ತ್ವಯಾ ಮಾತ್ಸ್ಯಂ ವಪುರ್ಧೃತ್ವಾ ಶಂಖಸ್ತು ನಿಹತೋಸುರಃ । ವೇದಾಃ ಸುರಕ್ಷಿತಾ ಬ್ರಹ್ಮನ್ಮಹಾಪುರುಷಪೂರ್ವಜ
ಮತ್ಸ್ಯ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ನೀನು ಶಂಖಾಸುರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದೆ; ಮಹಾಪುರುಷನೇ, ವೇದಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದೆ.
ಶೇಷೋ ನ ವೇತ್ತಿ ಮಹಿ ತೇ ಭಾರತ್ಯಪಿ ಮಹೇಶ್ವರೀ । ಕಿಮುತಾನ್ಯೇ ಮಹಾವಿಷ್ಣೋ ಮಾದೃಶಾಸ್ತು ಕುಬುದ್ಧಯಃ
ಶೇಷನೇ ನಿನ್ನ ಮಹಿಮೆ ತಿಳಿಯಲಾರನು, ಭಾರತಿ ಅಥವಾ ಮಹೇಶ್ವರಿಯೂ ಅಲ್ಲ; ಮಹಾವಿಷ್ಣುವೇ, ನನ್ನಂಥ ಅಲ್ಪಬುದ್ಧಿಯವರು ಹೇಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯ?
ಮನಸಾ ತ್ವಾಂ ನ ಚಾಪ್ನೋತಿ ವಾಗಿಯಂ ಪರಮೇಶ್ವರೀ । ತಸ್ಮಾದಹಂ ಕಥಂ ತ್ವಾಂ ವೈ ಸ್ತೋತುಂ ಸ್ಯಾಮೀಶ್ವರಃ ಪ್ರಭೋ
ಮನಸ್ಸು ನಿನ್ನನ್ನು ತಲುಪಲಾರದು, ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ವಾಕೂ ಸಹ ಅಲ್ಲ, ಪರಮೇಶ್ವರನೇ; ಹಾಗಾದರೆ ನಾನು ಹೇಗೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಬಲ್ಲೆನು?
ಇತಿ ಸ್ತುತ್ವಾ ಸ ಶಿರಸಾ ಪ್ರಣಾಮಮಕರೋನ್ಮುಹುಃ । ಗದ್ಗದಸ್ವರಸಂಯುಕ್ತೋ ರೋಮಹರ್ಷಾಂಕಿತಾಂಗಕಃ
ಹೀಗೆ ಸ್ತುತಿ ಮಾಡಿ, ಅವನು ಪುನಃ ಪುನಃ ತಲೆಯು ಬಾಗಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು; ಅವನ ಸ್ವರ ಭಾವದಿಂದ ಗದ್ಗದವಾಗಿತ್ತು, ಅವನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ರೋಮಾಂಚನ ಉಂಟಾಯಿತು.
ಇತಿ ಸ್ತುತ್ಯಾ ಪ್ರಹೃಷ್ಟಾತ್ಮಾ ಭಗವಾನ್ಪುರುಷೋತ್ತಮಃ । ಉವಾಚ ವಚನಂ ಸತ್ಯಂ ರಾಜಾನಂ ಪ್ರತಿ ಸಾರ್ಥಕಮ್
ಈ ರೀತಿ ಸ್ತುತಿಯನ್ನೆತ್ತಿ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಭಗವಂತನು, ಪರಮಾತ್ಮನು, ರಾಜನಿಗೆ ಸತ್ಯವೂ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವೂ ಆದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.
ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ। ತವ ಸ್ತುತ್ಯಾ ಪ್ರಹರ್ಷೋಽಭೂನ್ಮಮ ರಾಜನ್ಮಹಾಮತೇ । ಜಾನೀಹಿ ತ್ವಂ ಮಹಾರಾಜ ಮಾಂ ಚ ಪ್ರಕೃತಿತಃ ಪರಮ್
ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: ಮಹಾಜ್ಞಾನಿ ರಾಜನೇ, ನಿನ್ನ ಸ್ತುತಿಯದಿಂದ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಗಿದೆ. ಮಹಾರಾಜನೇ, ನನನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೇ ಪರಮನೆಂದು ತಿಳಿ.
ನೈವೇದ್ಯಭಕ್ಷಣಂ ತ್ವಂ ಹಿ ಶೀಘ್ರಂ ಕುರು ಮನೋಹರಮ್ । ಚತುರ್ಭುಜತ್ವಮಾಪ್ತಃ ಸನ್ಗಂತಾಸಿ ಪರಮಂ ಪದಮ್
ನೀನು ಆನಂದಕರವಾದ ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಬೇಗನೆ ಸೇವಿಸು; ನೀನು ಈಗ ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೀಯೆ ಮತ್ತು ಪರಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತಲುಪುವೆ.
ತ್ವತ್ಕೃತ್ಸ್ತುತಿರತ್ನೇನ ಯೋ ಮಾಂ ಸ್ತೋಷ್ಯತಿ ಮಾನವಃ । ತಸ್ಯಾಪಿ ದರ್ಶನಂ ದಾಸ್ಯೇ ಭುಕ್ತಿಮುಕ್ತಿವರಪ್ರದಮ್
ಯಾರಾದರೂ ನಿನ್ನ ರತ್ನದಂತೆ ಸುಂದರವಾದ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಹೇಳಿ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರೆ, ಅವನಿಗೂ ನಾನು ದರ್ಶನವನ್ನು ಕೊಡುವೆ, ಭೋಗವೂ ಮುಕ್ತಿಯೂ ಕೂಡಾ ನೀಡುವೆ.
ಇತ್ಯೇವಂ ವಚನಂ ರಾಜಾ ಶ್ರುತ್ವಾ ಭಗವತೋದಿತಮ್ । ನೈವೇದ್ಯಭಕ್ಷಣಂ ಚಕ್ರೇ ಚತುರ್ಭಿಃ ಸಹ ಸೇವಕೈಃ
ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ರಾಜನು ತನ್ನ ನಾಲ್ಕು ಸೇವಕರೊಡನೆ ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಸೇವಿಸಿದರು.
ತತೋ ವಿಮಾನಂ ಸಂಪ್ರಾಪ್ತಂ ಕಿಂಕಿಣೀಜಾಲಮಂಡಿತಮ್ । ಅಪ್ಸರೋವೃಂದಸಂಸೇವ್ಯಂ ಸರ್ವಭೋಗಸಮನ್ವಿತಮ್
ಆಮೇಲೆ ಘಂಟೆಗಳ ಜಾಲದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ಅಪ್ಸರೆಯರು ಸೇವಿಸುವ, ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಭೋಗಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ದೇವಚಾರಿ ರಥವು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂತು.
ಪುರುಷೋತ್ತಮಸಂಜ್ಞಂ ಚ ಪಶ್ಯನ್ರಾಜಾ ಸ ಧಾರ್ಮಿಕಃ । ವವಂದೇ ಚರಣೌ ತಸ್ಯ ಕೃಪಾಪಾತ್ರಕೃತಾತ್ಮಕಃ
ಅವನು ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನಾದ ರಾಜನು, ಪರುಷೋತ್ತಮನನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೃಪೆಗೆ ಪಾತ್ರನಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು.
ತದಾಜ್ಞಯಾ ವಿಮಾನೇ ಸ ಆರುಹ್ಯ ಮಹಿಲಾಯುತಃ । ಜಗಾಮ ಪಶ್ಯತಸ್ತಸ್ಯ ದಿವಿ ವೈಕುಂಠಮದ್ಭುತಮ್
ಆ ಭಗವಂತನ ಆದೇಶದಿಂದ, ರಾಜನು ಅನೇಕ ಮಹಿಳೆಯರೊಡನೆ ಆ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಏರಿ, ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿರುವ ಅದ್ಭುತ ವೈಕುಂಠವನ್ನು ಹೋದನು.
ಮಂತ್ರೀ ಧರ್ಮಪರೋ ರಾಜ್ಞಃ ಸರ್ವಧರ್ಮವಿದುತ್ತಮಃ । ಯಯೌ ಸಾಕಂ ವಿಮಾನೇನ ಲಲನಾವೃನ್ದಸೇವಿತಃ
ರಾಜನ ಮಂತ್ರಿಯು ಧರ್ಮಪರನು, ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ತಿಳಿದ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಮಹಿಳಾ ಸಮೂಹದಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ರಾಜನೊಡನೆ ಹೋದನು.
ತಾಪಸಬ್ರಾಹ್ಮಣಸ್ತತ್ರ ಸರ್ವತೀರ್ಥಾವಗಾಹಕಃ । ಚತುರ್ಭುಜತ್ವಂ ಸಂಪ್ರಾಪ್ತೋ ಯಯೌ ದೇವೈರ್ವಿಮಾನಿಭಿಃ
ಅಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ತಪಸ್ವಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದು ದೇವತೆಗಳ ವಿಮಾನಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟನು.
ಕರಂಬೋಽಪಿ ಮಹಾರಾಜ ಗಾನಪುಣ್ಯೇನ ದರ್ಶನಮ್ । ಪ್ರಾಪ್ತೋ ಯಯೌ ಸುರಾವಾಸಂ ಸರ್ವದೇವಾದಿದುರ್ಲ್ಲಭಮ್
ಮಹಾರಾಜನೇ, ಕರಂಬನು ಕೂಡಾ ತನ್ನ ಗಾನದ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ದರ್ಶನವನ್ನು ಪಡೆದು, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಅಲಭ್ಯವಾದ ದೇವಲೋಕವನ್ನು ತಲುಪಿದನು.
ಸರ್ವೇ ಪ್ರಚಲಿತಾ ವಿಷ್ಣುಲೋಕಂ ಪರಮಮದ್ಭುತಮ್ । ಚತುರ್ಭುಜಾಃ ಶಂಖಚಕ್ರಗದಾಪಾಥೋಜಧಾರಿಣಃ
ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಅದ್ಭುತವಾದ ವಿಷ್ಣುಲೋಕವನ್ನು ತಲುಪಲು ಹೊರಟರು; ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳು, ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆಯು ಮತ್ತು ಕಮಲವನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದರು.
ಸರ್ವೇ ಮೇಘಶ್ರಿಯಃ ಶುದ್ಧಾ ಲಸದಂಭೋಜಪಾಣಯಃ । ಹಾರಕೇಯೂರಕಟಕೈರ್ಭೂಷಿತಾಂಗಾ ಯಯುರ್ದಿವಮ್
ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಮೇಘದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನರಾಗಿದ್ದರು, ಶುದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು, ಹೊಳೆಯುವ ಕಮಲದ ಕೈಗಳಿದ್ದವು, ಹಾರ, ಕೆಯೂರ, ಕಂಕಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ದೇಹಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಹೋದರು.
ತದ್ವಿಮಾನಾವಲೀರ್ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಲೋಕೈಃ ಪ್ರಕೃತಿಭಿಸ್ತದಾ । ದುಂದುಭೀನಾಂ ತು ನಿರ್ಘೋಷಸ್ತೈಃ ಕೃತಃ ಕರ್ಣಗೋಚರಃ
ಆ ವಿಮಾನಗಳ ಸಾಲನ್ನು ನೋಡಿ, ಜನರೂ ಅವರ ನಾಯಕರೂ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಡೊಳ್ಳುಗಳ ಘೋಷವನ್ನು ತಮ್ಮ ಕಿವಿಗೆ ಕೇಳುವಂತೆ ಅನುಭವಿಸಿದರು.
ತದೈಕೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋ ಹ್ಯಾಸೀದ್ವಿಷ್ಣುಪಾದಾಬ್ಜವಲ್ಲಭಃ । ಗತಸ್ತದ್ವಿರಹಾಕೃಷ್ಟಚೇತಾ ಜಾತಶ್ಚತುರ್ಭುಜಃ
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಇದ್ದನು; ಅವನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪಾದಕಮಲಕ್ಕೆ ಪ್ರಿಯನಾಗಿದ್ದನು. ವಿಷಾದದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಆಕರ್ಷಿತನಾಗಿ, ಅವನು ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳನ್ನೂ ಪಡೆದನು.
ತಚ್ಚಿತ್ರಂ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಲೋಕಾಸ್ತೇ ಪ್ರಶಂಸಂತೋ ಮಹೋದಯಮ್ । ಗಂಗಾಸಾಗರಸಂಯೋಗೇ ಸ್ನಾತ್ವಾಽಗುಸ್ತಂ ಪುರಂ ಪ್ರತಿ
ಆ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಘಟನೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಜನರು ಆ ಮಹಾ ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಹೊಗಳಿದರು; ಗಂಗಾ ಸಾಗರ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಅಗಸ್ತ್ಯಪುರಕ್ಕೆ ಮರಳಿದರು.
ಅಹೋ ಭಾಗ್ಯಂ ಭೂಮಿಪತೇ ರತ್ನಗ್ರೀವಸ್ಯ ಸನ್ಮತೇಃ । ಜಗಾಮಾನೇನ ದೇಹೇನ ತದ್ವಿಷ್ಣೋಃ ಪರಮಂ ಪದಮ್
ಭೂಮಿಪತಿಗೆ, ರತ್ನಗ್ರೀವನು ಎಷ್ಟು ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ! ಅವನು ಈ ದೇಹದಲ್ಲಿಯೇ ಆ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪರಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತಲುಪಿದನು.
ರಾಜನ್ನಸೌ ನೀಲಗಿರಿಃ ಪುರುಷೋತ್ತಮಸತ್ಕೃತಃ । ಯಂ ವೀಕ್ಷ್ಯೈವ ವ್ರಜಂತ್ಯದ್ಧಾ ವೈಕುಂಠಂ ಪರಮಾಯನಮ್
ರಾಜನೇ, ಪರುಷೋತ್ತಮನು ಗೌರವಿಸಿದ ಆ ನೀಲಗಿರಿ, ಅದನ್ನು ಕೇವಲ ನೋಡಿದರೂ ಸತ್ಯವಾಗಿಯೇ ವೈಕುಂಠ, ಪರಮ ಗಮ್ಯಸ್ಥಾನವನ್ನು ತಲುಪಬಹುದು.
ಏತನ್ನೀಲಸ್ಯ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಂ ಯಃ ಶೃಣೋತಿ ಸ ಭಾಗ್ಯವಾನ್ । ಯಃ ಶ್ರಾವಯತಿ ಲೋಕಾನ್ವೈ ತೌ ಗಚ್ಛೇತಾಂ ಪರಂ ಪದಮ್
ನೀಲಪರ್ವತದ ಮಹಿಮೆ ಯಾರು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಧನ್ಯರು. ಇನ್ನೂ, ಈ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಇತರರಿಗೆ ಕೇಳಿಸುವವರು ಕೂಡಾ, ಇಬ್ಬರೂ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.
ಏತಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ತು ದುಃಸ್ವಪ್ನೋ ನಶ್ಯತಿ ಸ್ಮೃತಿಮಾತ್ರತಃ । ಪ್ರಾಂತೇ ಸಂಸಾರನಿಸ್ತಾರಂ ದದಾತಿ ಪುರುಷೋತ್ತಮಃ
ಈ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ನೆನೆಸಿ ಅಥವಾ ಕೇಳಿದ ಕೇವಲ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಯೇ ದುಷ್ಪ್ನಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಪರಮಾತ್ಮನು ಜನ್ಮಮರಣದ ಸಂಕಟದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ.
ಯೋಽಸೌ ನೀಲಾಧಿವಾಸೀ ಚ ಸ ರಾಮಃ ಪುರುಷೋತ್ತಮಃ । ಸೀತಾಸಾಕ್ಷಾನ್ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮೀಃ ಸರ್ವಕಾರಣಕಾರಣಮ್
ನೀಲಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವನು ರಾಮನೇ ಪರಮಾತ್ಮನು. ಸೀತಾದೇವಿ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯೇ ಆಗಿದ್ದಾಳೆ, ಎಲ್ಲ ಕಾರಣಗಳಿಗೂ ಮೂಲವಾದವಳು.
ಹಯಮೇಧಂ ಚರಿತ್ವಾ ಸ ಲೋಕಾನ್ವೈ ಪಾವಯಿಷ್ಯತಿ । ಯನ್ನಾಮಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾಯಾಃ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತೇ ಪ್ರದಿಶ್ಯತೇ
ಅವನು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹತ್ಯೆಗೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವಾಗಿ ಅವನ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳಲು ಸೂಚಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಇದಾನೀಂ ತ್ವದ್ಧಯಃ ಪ್ರಾಪ್ತೋ ನೀಲೇಪರ್ವತಸತ್ತಮೇ । ಪುರುಷೋತ್ತಮದೇವಂ ತ್ವಂ ನಮಸ್ಕುರು ಮಹಾಮತೇ
ಈಗ ನಿನ್ನ ಕುದುರೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನೀಲಪರ್ವತವನ್ನು ತಲುಪಿದೆ. ಮಹಾಮತಿವಂತನೇ, ನೀನು ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸು.
ತತ್ರ ನಿಷ್ಪಾಪಿನೋ ಭೂತ್ವಾ ಯಾಸ್ಯಾಮಃ ಪರಮಂ ಪದಮ್ । ಯಸ್ಯ ಪ್ರಸಾದಾದ್ಬಹವೋ ನಿಸ್ತೀರ್ಣಾ ಭವಸಾಗರಾತ್
ಅಲ್ಲಿ ಪಾಪರಹಿತರಾಗಿದ್ದು, ನಾವು ಪರಮಪದವನ್ನು ತಲುಕುವೆವು. ಅವನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಅನೇಕರು ಭವಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಿದ್ದಾರೆ.
ಏವಂ ಪ್ರವದತಸ್ತಸ್ಯ ಪ್ರಾಪ್ತೋಽಶ್ವೋ ನೀಲಪರ್ವತಮ್ । ವಾಯುವೇಗೇನ ಪೃಥಿವೀಂ ಕುರ್ವನ್ಸಂಕ್ಷುಣ್ಣಮಂಡಲಾಮ್
ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ, ಆ ಕುದುರೆ ನೀಲಪರ್ವತವನ್ನು ತಲುಕಿ, ಗಾಳಿಯ ವೇಗದಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಂಪಿಸಿ, ಸುತ್ತಲೂ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನಡುಗಿಸಿತು.
ತದಾ ರಾಜಾಪಿ ತತ್ಪೃಷ್ಠಚಾರೀ ನೀಲಾಭಿಧಂ ಗಿರಿಮ್ । ಪ್ರಾಪ್ತೋ ಗಂಗಾಬ್ಧಿಸಂಯೋಗೇ ಸ್ನಾತ್ವಾಗಾತ್ಪುರುಷೋತ್ತಮಮ್
ಆಗ ರಾಜನು ಕೂಡ ಆ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ, ಗಂಗೆಯು ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಸೇರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿರುವ ನೀಲಪರ್ವತವನ್ನು ತಲುಕಿ, ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಪರಮಾತ್ಮನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು.