ತದಯಶ್ಚೂರ್ಣೀಭೂತಬೀಜಸಮುದ್ಭೂತಾ ವಜ್ರಸನ್ನಿಭಾ ಮಹಾಕಾಶಾಃ ಸಂಬಭೂವುಃ
ಆ ಪುಡಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಬೀಜಗಳಿಂದ ವಜ್ರದಂತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ದೊಡ್ಡ ಬಳ್ಳಿಗಳು ಬೆಳೆದವು.
ತತ್ರ ತಂ ಮುಸಲಾವಶಿಷ್ಟಂ ಕನಿಷ್ಠಾಂಗುಲಿಮಾತ್ರಂ ಮತ್ಸ್ಯೋ ಜಗ್ರಾಸ ತಂ ಮತ್ಸ್ಯಂ ನಿಷಾದೋ ಗೃಹೀತ್ವಾ ತದುದರಸ್ಥಂ ಮುಶಲಖಣ್ಡಮಾದಾಯ ಬಾಣಾಗ್ರೇ ಫಲಕಮಕರೋತ್
ಅಲ್ಲಿ, ಮೊಳೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಉಳಿದ ತುಂಡನ್ನು ಒಂದು ಮೀನು ನುಂಗಿತು; ಆ ಮೀನುಗಾರನು ಆ ಮೀನನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಅದರ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಕಬ್ಬಿಣದ ತುಂಡನ್ನು ತೆಗೆದು, ಅದರಿಂದ ಬಾಣದ ಅಗ್ರಭಾಗವನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದನು.
ಕದಾಚಿತ್ಸರ್ವೇ ಯಾದವಾ ರಾಮಕೃಷ್ಣಪ್ರದ್ಯುಮ್ನಾದಯೋ ಮಘವತಾ ಪ್ರೇಷಿತಾಂ ವಾರುಣೀಂ ಪೀತ್ವಾ ಮತ್ತಾ ಬಭೂವುಃ
ಒಂದು ಬಾರಿ ರಾಮ, ಕೃಷ್ಣ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ ಮತ್ತು ಇತರ ಯಾದವರು, ಇಂದ್ರನು ಕಳಿಸಿದ ವಾರುಣೀ ಮದ್ಯವನ್ನು ಕುಡಿಯಲು, ಎಲ್ಲರೂ ಮದ್ಯಪಾನ ಮಾಡಿ ಮದಮಸ್ತರಾಗಿದರು.
ಪರಸ್ಪರಂ ವೀರಣಂ ನೀತ್ವಾ ಬಹೂನ್ಯಾಕ್ರೋಶವಾಕ್ಯಾನಿ ವದಂತೋ ಯುದ್ಧಂ ಚಕ್ರುಃ ಕ್ಷಯಂ ಚ ಗತಾಃ
ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಅವಮಾನಿಸಿ, ಕಠಿಣ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ, ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬರು ಹೋರಾಡಿ, ಕೊನೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ನಾಶವಾದರು.
ಕೃಷ್ಣಸ್ತು ಯುದ್ಧಶ್ರಾಂತಃ ಕಲ್ಪತರುಚ್ಛಾಯಾಯಾಂ ಶಯನಂ ಚಕಾರ ಸ ನಿಷಾದೋ ಧನುರ್ಬಾಣಂ ಗೃಹೀತ್ವಾ ಖೇಟಕವೃತ್ತಿಂ ಜಗಾಮ
ಯುದ್ಧದಿಂದ ಕುಗ್ಗಿದ ಕೃಷ್ಣನು, ಒಂದು ಇಷ್ಟಕಲ್ಪವೃಕ್ಷದ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಒಬ್ಬ ಬಿಲ್ಲುಗಾರನು ತನ್ನ ಬಿಲ್ಲು ಮತ್ತು ಅಂಬುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಕಾಯುವವನಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದನು.
ಏವಂ ನಿಃಶೇಷಂ ತ್ಯಕ್ತಜೀವಿತಾ ಬಭೂವುಸ್ತೇ ಸರ್ವೇ ಸ್ವಾನ್ಸ್ವಾಂಸ್ತ್ರಿದಶಾನ್ಪ್ರಪೇದಿರೇ
ಹೀಗೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಜೀವವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ತಾವು ತಾವು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ದೇವಲೋಕಗಳಿಗೆ ಹೋದರು.
ಏವಂ ಮುಶಲೇನ ಸಂಹೃತ್ಯ ಸರ್ವಂ ಸ್ವಯಮೇಕೋ ದೇವೋ ಬಹುಗುಲ್ಮಸಮಾಕೀರ್ಣಮಹಾದ್ರುಮಛಾಯಾಯಾಂ ಸುಪ್ತಶ್ಚತುರ್ವಿಧವ್ಯೂಹಗತಂ ವಾಸುದೇವಾತ್ಮಕಮಾತ್ಮಾನಂ ಚಿಂತಯಞ್ಜಾನೂಪರಿಪದಂ ನಿಧಾಯಾತ್ಮನೋ ಮಾನುಷಂವಪುಸ್ತ್ಯಕ್ತುಮನುನಿಷಸಾದ
ಹೀಗೆ ಮುಶಲದಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡಿ, ದೇವರು ಒಬ್ಬನೇ ಉಳಿದು, ಅನೇಕ ಸೇನೆಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದನು. ಆ ಮಹಾವೃಕ್ಷದ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಮಲಗಿ, ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವಾದ ವಾಸುದೇವನನ್ನು, ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಸೇನಾವ್ಯೂಹದಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪಿಸಿ, ಮೊಣಕಾಲುಗಳನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟು, ಮಾನವನ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟೊಡನೆ ತಯಾರಾಗಿ ಕುಳಿತನು.
ಏತಸ್ಮಿನನ್ತರೇ ಮೃಗಯಾಜೀವಿಕೋ ಹರೇಃ ಸ ತದಾ ಕಾಲಪ್ರಭಾವೇನ ಚಕ್ರವಜ್ರಧ್ವಜಾಂಕುಶಾದಿಚಿಹ್ನಿತಮತಿರಕ್ತತಮಂ ಹರೇಃ ಪಾದಕಮಲಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ವಿವ್ಯಾಧ
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಕಾಲದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾದ ಒಬ್ಬ ವನ್ಯಜೀವಿ ಬಿಲ್ಲುಗಾರನು, ಹರಿಯವರ ಪಾದಕಮಲವನ್ನು—ಚಕ್ರ, ವಜ್ರ, ಧ್ವಜ, ಅಂಕುಶ ಮುಂತಾದ ಗುರುತುಗಳಿರುವ, ತುಂಬಾ ಕೆಂಪಾದ ಪಾದವನ್ನು—ನೋಡಿ, ಅದನ್ನು ಬಿಲ್ಲಿನಿಂದ ಇರಿದನು.
ತದನಂತರಂ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಸುಮಹಾಭಯಾರ್ತಃ ಪ್ರವೇಪಮಾನಃ ಕೃತಾಂಜಲಿಪುಟೋ ಮಹದಪರಾಧಃ ಸಕಲೋಪಹ್ರಿಯತಾಮಿತಿ ತಂ ಪ್ರಣನಾಮ
ಅದಾದ ನಂತರ, ಅದು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಪಾದವೆಂದು ಅರಿತು, ಆ ಬಿಲ್ಲುಗಾರನು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಾ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, 'ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ' ಎಂದು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು.
ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣಸ್ತಥಾಭೂತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸುಧಾಮಯಕರಾಭ್ಯಾಂ ತಮುತ್ಥಾಪ್ಯ ಭವತಾನಾಪರಾದ್ಧಂ ಕೃತಮಿತಿ ವದನ್ಮಹಾಭಯಪೀಡಿತಮಾಶ್ವಾಸಯನ್ನುವಾಚ
ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಅವನನ್ನು ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ, ಅಮೃತಭರಿತ ಕೈಗಳಿಂದ ಎತ್ತಿ, 'ನೀನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಭಯದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ಅವನಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ನೀಡಿದನು.
ತತೋ ಯೋಗಿಗಮ್ಯಮಪುನರಾವೃತ್ತಿಶಾಶ್ವತಂ ಸರ್ವೋಪನಿಷದಮಯಂ ವೈಷ್ಣವಂ ಲೋಕಂ ಪ್ರದದೌ
ಅನಂತರ, ಯೋಗಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಪಡೆಯುವ, ಶಾಶ್ವತವಾದ, ಹಿಂದಿರುಗದ, ಎಲ್ಲಾ ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ವೈಷ್ಣವ ಲೋಕವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು.
ಅಸೌ ತಸ್ಮಿನ್ನೇವ ಮುಹೂರ್ತೇ ಮಾನುಷಂ ರೂಪಂ ವಿಹಾಯ ಪಂಚೋಪನಿಷನ್ಮಯಂ ಸಕಲಪುತ್ರದಾರಸಹಿತೋ ದೀಪ್ತಿಮಯಂ ವೈಷ್ಣವಂ ಲೋಕಂ ದಿವ್ಯಂ ವಿಮಾನಮಾಸ್ಥಾಯ ಸಹಸ್ರಾರ್ಕದ್ಯುತಿಸದೃಶಂ ದಿವ್ಯಾಪ್ಸರೋಗಣಾಕೀರ್ಣಂ ಹಿರಣ್ಮಯಂ ವಾಸುದೇವೇತ್ಯೇಕಂ ಜಗಾಮ
ಅದೆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಅವನು ತನ್ನ ಮಾನವ ರೂಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಎಲ್ಲಾ ಪುತ್ರರು ಮತ್ತು ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ಐದು ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ವೈಷ್ಣವ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಹಾರಿಹೋಗಿ, ಸಾವಿರ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ದಿವ್ಯ ಅಪ್ಸರಸರು ಸುತ್ತಿರುವ, ಚಿನ್ನದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ವಾಸುದೇವನ ಏಕೈಕ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರಿದನು.
ತಸ್ಮಿನ್ಕಾಲೇ ದಾರುಕೋ ರಥಮಾರುಹ್ಯ ವಿಷ್ಣೋಃ ಸಮೀಪಂ ವಿವೇಶ
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದಾರುಕನು ರಥವನ್ನು ಏರಿ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು.
ಕೃಷ್ಣೋಽಪಿ ಮತ್ಸ್ವರೂಪಮರ್ಜುನಂ ಪೂರ್ವಮಾನಯಸ್ವೇತಿ ಪ್ರೇಷಯಾಮಾಸ
ಕೃಷ್ಣನು ಕೂಡ, 'ನನ್ನಂತಿರುವ ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಹಿಂದಿನಂತೆ ಇಲ್ಲಿ ಕರೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕಳುಹಿಸಿದನು.
ಸ ತು ಮನೋಜವಸ್ಯಂದನಮಾರುಹ್ಯಾರ್ಜುನಸಮೀಪಮಾಜಗಾಮ
ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನ ವೇಗದಂತೆ ಓಡುವ ರಥವನ್ನು ಏರಿ, ಅರ್ಜುನನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು.
ಏತಸ್ಮಿನ್ನಂತರೇ ದೇವ್ಯರ್ಜುನಸ್ತದಾರುಹ್ಯ ಪರಿಣೀಯ ನಮಸ್ಕೃತ್ವಾ ಕಿಂ ಕರೋಮೀತಿ ಪುಟಾಂಜಲಿರುವಾಚ
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವಿಯರು ಮತ್ತು ಅರ್ಜುನನು ರಥವನ್ನು ಏರಿ, ವಿವಾಹ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, 'ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಕೃಷ್ಣಸ್ತು ತಮಾಹ ಪಾರ್ಥಾಹಂ ಸ್ವಲೋಕಂ ಯಾಸ್ಯಾಮಿ ತ್ವಂ ತು ದ್ವಾರವತೀಂ ಗತ್ವಾ ತತ್ರಸ್ಥಾ ರುಕ್ಮಿಣ್ಯಾದ್ಯಷ್ಟಭಾರ್ಯಾ ಆನೀಯ ಮಮ ಶರೀರೇ ಪ್ರೇಷಯ
ಕೃಷ್ಣನು ಅವನಿಗೆ, 'ಪಾರ್ಥ, ನಾನು ನನ್ನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಇರುವ ನನ್ನ ಎಂಟು ಪತ್ನಿಯರನ್ನು—ರುಕ್ಮಿಣಿ ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು—ಕೊಂಡು ಬಂದು, ನನ್ನ ದೇಹದ ಬಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸು' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ಸ ದಾರುಕೇಣ ಸಹಿತೋ ನಗರೀಮಾಜಗಾಮ
ಅವನು ದಾರುಕನ ಜೊತೆಗೆ ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.
ಏತಸ್ಮಿನ್ನಂತರೇ ದೇವಾ ವಿಮಾನಸ್ಥಾ ನಭಸಿ ಸಂಸ್ಥಿತಾಃ ಸ್ವರ್ಲೋಕಂ ಯಿಯಾನ್ತಂ ಕೃಷ್ಣಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಋಷಿಭಿಃ ಸಾರ್ದ್ಧಂ ಸ್ತುತ್ವಾ ಪುಷ್ಪವರ್ಷಾಣಿ ವವೃಷುಃ
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡಿ, ಋಷಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ತುತಿ ಮಾಡಿ, ಹೂವಿನ ಮಳೆ ಸುರಿಸಿದರು.
ಕೃಷ್ಣೋಽಪಿ ಮಾನುಷದೇಹಂ- ಸಂನ್ಯಸ್ಯಸಕಲಜಗತ್ಸ್ಥಿತಿಸಂಹಾರಹೇತುಭೂತಂ ಸಕಲಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞಮಂತರ್ಯಾಮಿಯೋಗಿಧ್ಯೇಯಮನಾಮಯಂ ವಾಸುದೇವಾತ್ಮಕಂ ದೇಹಂ ಧೃತ್ವಾ ವೈನತೇಯಮಾರುಹ್ಯ ಮಹರ್ಷಿಭಿಸ್ತೂಯಮಾನೋ ಜಗಾಮ
ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಮಾನವ ದೇಹವನ್ನು—ಎಲ್ಲ ಜಗತ್ತಿನ ಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಲಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ, ಎಲ್ಲರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇರುವ, ಯೋಗಿಗಳು ಧ್ಯಾನಿಸುವ, ದುಃಖರಹಿತ, ವಾಸುದೇವನ ಸ್ವರೂಪವಾದ ದೇಹವನ್ನು—ಬಿಟ್ಟು, ಗರುಡನನ್ನು ಏರಿ, ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಸ್ತುತಿ ಮಾಡುವಾಗ, ಹೊರಟನು.
ಅರ್ಜುನೋ ವಸುದೇವೋಗ್ರಸೇನಾಭ್ಯಾಂ ರುಕ್ಮಿಣ್ಯಾದಿಮಹಿಷೀಭ್ಯಸ್ತತ್ಸರ್ವಂ ಕಥಯಾಮಾಸ
ಅರ್ಜುನನು ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ವಸುದೇವ, ಉಗ್ರಸೇನ, ರುಕ್ಮಿಣಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಪ್ರಮುಖ ರಾಣಿಯರಿಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು.
ತಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ಸರ್ವೇ ಪೌರಜನಾಃ ಸ್ತ್ರಿಯಶ್ಚ ದ್ವಾರವತೀಮುತ್ಸೃಜ್ಯಾಂತಃಪುರಾದ್ಬಹಿರ್ನಿಷ್ಕ್ರಮ್ಯ ಸರ್ವಾಸ್ತಾಃ ಕೃಷ್ಣವಲ್ಲಭಾ ವಸುದೇವೋಗ್ರಸೇನಸಹಿತಾಃ ಶೀಘ್ರಮೇವ ಹರೇಃ ಸಮೀಪಂ ಜಗ್ಮುಃ
ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದ ದ್ವಾರಕೆಯ ಎಲ್ಲಾ ನಾಗರಿಕರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರು ಒಳಗೃಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ವಸುದೇವ, ಉಗ್ರಸೇನ ಹಾಗೂ ಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರಿಯರೊಂದಿಗೆ ಬೇಗನೆ ಹರಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು.
ತೇ ಸರ್ವೇ ವಸುದೇವೋಗ್ರಸೇನಾಕ್ರೂರಾಃ ಸರ್ವೇ ಯದುವೃದ್ಧಾ ವಪುಸ್ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಸನಾತನವಾಸುದೇವಂ ಸಮಾಜಗ್ಮುಃ
ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ—ವಸುದೇವ, ಉಗ್ರಸೇನ, ಅಕ್ರೂರ ಮತ್ತು ಯದು ವಂಶದ ಹಿರಿಯರು—ತಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಶಾಶ್ವತವಾದ ವಾಸುದೇವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು.
ರೇವತೀಚ ಬಲಭದ್ರಶರೀರಂ ಪರಿಷ್ವಜ್ಯಾಗ್ನಿಂ ಪ್ರವಿಶ್ಯ ತಸ್ಮಿನ್ದೇಹಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ದಿವ್ಯವಿಮಾನಾರೂಢಾ ಭರ್ತುಃ ಸ್ಥಾನಂ ಸಂಕರ್ಷಣಲೋಕಂ ದಿವ್ಯಮವಾಪ
ರೆವತಿ ಬಲಭದ್ರನ ದೇಹವನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಆ ದೇಹವನ್ನು ಪಡೆದು ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಗಂಡನ ಲೋಕವಾದ ಸಂಕರ್ಷಣ ಲೋಕವನ್ನು ತಲುಪಿದಳು.
ತಥೈವ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನೇನ ಸಹ ರುಕ್ಮಪುತ್ರೀ ತಥಾನಿರುದ್ಧೇನೋಷಾಪಿ ಸರ್ವಾಶ್ಚ ಯಾದವಸ್ತ್ರಿಯಃ ಸ್ವಸ್ವಭರ್ತುಃ ಶರೀರಾಣಿ ಸಂಪೂಜ್ಯಾಗ್ನಿಪ್ರವೇಶಂ ಚಕ್ರುಃ
ಹಾಗೆಯೇ, ರುಕ್ಮಪುತ್ರಿಯು ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನೊಂದಿಗೆ, ಊಷೆಯು ಅನಿರುದ್ಧನೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಯಾದವ ಮಹಿಳೆಯರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಗಂಡರ ದೇಹಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು.
ತೇಷಾಂ ಸರ್ವೇಷಾಮರ್ಜುನಔರ್ದ್ಧ್ವದೈಹಿಕಂ ಕೃತವಾನ್
ಅವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಅರ್ಜುನನು ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.
ತಸ್ಮಿನ್ಕಾಲೇ ದಿವ್ಯವಾಜಿಸಮಾಯುಕ್ತಂ ಸುಗ್ರೀವಾಖ್ಯಕಂ ಸರ್ವರತ್ನೋಪೇತಂ ದಿವ್ಯಂ ಸ್ಯಂದನಮಾರುಹ್ಯ ದಾರುಕೋಪ್ಯಾಜಗಾಮ
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದಾರುಕನು ದಿವ್ಯ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿದ ಸುಗ್ರೀವ ಎಂಬ ರತ್ನಭರಿತ ರಥವನ್ನು ಏರಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು.
ಪಾರಿಜಾತತರುರ್ದೇವಸಭಾಸುಧರ್ಮಾತ್ರಿದಶೇಂದ್ರಲೋಕಮಯಾತಾಮ್
ಪಾರಿಜಾತ ವೃಕ್ಷ, ಸುಧರ್ಮಾ ಸಭಾಭವನ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರನ ಲೋಕವು ದೇವತೆಗಳ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರಿದವು.
ತಸ್ಮಿನ್ಸಮಯೇ ದ್ವಾರವತೀಪುರೀ ಮಹೋದಧೌ ನಿಮಗ್ನಾಭೂತ್
ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ದ್ವಾರಕಾಪುರಿ ಮಹಾಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಬಿಟ್ಟಿತು.
ತತಃ ಸರ್ವಾಃ ಷೋಡಶಸಹಸ್ರಭಾರ್ಯ್ಯಾ ಅರ್ಜುನೇನಸಹೇಂದ್ರಪ್ರಸ್ಥಂ ಗಚ್ಛಂತೀರ್ದಸ್ಯವೋ ಜಗೃಹುಃ
ನಂತರ, ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರ ಭಾರ್ಯೆಯರು ಅರ್ಜುನನೊಂದಿಗೆ ಇಂದ್ರಪ್ರಸ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ದಸ್ಯುಗಳು ಅವರನ್ನು ಹಿಡಿದರು.