ಏತಸ್ಮಿನ್ನೇವ ಕಾಲೇ ತು ಪೌಲೋಮೀ ವರಸುನ್ದರೀ । ಭೂಷಣೈರ್ಭೂಷಿತಾ ಸರ್ವೈಃ ಸ್ವಯಂ ತದ್ಗೃಹಮಾಯಯೌ
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರಿಯಾಗಿದ್ದ ಪೌಲೋಮಿ, ಎಲ್ಲಾ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ತಾನೇ ಆ ಮನೆಗೆ ಬಂದಳು.
ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತಥಾವಿಧಂ ಶಕ್ರಂ ಸರ್ವದೇವಾಧಿಪಂ ಪ್ರಭುಮ್ । ಭೃಶಂ ಚುಕೋಪ ಪೌಲೋಮೀ ಪ್ರಾಹೇತಿ ಚ ಸುಲಕ್ಷಣಾ
ಅಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಶಕ್ರನನ್ನು ನೋಡಿ, ಪೌಲೋಮಿ ತುಂಬಾ ಕೋಪಗೊಂಡಳು ಮತ್ತು ಸುಂದರಳಾದ ಆಕೆ ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು.
ಶಚ್ಯುವಾಚ- ದೇವ ಕಿಂ ಕುರುಷೇ ಕಾಂತ ತ್ವಂ ಸಮಸ್ತಸುರಾಧಿಪ । ಮಮ ದಾಸೀಸ್ವರೂಪಾಯೈ ದದಾಸಿ ಸ್ವರ್ಣವೀಟಿಕಾಮ್
ಶಚಿಯು ಹೇಳಿದಳು: ದೇವಾ, ನೀನು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ, ಪ್ರಿಯನೆ, ನೀನು ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿ ಅಲ್ಲವೇ? ನನಗೆ ದಾಸಿಯಾಗಿರುವವಳಿಗೆ ನೀನು ಬಂಗಾರದ ವೀಟಿಕೆಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೀಯೆ.
ಸ್ಪೃಶಂತಿ ತ್ರಿದಶಾಃ ಸರ್ವೇ ಶಿರಸಾ ಚರಣೌ ತವ । ತ್ವಂ ಕಥಂ ಪದ್ಮಗನ್ಧಾಯಾ ದಾಸ್ಯಾಃ ಪಾದತಲೇ ಪ್ರಭೋಃ
ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ತಲೆಯನ್ನು ಬಾಗಿಸಿ ನಿನ್ನ ಕಾಲಿಗೆ ಮುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಭು, ನೀನು ಹೇಗೆ ಪದ್ಮಗಂಧೆ ಎಂಬ ದಾಸಿಯ ಕಾಲಿಗೆ ಮುಟ್ಟಬಹುದು?
ಯಾಚಿತಶ್ಚ ಸುಗನ್ಧಿತ್ವಾದ್ಭೃಂಗಃ ಸ್ಯಾನಚತದ್ಯಶಃ । ಸುಂದರೀ ಕೋಟಿಭರ್ತ್ತಾ ತ್ವಂ ಸಮಸ್ತರಸವಿತ್ಪ್ರಭೋ
ಮೆಣಸಿನ ಹೂವಿನ ಹಕ್ಕಿಗೂ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಕೊಡಬಹುದಾದರೂ, ಅದು ತನ್ನ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನೀನು ಎಲ್ಲ ಸೌಂದರ್ಯಗಳ ಪತಿಯಾಗಿರುವೆ, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಕಾಶದ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿರುವೆ.
ಕಥಮೇವಂವಿಧಂ ಕರ್ಮ ಕರೋಷ್ಯತ್ಯಂತಕುತ್ಸಿತಮ್ । ನಿರ್ಗುಣೇ ಪದ್ಮಗನ್ಧೇಹೇ ದಾಸಿದೂರಂ ಪರಿವ್ರಜ
ಇಂತಹ ಅತ್ಯಂತ ನಾಚಿಕೆಗೆಡು ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೀನು ಹೇಗೆ ಮಾಡುತ್ತೀಯ? ಗುಣವಿಲ್ಲದ ಪದ್ಮಗಂಧೆ ಎಂಬ ದಾಸಿಯನ್ನು ದೂರವಿಟ್ಟು ಹೋಗು.
ತ್ವಮೀಶ್ವರೀ ಚ ಪರ್ಯಂಕೇ ಶಕ್ರಃ ಪಾದತಲೇ ತವ । ವ್ಯಾಸ ಉವಾಚ- ತಯಾ ನಿರ್ಭರ್ತ್ಸಿತಾ ಸಾಧ್ವೀ ಪೌಲೋಮ್ಯಾ ಬಹುಧಾ ತತಃ
ನೀನು ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ರಾಣಿಯಾಗಿರುವೆ, ಶಕ್ರನು ನಿನ್ನ ಕಾಲಿಗೆ ಬಿದ್ದಿರುವನು. ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದನು: ಆ ಸತೀ ಪೌಲೋಮಿ ಹಲವಾರು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಗದರಿಸಿದಳು.
ಉವಾಚ ಪದ್ಮಗನ್ಧಾ ಸಾ ಕ್ರೋಧಾದಿತಿ ವರಾಂಗನಾ । ಪದ್ಮಗಂಧೋವಾಚ- ಗುಣಂ ಚ ಮಮ ದೋಷಂ ಚ ಸ್ವಯಂ ಸ್ವಾಮ್ಯೇವ ವೇತ್ತಿ ವೈ
ಪದ್ಮಗಂಧೆ ಆ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಳು: ನನ್ನ ಗುಣದೋಷಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಸ್ವಾಮಿ ಮಾತ್ರವೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದಾನೆ.
ಕೇನಾಧಿಕಾರೇಣಾಗತ್ಯ ತ್ವಂ ಮಾಂ ನಿಂದಸಿ ನಿರ್ಗುಣೇ । ಅನ್ಯೇ ನೇತ್ರದ್ವಯೇನಾಪಿ ಪಶ್ಯಂತಿ ಗುಣದೋಷಕೌ
ನೀನು ಯಾವ ಹಕ್ಕಿನಿಂದ ನನ್ನನ್ನು, ಗುಣವಿಲ್ಲದವಳನ್ನು, ಬಂದು ನಿಂದಿಸುತ್ತೀಯೆ? ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಎರಡು ಕಣ್ಣಿನಿಂದಲೂ ಗುಣ ಮತ್ತು ದೋಷ ಎರಡನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.
ಸಹಸ್ರನೇತ್ರೈರಪ್ಯೇಷ ನ ಪಶ್ಯೇತ್ಕಿಂ ದುರಾಶಯೇ । ಯಥಾ ದೋಷೋ ಹಿ ಲೋಕಾನಾಂ ಪ್ರಚರೇನ್ನ ಗುಣಂ ತಥಾ
ನೂರಾರು ಕಣ್ಣುಗಳಿದ್ದರೂ ದುರ್ಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವನು ಏನನ್ನೂ ನೋಡಲಾರನು. ಜನರ ದೋಷಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಅವರ ಗುಣಗಳು ಅಲ್ಲ.
ಆದೌ ಕಲಂಕಶ್ಚನ್ದ್ರಸ್ಯ ದೃಶ್ಯತೇ ಗುಣವಜ್ಜನೈಃ । ಅನರ್ಥಭಾಷಿಣೀ ಕ್ರೂರಾ ಕುಮೂರ್ತ್ತಿರ್ಗುಣವರ್ಜಿತಾ
ಚಂದ್ರನ ಮಸಿ ಮೊದಲಿಗೆ ಗುಣವನ್ನು ಮೆಚ್ಚುವವರು ಮಾತ್ರ ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಅನರ್ಥವಾದ ಮಾತಾಡುವವಳು, ಕ್ರೂರಳೂ ಕೆಟ್ಟ ರೂಪವಳೂ ಆಗಿದ್ದರೆ, ಆಕೆಗೂ ಗುಣವಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ಯದಾಹಂ ನಾಸ್ಮಿ ಗುಣಿನೀ ಭಜತು ತ್ವಾಂ ತದಾ ಪತಿಃ । ವ್ಯಾಸ ಉವಾಚ- ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ಪದ್ಮಗಂಧಾ ಸಾ ಕ್ರೋಧಾತ್ಕೋಕನದೇಕ್ಷಣಾ
ನಾನು ಗುಣವಂತಳಲ್ಲವಂತೆ, ಆಗ ನಿನ್ನ ಪತಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಲಿ. ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಕೋಪದಿಂದ ಪದ್ಮಗಂಧೆ, ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳವಳು—
ಉತ್ತಸ್ಥೌ ಸ್ವರ್ಣಪರ್ಯಙ್ಕಾತ್ಕುರ್ವಂತೀ ಕರುಣಂ ಮಹತ್ । ಇನ್ದ್ರ ಉವಾಚ- ಪ್ರಿಯೇ ಪ್ರಾಣೇಶ್ವರಿ ಶ್ರೇಷ್ಠೇ ಮಾಂ ವಿಹಾಯ ಕ್ವ ಗಚ್ಛಸಿ
ಬಂಗಾರದ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಎದ್ದಳು, ದೊಡ್ಡ ದುಃಖದಿಂದ ಅಳುತ್ತಾ. ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು: ಪ್ರಿಯೆ, ಪ್ರಾಣದಾಧಾರೆಯೆ, ಶ್ರೇಷ್ಠೆಯೆ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ?
ಮಯಾ ಕಿಮಪರಾದ್ಧಂ ತೇ ಮಮ ತದ್ವದ ಸುಂದರಿ । ಕಾಂತೇ ದಾಸೋಽಸ್ಮ್ಯಹಂ ನೂನಂ ದಾಸಕರ್ಮ ಕರೋಮಿ ತೇ
ನಾನು ನಿನಗೆ ಯಾವ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ? ಅದನ್ನು ಹೇಳು ಸುಂದರಿಯೆ. ಪ್ರಿಯೆ, ನಾನು ನಿನಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ದಾಸನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ನಿನಗೆ ದಾಸನ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
ದಾಸಪತ್ನೀ ಭವೇದ್ದಾಸೀ ವಾಕ್ಯಂ ತ್ವಂ ನ ಶೃಣೋಷಿ ಕಮ್ । ಸಮುತ್ಥಾಯ ತತಃ ಶಕ್ರಸ್ತನ್ಮೋಹಾಕುಲಮಾನಸಃ
ದಾಸನ ಹೆಂಡತಿ ದಾಸಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ; ನೀನು ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆಗ ಶಕ್ರನು ಎದ್ದು, ಮೋಹದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲಗೊಂಡನು.
ಅಂಕೇ ನಿವೇಶಯಾಮಾಸ ಭೂಯಸ್ತಾಂ ವರಸುಂದರೀಮ್ । ಶಚ್ಯುವಾಚ- ಕ್ರೌಂಚಿತ್ವಜ್ಜೀವನಂ ಧನ್ಯಂ ವ್ಯರ್ಥಂ ಮಜ್ಜೀವನಂ ಧ್ರುವಮ್
ಆ ಸುಂದರಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಸಿಕೊಂಡನು. ಶಚಿಯು ಹೇಳಿದಳು: ಕ್ರೌಂಚ ಹಕ್ಕಿಯ ಜೀವನ ಧನ್ಯ, ನನ್ನ ಜೀವನ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿದೆ.
ತ್ವಂ ಸ್ವಾಮಿಸುಭಗಾ ನಿತ್ಯಂ ದುರ್ಭಗಾಹಂ ವರಾಂಗನಾ । ಯಾವತ್ಪುಣ್ಯಕ್ಷಯಂ ಕ್ರೌಂಚಿ ತತ್ಪುಣ್ಯಂ ಯಾಸ್ಯತೇ ಕ್ಷಯಮ್
ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ಸ್ವಾಮಿಯ ಭಾಗ್ಯವಂತಳಾಗಿರುವೆ, ನಾನು ದುರ್ಭಾಗ್ಯವಂತಳಾಗಿರುವೆ, ಮಹಿಳೆಯೆ. ಕ್ರೌಂಚನ ಪುಣ್ಯ ಇರುವಾಗ ಆ ಪುಣ್ಯ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೆ.
ಕ್ರೌಂಚವಂಶಸಮುತ್ಪನ್ನಾ ದುಃಖಂಭೂಯೋಽಪಿ ಭೋಕ್ಷ್ಯಸಿ । ದೇವೇನ್ದ್ರೇಣಸಮಂ ತಾವತ್ಕುರು ಕೇಲಿ ಯಥಾಸುಖಮ್
ಕ್ರೌಂಚ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವಳು, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ದುಃಖ ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆವರೆಗೆ ದೇವೇಂದ್ರನ ಜೊತೆ ನೀನು ಇಷ್ಟವಾದಂತೆ ಆನಂದಿಸು.
ಕಿಯದ್ಭಿರ್ದಿವಸೈಃ ಕ್ರೌಂಚಿ ನ ಭವೇತ್ತವ ನಿರ್ಗುಣೇ । ಅತ್ಯದ್ಭುತಂ ವಚಸ್ತಸ್ಯಾಃ ಪದ್ಮಗನ್ಧಾ ನಿಶಮ್ಯ ಸಾ ೫೦ 7.8.
ಎಷ್ಟು ದಿನಗಳವರೆಗೆ, ಕ್ರೌಂಚ, ನೀನು ಇಲ್ಲದವಳಾಗಿರುತ್ತೀಯೆ, ಗುಣವಿಲ್ಲದವಳೆ? ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಪದ್ಮಗಂಧೆ ತುಂಬಾ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟಳು.
ದ್ವನ್ದ್ವಭಾವಂ ಪರಿತ್ಯಜ್ಯ ಪ್ರಣಮ್ಯೋವಾಚ ತಾಂ ಸತೀಮ್ । ಪದ್ಮಗಂಧೋವಾಚ- ಪುಲೋಮಜೇ ವರಾರೋಹೇ ಚಿತ್ರಮೇತತ್ತ್ವಯೋದಿತಮ್
ವೈರಭಾವವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಆ ಸತಿಯನ್ನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಳು. ಪದ್ಮಗಂಧೆ ಹೇಳಿದಳು: ಪುಲೋಮೆಯ ಪುತ್ರಿಯೆ, ಮಹಿಳೆಯೆ, ನೀನು ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾಗಿದೆ.
ಕ್ರೌಂಚೀ ಕಥಮಹಂ ಬ್ರೂಹಿ ಶ್ರೋತುಮಿಚ್ಛಾಮಿ ಯತ್ನತಃ । ಕಾಹಂ ಕುತ್ರಸ್ಥಿತಾ ಚಾಪಿ ಕಥಮತ್ರಾಗತಾ ಸತೀ
ಕ್ರೌಂಚಿ, ನೀನು ಯಾರು? ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯು? ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬಂದೆ? ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ವಿವರವಾಗಿ ಕೇಳಲು ನಾನು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳು.
ಕಾಲೈಃ ಕಿಯದ್ಭಿರ್ಮತ್ಪುಣ್ಯಂ ಕ್ಷೀಣತ್ವಂ ಪ್ರತಿಯಾಸ್ಯತಿ । ಶಚ್ಯುವಾಚ- ಪದ್ಮಗನ್ಧೇ ಪುರಾ ತ್ವಂ ಹಿ ಕ್ರೌಂಚೀ ಪಕ್ಷಿಸಮುದ್ಭವಾ
ನನ್ನ ಪುಣ್ಯ ಎಷ್ಟು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ? ಶಚಿಯು ಹೇಳಿದಳು— ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನೀನು ಕ್ರೌಂಚಿ ಪಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೆ, ನಿನ್ನ ದೇಹದಿಂದ ಪದ್ಮದ ಸುಗಂಧ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.
ಅಮೇಧ್ಯಮಾಮಿಷಂ ಕೀಟಾನ್ಭಕ್ಷಯಂತೀ ಕ್ಷಿತೌ ಸ್ಥಿತಾ । ನ್ಯಗ್ರೋಧತರುರೇಕೋಽಸ್ತಿ ಗಙ್ಗಾತೀರೇ ಮನೋರಮೇ
ನೀನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಮಾಡುತ್ತಾ, ಅಶುದ್ಧ ಮಾಂಸ ಮತ್ತು ಹುಳಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆ. ಗಂಗೆಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಲದ ಮರವಿತ್ತು, ಅದು ಬಹಳ ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು.
ತತ್ರ ನೀಡಂ ವಿನಿರ್ಮಾಯ ಭವತ್ಯಾ ವಸತಿಃ ಕೃತಾ । ಏಕದಾ ಕೃಷ್ಣಸರ್ಪೇಣ ತಸ್ಮಿನ್ನ್ಯಗ್ರೋಧಪಾದಪೇ
ಅಲ್ಲಿಯೇ ನೀನು ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ವಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒಂದು ದಿನ ಆ ಆಲದ ಮರಕ್ಕೆ ಕಪ್ಪು ಹಾವು ಬಂದಿತು.
ನೀಡಂ ಪ್ರವಿಶ್ಯ ದಷ್ಟಾ ತ್ವಂ ಸಹಸಾ ಪಂಚತಾಂ ಗತಾ । ಕ್ರವ್ಯಾಣಿ ತವ ಸರ್ವಾಣಿ ಸ ಸರ್ಪೋ ಭಕ್ಷಯತ್ಕ್ರುಧಾ
ಆ ಹಾವು ಗೂಡಿಗೆ ಬಂದು, ನಿನ್ನನ್ನು ಕಚ್ಚಿತು. ನೀನು ಕೂಡಲೇ ಪ್ರಾಣಬಿಟ್ಟೆ. ಆ ಹಾವು ಕೋಪದಿಂದ ನಿನ್ನ ದೇಹದ ಮಾಂಸವನ್ನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಂದಿತು.
ಸ್ಥಿತಾನಿ ತತ್ರೈವಾಸ್ಥೀನಿ ನಿರ್ಮಾಂಸಾನಿ ವರಾನನೇ । ಕದಾಚಿತ್ಪವನೈರ್ಭದ್ರೇ ಮಹದ್ಭಿಃ ಸ ಚ ಪಾತಿತಃ
ನಿನ್ನ ಎಲುಬುಗಳು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮಾಂಸವಿಲ್ಲದೆ ಉಳಿದವು, ಸುಂದರಿಯೆ. ಒಂದು ದಿನ ದೊಡ್ಡ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಆ ಹಾವು ಕೂಡ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿತು.
ಭಗ್ನಃ ಪಪಾತ ಗಙ್ಗಾಯಾಂ ಸಮೂಲೋಽಪಿ ವರಾಂಗನೇ । ಗಙ್ಗಾಯಾಂ ಪತಿತೇ ತಸ್ಮಿನ್ನ್ಯಗ್ರೋಧೇ ಧರಣೀರುಹೇ
ಆ ಹಾವು ಮುರಿದು, ಬೇರುಗಳೊಡನೆ ಗಂಗೆಗೆ ಬಿದ್ದಿತು, ಸುಂದರಿಯೆ. ಆ ಆಲದ ಮರ ಗಂಗೆಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಮರ—
ಗಙ್ಗಾಜಲೈಃ ಪ್ಲಾವಿತಾನಿ ತಾನ್ಯಸ್ಥೀನಿ ತವೋತ್ತಮೇ । ಯಾವದಸ್ಥೀನಿ ಗಙ್ಗಾಯಾಂ ತಾವತ್ತಿಷ್ಠಂತಿ ತಾನಿ ಚ
ನಿನ್ನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಲುಬುಗಳನ್ನು ಗಂಗೆಯ ನೀರು ತೊಳೆದಿತು. ಆ ಎಲುಬುಗಳು ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವವರೆಗೆ ಅವು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತವೆ.
ತಾವತ್ತ್ವಂ ಸ್ವಾಮಿಸುಭಗಾ ಭವಿಷ್ಯಸಿ ಸದೈವ ಹಿ । ಇತಿ ತೇ ಕಥಿತಂ ಸರ್ವಂ ಪದ್ಮಗಂಧೇ ಮಯಾಧುನಾ
ಅಷ್ಟರೊಳಗೆ ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ನಿನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾಗಿರುತ್ತೀಯೆ. ಪದ್ಮಗಂಧೆ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಈಗ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟೆ.
ಯೇನ ಪುಣ್ಯಪ್ರಭಾವೇಣ ಶಕ್ರೋಽಪಿ ವಶಗಸ್ತವ । ಧನ್ಯಾ ತು ಜಾಹ್ನವೀ ದೇವೀ ಕ್ರೌಂಚೀ ಯಸ್ಯಾಃ ಪ್ರಸಾದತಃ
ನಿನ್ನ ಪುಣ್ಯದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಇಂದ್ರನೂ ನಿನ್ನ ವಶದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ಜಾಹ್ನವಿ ದೇವಿಯು ಧನ್ಯಳು, ಅವಳ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ, ಕ್ರೌಂಚಿಯೆ—