ಸರ್ವಗಂಧಸಮೋಪೇತೋ ಭೋಗೀ ಚೇಷ್ಟಾರ್ಥಸಂಯುತಃ । ಯಥೇಷ್ಟವರ್ತನೋ ಭೂತ್ವಾ ತತೋ ಜಾಯೇತ ಭೂಮಿಪಃ
ಎಲ್ಲಾ ಸುಗಂಧಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಇಚ್ಛಿತ ಭೋಗಗಳನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸಿ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ನಡೆದು, ನಂತರ ಭೂಮಿಪತಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.
ಕಸ್ತೂರೀಚಂದನಂ ಚಂದ್ರಮಗರುದ್ವಿತಯಂ ತಥಾ । ಪಂಚಗಂಧಂ ಸಮಾಖ್ಯಾತಂ ಸರ್ವಕಾರ್ಯೇಷು ಶೋಭನಮ್
ಕಸ್ತೂರಿ, ಚಂದನ, ಚಂದ್ರ, ಮತ್ತು ಎರಡು ವಿಧದ ಅಗರು—ಇವು ಐದು ವಿಧದ ಸುಗಂಧವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತವೆ, ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೂ ಶುಭಕರವಾಗಿವೆ.
ವಿಲಿಪ್ತಪಂಚಗಂಧೇಷು ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇಷು ಮಹಾತ್ಮಸು । ಆಸೀನೇಷು ತದಾಭ್ಯಾಗಾದ್ಬ್ರಾಹ್ಮಣಃ ಸ್ಥವಿರಃ ಕೃಶಃ
ಐದು ವಿಧದ ಸುಗಂಧದಲ್ಲಿ ಲಿಪ್ತರಾದ ಮಹಾತ್ಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಸಾದ, ದುರ್ಬಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಬಂದನು.
ಉನ್ಮತ್ತವೇಷೋ ದಿಗ್ವಾಸಾ ಜರಾಜರ್ಜ್ಜರಿತಸ್ತ್ವರೀ । ಖಲ್ವಾಟಃ ಶ್ವಾಸಕಾಸೀ ಚ ಬಹುಹಿಕ್ಕೀ ಕ್ಷುಧಾನ್ವಿತಃ
ಅವನಿಗೆ ಹುಚ್ಚನಂತೆ ಕಾಣುವ ವೇಷ, ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಬಟ್ಟೆಯಾಗಿ ಧರಿಸಿದ್ದ, ವಯಸ್ಸಿನಿಂದ ಕುಗ್ಗಿದ, ತಲೆಮೇಲೆ ಕೂದಲು ಇಲ್ಲದ, ಉಸಿರಾಟ ಮತ್ತು ಕೆಮ್ಮಿನಿಂದ ಬಳಲಿದ, ಹಿಕ್ಕೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದನು.
ಲಾಲಾಸ್ನುತಃ ಶ್ಮಶ್ರುಕೂರ್ಚಶ್ಲೇಷ್ಮಾನಮ್ರಃ ಸ್ಖಲತ್ಪದಃ । ದ್ವ್ಯಷ್ಟವರ್ಷಾ ತಥಾ ನಾರೀ ಸರ್ವಾಭರಣಭೂಷಿತಾ
ಅವನ ತುಟಿಯಿಂದ ಲಾಲಾ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು, ಗಡ್ಡವು ಗೊಂದಲವಾಗಿತ್ತು, ಶ್ಲೇಷ್ಮೆಯಿಂದ ಕುಗ್ಗಿದ್ದನು, ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುವಾಗ ಜಾರುತ್ತಿದ್ದನು; ಜೊತೆಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನ ಸ್ತ್ರೀ, ಎಲ್ಲ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದಳು,
ರೂಪಲಾವಣ್ಯಸಂಯುಕ್ತಾ ಲೋಕೋತ್ಕೃಷ್ಟಸ್ವರೂಪಿಣೀ । ಪುರುಷಾನ್ರೂಪಸಂಯುಕ್ತಾನ್ವೀಕ್ಷಂತೀ ಚ ತತಸ್ತತಃ
ಅವಳು ರೂಪ ಮತ್ತು ಲಾವಣ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದಳು, ಲೋಕದಲ್ಲೇ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ರೂಪವಳಾಗಿದ್ದಳು, ಸುಂದರ ರೂಪದ ಪುರುಷರನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಇತ್ತು.
ಗಾಯಂತೀ ತ್ವಥ ನೃತ್ಯಂತೀ ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾಹ ಸತೀ ಪತಿಮ್ । ಪ್ರಬಾಧತೇ ವೃದ್ಧಧವಂ ಶೀಘ್ರಮೇಹಿ ಕೃಶಾಧಮ
ಆಕೆ ಹಾಡುತ್ತಾ, ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಾ ತನ್ನ ಗಂಡನನ್ನು ನೋಡಿದಳು. ತಕ್ಷಣ, 'ಏನು ಈ ದುರ್ಬಲ ವೃದ್ಧನೇ, ಬೇಗ ಬಾ!' ಎಂದು ಸತೀಸತಿಯು ಹೇಳಿದರು.
ಆಲಂಬ್ಯ ತ್ವತ್ಕರಂ ವೃದ್ಧ ದುಃಖಿತಾ ನಿತ್ಯಮಸ್ಮ್ಯಹಮ್ । ಭೂಷಣಂ ವಸನಂ ಘ್ರಾಣಂ ಸ್ರಗ್ವಿಲೇಪನಮೇವ ಚ
ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿರುವೆನು, ವೃದ್ಧನೇ, ನಿನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಯುತ್ತೇನೆ. ಆಭರಣ, ಬಟ್ಟೆ, ಸುಗಂಧ, ಹೂಮಾಲೆ, ಲೇಪನ—
ಹಾಸೋ ಗೀತಿಸ್ತಥಾ ಪಾನಂ ಮಂಡನಂ ಶೋಭನಂ ಗೃಹಮ್ । ಸರ್ವಋತುಸಮೃದ್ಧಿಶ್ಚ ಕಾಮಸ್ಯೈವಾಭಿವೃದ್ಧಯೇ
ನಗುವು, ಹಾಡು, ಪಾನ, ಅಲಂಕಾರ, ಚೆನ್ನಾದ ಮನೆ, ಎಲ್ಲ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಸಮೃದ್ಧಿ—ಇವು ಎಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ಕಾಮವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಮಾತ್ರವೇ ಇವೆ.
ಸರ್ವೇಷಾಮೇವ ಕಾಮಾನಾಂ ರತಿರೇಕಾ ಪ್ರಯೋಜನಮ್ । ಸುಖಾನಿ ಸರ್ವಾಣ್ಯೇಕತ್ರ ರತಿರೇಕತ್ರ ಚ ಸ್ಥಿತಾ
ಎಲ್ಲ ಬಯಕೆಗಳಿಗೂ ಸಂತೋಷವೇ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶ. ಎಲ್ಲ ಸುಖಗಳೂ ಒಂದೇ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಸೇರಿವೆ, ಆನಂದವೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸಿಗುತ್ತದೆ.
ತುಲಯಾ ತುಲಿತಂ ಸರ್ವಂ ರತಿಃ ಶತಗುಣಾಧಿಕಾ । ತನ್ಮಾದೃಶೀ ಸಮಾಸಾದ್ಯ ಭವಂತಂ ಕಿಂ ಕರಿಷ್ಯತಿ
ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತೂಕ ಹಾಕಿದರೆ, ಆನಂದವೇ ನೂರರಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು. ನಿನ್ನಂತಹವನನ್ನು ಪಡೆದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?
ಇತಿ ಚಾನ್ಯಾನಿ ವಾಕ್ಯಾನಿ ಬ್ರುವಾಣಾ ಗೃಹ್ಯ ವೈ ಕರೇ । ತದುತ್ತರಮುವಾಚೇದಂ ಕಿಂ ಕುರ್ಮ್ಮೋ ಭಾಗ್ಯಮೀದೃಶಮ್
ಹೀಗೆ ಇನ್ನೂ ಹಲವಾರು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಅವನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: 'ನಾವು ಏನು ಮಾಡಬಹುದು? ನಮ್ಮ ಭಾಗ್ಯವೇ ಹೀಗೆ.'
ಮಾ ಮಾರಯ ದುರುಕ್ತ್ಯಾ ತ್ವಂ ಮಾಂ ವಿಜ್ಞಾಯಾಥ ಚೇದೃಶಮ್ । ಏತಾದೃಶೋ ದ್ವಿಜಃ ಪ್ರಾಯಾತ್ಪಾರ್ವತೀಮಂದಿರಂ ತದಾ
'ನೀನು ನನಗೆ ಕಠಿಣ ಮಾತುಗಳಿಂದ ನೋವು ಕೊಡಬೇಡ, ನಾನು ಹೇಗಿದ್ದೇನೆಂದು ತಿಳಿದು.' ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಪಾರ್ವತಿಯ ಮನೆಗೆ ಹೋದನು.
ಅವಿಜ್ಞಾಯೈವ ಗಿರಿಜಾಮಿದಂ ವಚನಮಬ್ರವೀತ್ । ದ್ವಿಜ ಉವಾಚ- ಅನ್ನಾರ್ಥಿನಮಿಹ ಪ್ರಾಪ್ತಂ ವಿದ್ಧಿ ಮಾಮತಿಥಿಂ ಮುನೇ
ಗಿರಿಜೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸದೇ, ಅವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಅನ್ನಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದಿರುವ ನನ್ನನ್ನು, ಅತಿಥಿಯಾಗಿ ತಿಳಿ, ಮುನಿಯೇ.'
ಭೋಜನಾವಸರೇ ಪ್ರಾಪ್ತಂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾನ್ನ ಹಿ ಭೋಜಯ । ತದ್ಭಾರ್ಯಾವಚನಂ ಪ್ರಾಹ ಕ್ವ ಮುನಿರ್ಯೋಷಿದೇವ ಹಿ
'ಭೋಜನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಊಟ ಕೊಡಲೇಬೇಕು.' ಆದರೆ ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಹೇಳಿದಳು: 'ಇಲ್ಲಿ ಮುನಿ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ? ಇದು ಹೆಂಗಸಲ್ಲವೇ?'
ಅಂಧಸ್ಯ ವಚನಂ ಸರ್ವಮೇವಮೇತಾದೃಶಂ ದೃಢಮ್ । ಪಾರ್ವತ್ಯುವಾಚ- ಪ್ರಕ್ಷಾಲ್ಯ ಚರಣಾವೇತಮಾಸನೇ ಉಪವೇಶಯ
'ಆ ಅಂಧನ ಮಾತು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೀಗೆಯೇ ಖಚಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ.' ಪಾರ್ವತಿ ಹೇಳಿದಳು: 'ಅವನ ಕಾಲು ತೊಳೆದು, ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕೂಡಿ.'
ಜಾಂಬೂನದಕೃತೇತೀವ ಭೋಜ್ಯೇನಾತರ್ಪಯದ್ದ್ವಿಜಮ್ । ಸುರತ್ನಚಷಕೋಪೇತಮಮೃತಂ ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿನೀಮ್
ಜಾಂಬೂನದದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಪಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಊಟವನ್ನು ಹಾಕಿ, ದೇವಮಣಿಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಪಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಮೃತವನ್ನು ನೀಡಿ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ತೃಪ್ತಿ ತಂದಳು.
ಅರುಂಧತೀಮಥಾಹೂಯ ಪರ್ಯ್ಯವೇಷಯದಂಬಿಕಾ । ಕಲಾ ಚಾರುಂಧತೀ ಚೈವ ಅನಸೂಯಾ ಪತಿವ್ರತಾ
ಆಮೇಲೆ ಅಂಬಿಕೆ ಅರುಂಧತಿಯನ್ನು ಕರೆಯಿತು. ಅವಳು ಅವನಿಗೆ ಊಟ ಹಾಕಿದಳು. ಕಲಾ, ಅರುಂಧತಿ ಮತ್ತು ಪತಿವ್ರತೆ ಅನಸುಯಾ—
ಪರಿವೇಷಂ ಪದಾರ್ಥಾನಾಂ ಸ್ರಗ್ಗಂಧಾಕ್ಷತಭೂಷಣಾಃ । ಅಕುರ್ವನ್ನಂಬಿಕಾವಾಕ್ಯಾತ್ಷಡ್ರಸಾನಾಂ ಪೃಥಕ್ಪೃಥಕ್
ಹೂಮಾಲೆ, ಸುಗಂಧ, ಅಕ್ಷತೆ ಮತ್ತು ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಂಬಿಕೆಯ ಮಾತಿನಂತೆ ಆರು ರುಚಿಯ ಭೋಜನವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹಾಕಿದರು.
ಭುಂಜಾನೇಷು ತು ವಿಪ್ರೇಷು ದಿಗ್ವಾಸಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಕೃತಿಃ । ಕ್ಷಣೇನ ಬುಭುಜೇ ಸರ್ವಂ ದಾತುಂ ನೋ ಶೇಕುರಂಗನಾಃ
ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಬಟ್ಟೆಯಾಗಿ ಧರಿಸಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ರೂಪದೊಬ್ಬನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಊಟವನ್ನು ತಿಂದನು. ಹೆಂಗಸರು ಊಟ ಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಅಥ ಸಾ ಗಿರಿಜಾ ದೇವೀ ಸ್ವಯಂ ದಾತುಂ ಪ್ರಚಕ್ರಮೇ । ಯಥಾದತ್ತಮಶೇಷಂ ತು ಕ್ಷಣೇನಾಶ್ನಾತಿ ಸ ದ್ವಿಜಃ
ಆಮೇಲೆ ಗಿರಿಜಾ ತಾನೇ ಊಟ ಹಾಕಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು. ಏನು ಕೊಟ್ಟರೂ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ತಿಂದನು.
ಭಾಂಡಸ್ಥಿತಮಶೇಷಂ ಚ ಭೋಕ್ತುಮೈಚ್ಛತ್ಪ್ರಿಯಾ ಸಹ । ತಥಾಂಬಿಕಾ ಸಮಾದಾಯ ಪ್ರಾದಾದಕ್ಷಯ್ಯಮಸ್ತ್ವಿತಿ
ಪಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದ್ದ ಎಲ್ಲವನ್ನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯೆಯೊಂದಿಗೆ ತಿನ್ನಬೇಕೆಂದು ಅವನು ಬಯಸಿದನು. ಆಗ ಅಂಬಿಕೆ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದು, 'ಇದು ಎಂದಿಗೂ ಮುಗಿಯದಿರಲಿ' ಎಂದು ಕೊಟ್ಟಳು.
ಅಥ ವಾಮಕರೇಣಾಸೌ ಭೋಕ್ತುಮೈಚ್ಛತ್ತತಃ ಸತೀ । ತತ್ರಾಪ್ಯಕ್ಷಯ್ಯಮೇವಾಸ್ತು ತವಾನ್ನಮಿತಿ ಚಾರ್ಪಯತ್
ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಎಡಕೈಯಿಂದ ಊಟ ತಿನ್ನಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿದನು. ಆಗಲೂ ಅವಳೂ, 'ನಿನ್ನ ಊಟ ಎಂದಿಗೂ ಮುಗಿಯದಿರಲಿ' ಎಂದು ಊಟ ಹಾಕಿದಳು.
ಕರಾಂತರಮಥೋತ್ಪಾದ್ಯ ಭೋಕ್ತುಮೈಚ್ಛದ್ದ್ವಿಜೋತ್ತಮಃ । ಏವಂ ಕರಸಹಸ್ರಂ ಚ ಕೃತ್ವೈಚ್ಛದ್ಭೋಜನಂ ದ್ವಿಜಃ
ಮತ್ತೊಂದು ಕೈ ಉಂಟುಮಾಡಿ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಊಟ ತಿನ್ನಲು ಬಯಸಿದನು. ಹೀಗೆ ಸಾವಿರ ಕೈಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಅವನು ಇನ್ನೂ ಊಟವನ್ನು ಬಯಸಿದನು.
ದತ್ತ್ವಾ ದತ್ತ್ವಾ ಪುನರ್ದೇವೀ ಸಂತುಷ್ಟಾ ನ ಚ ಕೋಪನಾ । ನ ಚಿತ್ತಮನ್ಯಥಾಕರ್ತುಂ ಶಕ್ಯಮಸ್ಯಾ ಇತಿ ದ್ವಿಜಃ
ಪುನಃ ಪುನಃ ಕೊಟ್ಟರೂ, ದೇವಿ, ಆಕೆ ತೃಪ್ತಳಾಗಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಸಂತೋಷದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಾಳೆ; ಯಾರಿಂದಲೂ ಆಕೆಯ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ದ್ವಿಜ.
ಪ್ರಕ್ಷಾಲ್ಯ ಹಸ್ತೌ ಚರಣೌ ಹಸ್ತಾರ್ಪಿತಸುಗಂಧವಾನ್ । ಪಾರ್ವತೀಂ ವಾಕ್ಯಮಾಹೇದಂ ತೋಷಿತೋಹಂ ವರಂ ವೃಣು
ತನ್ನ ಕೈ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸುಗಂಧವನ್ನಿಟ್ಟು, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಪಾರ್ವತಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ನಾನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ—ಒಂದು ವರವನ್ನು ಕೇಳು.'
ಪಾರ್ವತ್ಯುವಾಚ- ಮಮ ದಾತುಂ ವರಂ ಶಕ್ತೋ ಯದಿ ತ್ವಂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋತ್ತಮ । ವರೇಣ ಮಮ ಕಿಂ ಕಾರ್ಯ್ಯಂ ಶಂಕರೋ ಮೇ ಯತಃ ಪತಿಃ
ಪಾರ್ವತಿ ಹೇಳಿದಳು: 'ನೀನು ನನಗೆ ವರವನ್ನು ಕೊಡಲು ಶಕ್ತನಾದರೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೆ, ನನಗೆ ಇನ್ನೇನು ವರ ಬೇಕು? ಶಂಕರನೇ ನನ್ನ ಪತಿ ಇದ್ದಾಗ.'
ತದಾಹ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋ ದೇವೀಂ ಶಂಕರಃ ಕೀದೃಶಸ್ತ್ವಿತಿ । ಸದೃಶೋಽಸೌ ತ್ವಯಾ ನೋ ವಾ ತ್ವದ್ಯೋಗ್ಯೋ ನಾನ್ಯಥಾ ಭವೇತ್
ಆಗ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ದೇವಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಶಂಕರನು ಹೇಗಿದ್ದಾನೆ? ಅವನು ನಿನಗೆ ಸಮಾನನಾ ಅಥವಾ ಅಲ್ಲವಾ? ಇಂದು ಅವನು ನಿನಗೆ ಯೋಗ್ಯನಾಗಿರಬೇಕು, ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇರಬಾರದು.'
ಸ್ತ್ರೀವಲ್ಲಭತ್ವಮಪ್ಯೇವ ರೂಪಂ ದಾಕ್ಷ್ಯಂ ಶುಭಾಂಗನಾ । ನೋ ಚೇದೇತಾದೃಶೀ ಭಾರ್ಯ್ಯಾ ಮದಧೀನಾ ಕಥಂ ಭವೇತ್
ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾಗಿರುವುದು, ಸೌಂದರ್ಯ, ಚಾತುರ್ಯ, ಶುಭವಾದ ರೂಪ—ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದರೂ, ಹೆಂಡತಿ ಹೀಗೆ ಇರದೆ ಇದ್ದರೆ, ಅವಳು ನನ್ನ ವಶದಲ್ಲಿರಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?
ಪಾರ್ವತ್ಯುವಾಚ- ತ್ವದ್ಭಾರ್ಯ್ಯಾವಚನಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ತವ ವಾಕ್ಯಂ ತಥಾ ದ್ವಿಜ । ಅಪಲಾಪಸ್ತ್ವಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಞ್ಚ್ಛ್ರುತಂ ಕಿಂವಾ ತಥಾವಿಷಮ್
ಪಾರ್ವತಿ ಹೇಳಿದಳು: 'ನಿನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ನೀನು ಹೇಳಿದುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೆ, ಇದು ನಿರಾಕರಣೆಯೋ ಅಥವಾ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಹೀಗೆ ಎಂಬುದೋ?