ಹನೂಮಾನುವಾಚ। ತ್ವಂ ಯದಾಚರಸೇ ರುದ್ರ ಧರ್ಮಸ್ಯ ಪ್ರತಿಕೂಲನಮ್ । ತಸ್ಮಾತ್ತ್ವಾಂ ಶಾಸ್ತುಮಿಚ್ಛಾಮಿ ರಾಮಭಕ್ತವಧೋದ್ಯತಮ್
ಹನುಮಂತನು ಹೇಳಿದನು: ರುದ್ರನೇ, ನೀನು ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ರಾಮಭಕ್ತನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಮುಂದಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಶಿಕ್ಷಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.
ಮಯಾ ಪುರಾ ಶ್ರುತಂ ದೇವ ಋಷಿಭಿರ್ಬಹುಧೋದಿತಮ್ । ರಘುನಾಥಪದಸ್ಮಾರೀ ನಿತ್ಯಂ ರುದ್ರಃ ಪಿನಾಕಭೃತ್
ದೇವರೇ, ಅನೇಕ ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿರುವಂತೆ, ಪಿನಾಕಧಾರಿ ರುದ್ರನು ಸದಾ ರಘುನಾಥನ ಪಾದಗಳನ್ನು ನೆನೆಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ನಾನು ಹಿಂದೆ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ.
ತತ್ಸರ್ವಂ ತು ಮೃಷಾ ಜಾತಂ ಶತ್ರುಘ್ನಂ ಪ್ರತಿ ಯುಧ್ಯತಃ । ಪುಷ್ಕಲೋ ಮೇ ಹತಃ ಶೂರಃ ಶತ್ರುಘ್ನೋಽಪಿ ವಿಮೂರ್ಚ್ಛಿತಃ
ಆದರೆ ಈಗ ಶತ್ರುಘ್ನನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ನನ್ನ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ ಪುಷ್ಕಳನು ಹತರಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಶತ್ರುಘ್ನನೂ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ; ಹಾಗಾಗಿ ಆ ಮಾತುಗಳು ಸುಳ್ಳಾಗಿದೆ.
ತಸ್ಮಾತ್ತ್ವಾಂ ಪಾತಯಾಮ್ಯದ್ಯ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಪ್ರಲಯೋದ್ಯತಮ್ । ಯತ್ನಾತ್ತಿಷ್ಠಸ್ವ ಭೋಃ ಶರ್ವ ರಾಮಭಕ್ತಿಪರಾಙ್ಮುಖಃ
ಆದುದರಿಂದ, ಇಂದು ನಾನು ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ನಾಶಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧನಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸುತ್ತೇನೆ; ರಾಮಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದೂರವಾದ ಶರ್ವನೇ, ಎಚ್ಚರದಿಂದ ನಿಲ್ಲು.
ಶೇಷ ಉವಾಚ। ಇತ್ಯುಕ್ತವಂತಂ ಪ್ಲವಗಂ ಪ್ರೋವಾಚ ಸ ಮಹೇಶ್ವರಃ । ಧನ್ಯೋಽಸಿ ವೀರವರ್ಯಸ್ತ್ವಂ ಭವಾನ್ವದತಿ ನೋ ಮೃಷಾ
ಶೇಷನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಆ ವಾನರನು ಮಾತನಾಡಿದಾಗ, ಮಹೇಶ್ವರನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: ನೀನು ಧನ್ಯನು, ವೀರರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು; ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.
ಮತ್ಸ್ವಾಮೀ ರಾಮಚಂದ್ರೋಽಯಂ ಸುರಾಸುರನಮಸ್ಕೃತಃ । ತದಶ್ವಮಾನಯಾಮಾಸ ಶತ್ರುಘ್ನಃ ಪರವೀರಹಾ
ನನ್ನ ಸ್ವಾಮಿ ರಾಮಚಂದ್ರನೇ, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರು ಪೂಜಿಸುವವನು; ನಂತರ ಶತ್ರುಘ್ನನು, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವವನು, ಆ ಕುದುರೆಯನ್ನು ತಂದನು.
ತದ್ರಕ್ಷಾರ್ಥಂ ಸಮಾಯಾತಸ್ತದ್ಭಕ್ತ್ಯಾ ತು ವಶೀಕೃತಃ । ಯಥಾಕಥಂಚಿದ್ಭಕ್ತೋಽಸೌ ರಕ್ಷ್ಯಃ ಸ್ವಾತ್ಮಾ ಇತಿ ಸ್ಥಿತಿಃ
ಅದನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ನಾನು ಬಂದೆನು; ಅವನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾನು ಅವನಿಗೆ ವಶನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಯಾವ ರೀತಿಯಾದರೂ ಅವನು ಭಕ್ತನಾದ್ದರಿಂದ ಅವನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ನನ್ನ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪನೆಂಬ ನನ್ನ ನಿಶ್ಚಯ.
ರಘುನಾಥಃ ಕೃಪಾಂ ಕೃತ್ವಾ ವಿಲೋಕಯ ತು ನಿಸ್ತ್ರಪಮ್ । ಮಾಂ ಸ್ವಭಕ್ತ ಸುದುಃಖೇನ ಕಿಂಚಿತ್ಕೋಪಂ ದಧನ್ಮಹಾನ್
ರಘುನಾಥನು ಕರುಣೆ ತೋರಿಸಿ, ನನಗೆ ಲಜ್ಜೆಯಿಲ್ಲದೆ ನೋಡಿದನು; ಆದರೆ ತನ್ನ ಭಕ್ತನು ತುಂಬಾ ದುಃಖಪಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಸ್ವಲ್ಪ ಕ್ರೋಧವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದನು.
ಶೇಷ ಉವಾಚ। ಏವಂ ವದತಿ ಚಂಡೀಶೇ ಹನೂಮಾನ್ಕುಪಿತೋ ಭೃಶಮ್ । ಶಿಲಾಮಾದಾಯ ಮಹತೀಂ ತಾಡಯಾಮಾಸ ತದ್ರಥಮ್
ಶೇಷನು ಹೇಳಿದನು: ಚಂಡೀಶನು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಹನುಮಂತನು ತುಂಬಾ ಕೋಪಗೊಂಡು, ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಲನ್ನು ಎತ್ತಿ ಅವನ ರಥವನ್ನು ಹೊಡೆದನು.
ಶಿಲಯಾ ತಾಡಿತಸ್ತಸ್ಯ ರಥಃ ಶಕಲತಾಂ ಗತಃ । ಸಸೂತಃ ಸಹಯಃ ಕೇತುಪತಾಕಾಭಿಃ ಸಮನ್ವಿತಃ
ಆ ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಹೊಡೆದಾಗ, ಅವನ ರಥವು ಅದರ ಸಾರಥಿ, ಸಹಾಯಕರೂ, ಧ್ವಜಪತಾಕೆಗಳೂ ಸೇರಿ ತುಂಡು ತುಂಡಾಗಿ ಬಿದ್ದಿತು.
ನಭಃಸ್ಥಾ ದೇವತಾಃ ಸರ್ವಾಃ ಪ್ರಶಶಂಸುಃ ಕಪೀಶ್ವರಮ್ । ಧನ್ಯೋಸಿ ಪ್ಲವಗಾಧೀಶ ಮಹತ್ಕರ್ಮ ತ್ವಯಾ ಕೃತಮ್
ಆಗ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ವಾನರಾಧಿಪತಿಯನ್ನು ಹೊಗಳಿ, 'ಪ್ಲವಗಾಧೀಶನೇ, ನೀನು ಧನ್ಯನು; ನೀನು ಮಹತ್ತಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿದೆಯೆಂದು' ಹೇಳಿದರು.
ಶ್ರೀಶಿವಂ ವಿರಥಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ನಂದೀ ತಂ ಸಮುಪಾದ್ರವತ್ । ಉವಾಚ ಶ್ರೀಮಹಾದೇವಂ ಮತ್ಪೃಷ್ಠಂ ಗಮ್ಯತಾಮಿತಿ
ಶಿವನು ರಥವಿಲ್ಲದೆ ಇರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ನಂದಿ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದು, ಮಹಾದೇವನಿಗೆ 'ಸ್ವಾಮಿ, ನನ್ನ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಏರಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ವೃಷಸ್ಥಿತಂ ತು ಭೂತೇಶಂ ಹನೂಮಾನ್ಕುಪಿತೋ ಭೃಶಮ್ । ಶಿಲಾಮುತ್ಪಾಟ್ಯ ತರಸಾ ಪ್ರಾಹನದ್ಧೃದಯೇ ತದಾ
ಭೂತೇಶನು ಎತ್ತಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ, ಹನುಮಂತನು ತುಂಬಾ ಕೋಪಗೊಂಡು, ಬಲದಿಂದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಲನ್ನು ಎತ್ತಿ ಅವನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹೊಡೆದನು.
ತದಾಹತೋ ಭೂತಪತಿಃ ಶೂಲಂ ತೀಕ್ಷ್ಣಂ ಸಮಾದದೇ । ಜಾಜ್ವಲ್ಯಮಾನಂ ತ್ರಿಶಿಖಂ ವಹ್ನಿಜ್ವಾಲಾಸಮಪ್ರಭಮ್
ಆ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಭೂತಪತಿ ತೀವ್ರವಾದ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು, ಬೆಂಕಿಯ ಜ್ವಾಲೆಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಮೂರು ಮುಳ್ಳಿನ ಶೂಲವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು.
ಆಯಾತಂ ತನ್ಮಹದ್ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಶೂಲಂ ಪ್ರಜ್ವಲನಪ್ರಭಮ್ । ಹಸ್ತೇ ಗೃಹೀತ್ವಾ ತರಸಾ ಬಭಂಜ ತಿಲಶಃ ಕ್ಷಣಾತ್
ಆ ಮಹಾ ತ್ರಿಶೂಲವು ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಹೊತ್ತಿ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಅದನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ತುಪ್ಪಳಿಸಿ ಚೂರುಚೂರಾಗಿ ಒಡೆದುಹಾಕಿದನು.
ಭಗ್ನೇ ತ್ರಿಶೂಲೇ ತರಸಾ ಕಪೀನ್ದ್ರೇಣ ಕ್ಷಣಾಚ್ಛಿವಃ । ಶಕ್ತಿಂ ಕರೇ ಸಮಾಧತ್ತ ಸರ್ವಲೋಹವಿನಿರ್ಮಿತಾಮ್
ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಕಪಿರಾಯನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಮುರಿದು ಹಾಕಿದಾಗ, ಶಿವನು ಕೂಡಲೇ ಎಲ್ಲಾ ಲೋಹಗಳಿಂದ ಮಾಡಲಾದ ಒಬ್ಬ ದೊಡ್ಡ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದನು.
ಸಾ ಶಕ್ತಿಃ ಶಿವನಿರ್ಮುಕ್ತಾ ಹೃದಯೇ ತಸ್ಯ ಧೀಮತಃ । ಲಗ್ನಾ ಕ್ಷಣಾದಭೂತ್ತತ್ರ ವಿಕ್ಲವಃ ಪ್ಲವಗಾಧಿಪಃ
ಶಿವನು ಬಿಟ್ಟ ಆ ಶಕ್ತಿ, ಆ ಬುದ್ಧಿವಂತನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ತಾಗಿತು; ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಕಪಿರಾಯನು ಅಚಾನಕ್ ಗಾಬರಿಯಾಗಿದನು.
ಕ್ಷಣಾಚ್ಚ ತದ್ವ್ಯಥಾಂ ತೀರ್ತ್ವಾ ಗೃಹೀತ್ವಾ ವೃಕ್ಷಮುಲ್ಬಣಮ್ । ತಾಡಯಾಮಾಸ ಹೃದಯೇ ಮಹಾವ್ಯಾಲವಿಭೂಷಿತೇ
ಆ ನೋವನ್ನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ದಾಟಿಕೊಂಡು, ಅವನು ಒಂದು ಭಾರೀ ಮರವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ಮಹಾ ನಾಗಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ಹೃದಯವನ್ನು ಹೊಡೆದನು.
ತಾಡಿತಾಸ್ತೇನ ವೀರೇಣ ಫಣೀನ್ದ್ರಾಸ್ತ್ರಾ ಸಮಾಗತಾಃ । ಇತಸ್ತತಸ್ತೇ ತಂ ಮುಕ್ತ್ವಾ ಗತಾಃ ಪಾತಾಲಮುಜ್ಜವಾಃ
ಆ ವೀರನು ಹೊಡೆದಾಗ, ಸೇರಿದ್ದ ನಾಗರಾಜರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಓಡಿ, ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಓಡಿಹೋದರು.
ಶಿವಸ್ತಸ್ಮಿನ್ನಗೇ ಮುಕ್ತೇ ವಕ್ಷಸಿ ಸ್ವೇ ನಿರೀಕ್ಷ್ಯ ಚ । ಕುಪಿತೋ ವ್ಯದಧಾದ್ಘೋರಂ ಮುಸಲಂ ಕರಯುಗ್ಮಕೇ
ಆ ನಾಗವು ತನ್ನ ಹೃದಯದಿಂದ ಬಿಡಲ್ಪಟ್ಟುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಶಿವನು ಕೋಪಗೊಂಡು ತನ್ನ ಇಬ್ಬರೂ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಭಯಾನಕವಾದ ಒಬ್ಬ ದೊಡ್ಡ ಗದೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.
ಹತೋಸಿ ಗಚ್ಛ ಸಂಗ್ರಾಮಾತ್ಪಲಾಯ್ಯ ಪ್ಲವಗಾಧಮ । ಏಷ ತೇ ಪ್ರಾಣಹಂತಾಹಂ ಮುಸಲೇನ ಕ್ಷಣಾದಿಹ
ನೀನು ಸತ್ತೆ, ಯುದ್ಧದಿಂದ ಓಡಿ ಹೋಗು ಕಪಿಕುಲದ ಕೆಳಗಿನವನೆ! ಈ ಗದೆಯಿಂದ ನಾನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಿನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
ಮುಸಲಂ ವೀಕ್ಷ್ಯ ನಿರ್ಮುಕ್ತಂ ಶಿವೇನ ಕುಪಿತೇನ ವೈ । ಕೀಶಸ್ತದ್ವಂಚಯಾಮಾಸ ಮಹಾವೇಗಾದ್ಧರಿಂ ಸ್ಮರನ್
ಕೋಪಗೊಂಡ ಶಿವನು ಬಿಟ್ಟ ಗದೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ಕಪಿಯು ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಭಾರಿ ವೇಗದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡನು.
ಮುಸಲಂ ತತ್ಪಪಾತಾಧಃ ಶಿವಮುಕ್ತಂ ಮಹಾಯಸಮ್ । ವಿದಾರ್ಯ ಪೃಥಿವೀಂ ಸರ್ವಾಂ ಜಗಾಮ ಚ ರಸಾತಲಮ್
ಶಿವನು ಬಿಟ್ಟ ಆ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಗದೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಚೀರಿ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಹೋಯಿತು.
ತದಾ ಪ್ರಕುಪಿತೋಽತ್ಯತಂ ಹನೂಮಾನ್ರಾಮಸೇವಕಃ । ಗೃಹೀತ್ವಾ ಪರ್ವತಂ ಹಸ್ತೇ ತಾಡಯಾಮಾಸ ವಕ್ಷಸಿ
ಆಗ ರಾಮನ ಸೇವಕನಾದ ಹನುಮಂತನು ತುಂಬಾ ಕೋಪಗೊಂಡು, ಒಂದು ಪರ್ವತವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಶಿವನ ಹೃದಯವನ್ನು ಹೊಡೆದನು.
ಸ ಯಾವತ್ಪರ್ವತಂ ಛೇತ್ತುಂ ಮತಿಂ ಚಕ್ರೇ ಸತೀಪತಿಃ । ತಾವದ್ಧತಃ ಕಪೀಂದ್ರೇಣ ಶಾಲೇನ ಬಹುಶಾಖಿನಾ
ಪಾರ್ವತಿಯ ಪತಿಯು ಆ ಪರ್ವತವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಬೇಕೆಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ, ಕಪಿರಾಯನು ಬಹುಶಾಖೆಗಳಿರುವ ಒಂದು ಶಾಲಮರದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಹೊಡೆದನು.
ತಮಪಿಚ್ಛೇತ್ತುಮುದ್ಯುಕ್ತೋ ಯಾವತ್ತಾವಚ್ಛಿಲಾಹತಃ । ಶಿಲಾಸ್ತಾ ಭೇದಿತುಂ ಸ್ವಾಂತಂ ಚಕಾರ ಮೃಡ ಉದ್ಯತಃ
ಅವನನ್ನೂ ಕತ್ತರಿಸಬೇಕೆಂದು ಶಿವನು ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಹೊಡೆದನು; ಆಗ ಶಿವನು ಆ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಒಡೆಯಲು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು.
ತಾವದ್ವೃಷ್ಟಿಂ ಚಕಾರಾಯಂ ಶಿಲಾಭಿರ್ನಗಪರ್ವತೈಃ । ಲಾಂಗೂಲೇನ ಚ ಸಂವೇಷ್ಟ್ಯ ತಾಡಯತ್ಯೇಷ ಭೂತಪಮ್
ಅವನು ಶಿಲೆಗಳನ್ನೂ ಪರ್ವತಗಳನ್ನೂ ಮಳೆಹಾಕಿದನು; ತನ್ನ ಪೂಚಿನಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸುತ್ತಿ, ಭೂತಪತಿಯನ್ನು ಹೊಡೆದನು.
ಶಿಲಾಭಿಃ ಪರ್ವತೈರ್ವೃಕ್ಷೈಃ ಪುಚ್ಛಾಸ್ಫೋಟೇನ ಭೂರಿಶಃ । ನಂದೀ ಪ್ರಾಪ್ತೋ ಮಹಾತ್ರಾಸಂ ಚಂದ್ರೋಽಪಿ ಶಕಲೀಕೃತಃ
ಶಿಲೆಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು, ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಪೂಚಿನ ಹೊಡೆತಗಳಿಂದ ನಂದಿಯು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗಿದನು; ಚಂದ್ರನು ಕೂಡ ಚೂರುಚೂರಾಗಿ ಒಡೆದುಹೋಯಿತು.
ಅತ್ಯಂತಂ ವಿಹ್ವಲೋ ಜಾತೋ ಮಹೇಶಾನಃ ಪ್ರಕೋಪನಃ । ಕ್ಷಣೇಕ್ಷಣೇ ಪ್ರಹಾರೇಣ ವಿಹ್ವಲಂ ಕುರ್ವತಂ ಭೃಶಮ್
ಮಹೇಶನು ತುಂಬಾ ಗಾಬರಿಯಾಗಿಯೂ ಕೋಪಗೊಂಡವನಾಗಿಯೂ, ಪ್ರತಿ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಮತ್ತಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿ ವಿಕಲ್ಪಗೊಂಡನು.
ಜಗಾದ ಪ್ಲವಗಾಧೀಶಂ ಧನ್ಯೋಸಿ ರಘುಪಾನುಗ । ಮಹತ್ಕರ್ಮ ಕೃತಂ ತೇಽದ್ಯ ಯತ್ತೇಹಂ ಸುಪ್ರತೋಷಿತಃ
ಅವನು ಕಪಿರಾಯನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ರಘುವಂಶದ ಅನುಯಾಯನೆ, ನೀನು ಧನ್ಯನು! ಇಂದು ನೀನು ಮಹಾ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ್ದೀಯ, ನಾನು ನಿನ್ನಿಂದ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.'