಹಾಯೋಗಿಹೃದಂಭೋಜೇ ಬಲಂ ಸ್ವಚ್ಛಂ ಹನೂಮತಿ । ವರ್ಷಕೋಟಿಸಹಸ್ರೇಷು ತಪಃ ಕೃತ್ವಾ ತು ದುಷ್ಕರಮ್
ಮಹಾಯೋಗಿಗಳ ಹೃದಯದ ಕಮಲದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಶುದ್ಧ ಬಲವು ಹನುಮಂತನಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಲಕ್ಷಾಂತರ ವರ್ಷಗಳ ಕಠಿಣ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೂ—
ತ್ವದ್ರೂಪಂ ನಾಭಿಜಾನಾತಿ ಕುತಃ ಪಾದಂ ಮುನೀಶ್ವರಾಃ । ಅಹೋ ಭಾಗ್ಯಂ ವಿಚಿತ್ರಂ ಹಿ ಚಪಲೋ ವಾ ನರೋ ಮೃಗಃ
ನಿನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಕೂಡ ಅರಿಯಲಾಗದು, ಪಾದಗಳನ್ನಂತೂ ಹೇಗೆ? ಚಂಚಲವಾದ ಮನುಷ್ಯ ಅಥವಾ ಪ್ರಾಣಿಗೆ ಅದು ದೊರೆತರೆ ಅದು ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತ ಭಾಗ್ಯ!
ಧತ್ತೇ ಪಾದಯುಗಂ ಚಾಂಗೇ ಯೋಗಿಹೃದ್ಯಪಿ ನ ಕ್ಷಮಮ್ । ಮಯಾ ವರ್ಷಸಹಸ್ರಂ ತು ಸಹಸ್ರಾಬ್ದಂ ತಥಾನ್ವಹಮ್
ನಾನು ನಿನ್ನ ಪಾದಯುಗಳನ್ನು ನನ್ನ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತು ಯೋಗಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿಯೂ ಇರಿಸಿದ್ದರೂ, ಅದು ಸಾಕಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇನೆ.
ಭಕ್ತ್ಯಾ ಸಂಪೂಜಿತೋಽಪೀಶ ಪಾದೋ ನೋ ದರ್ಶಿತಸ್ತ್ವಯಾ । ಲೋಕೇ ವಾದೋ ಹಿ ಸುಮಹಾಞ್ಛುಂಭುರ್ನಾರಾಯಣಪ್ರಿಯಃ
ಪ್ರಭು, ನಾನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೂ ನೀನು ನಿನ್ನ ಪಾದವನ್ನು ನನಗೆ ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶುಂಭು, ನಾರಾಯಣನ ಪ್ರಿಯನು, ಎಂಬ ದೊಡ್ಡ ವಾದವಿದೆ.
ಹರಿಃ ಪ್ರಿಯಸ್ತಥಾ ಶಂಭೋರ್ನ ತಾದೃಗ್ಭಾಗ್ಯಮಸ್ತಿ ಮೇ । ಸದಾಶಿವ ಉವಾಚ- ನ ತ್ವಯಾ ಸದೃಶೋ ಮಹ್ಯಂ ಪ್ರಿಯೋಸ್ತಿ ಭಗವನ್ಹರೇ
ಹರಿ ಶಂಕರನಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಪ್ರಿಯವೋ, ನೀನು ಕೂಡ ನನಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಿಯ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಅಷ್ಟು ಭಾಗ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸದಾಶಿವನು ಹೀಗೆಂದನು: ಭಗವಂತ ಹರಿ, ನಿನ್ನಂಥ ಪ್ರಿಯನು ನನಗೆ ಇಲ್ಲ.
ಪಾರ್ವತೀ ವಾ ತ್ವಯಾ ತುಲ್ಯಾ ನ ಚಾನ್ಯೋ ವಿದ್ಯತೇ ಮಮ । ಅಥ ದೇವಾಯ ಮಹತೇ ಗೌತಮಃ ಪ್ರಣಿಪತ್ಯ ಚ
ಪಾರ್ವತಿಯೇ ನಿನಗೆ ಸಮಾನಳು, ನನಗೆ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಆಗ ಮಹಾದೇವನಿಗೆ ಗೌತಮನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹೀಗೆಂದನು.
ವ್ಯಜ್ಞಾಪಯದಮೇಯಾತ್ಮನ್ದೇವೈಹಿ ಕರುಣಾನಿಧೇ । ಮಧ್ಯಾಹ್ನೋಽಯಂ ವ್ಯತಿಕ್ರಾಂತೋ ಭುಕ್ತಿವೇಲಾಽಖಿಲಸ್ಯ ಚ
ಅಪಾರ ಸ್ವಾಮಿಯೇ, ದಯೆಯ ಸಾಗರನೇ, ದೇವತೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಗೌತಮನು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿದ್ದನು: ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ದಾಟಿದೆ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಊಟ ಮಾಡುವ ಸಮಯವಾಗಿದೆ.
ಅಥಾಚಮ್ಯ ಮಹಾದೇವೋ ವಿಷ್ಣುನಾ ಸಹಿತೋ ವಿಭುಃ । ಪ್ರವಿಶ್ಯ ಗೌತಮಗೃಹಂ ಭೋಜನಾಯೋಪಚಕ್ರಮೇ
ಮಹಾದೇವನು ಆಚಮನ ಮಾಡಿ, ವಿಷ್ಣುವಿನೊಂದಿಗೆ ಗೌತಮನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಊಟಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧತೆ ಆರಂಭಿಸಿದನು.