ಇತ್ಯುಕ್ತಃ ಸ ಪಪಾತಾಶು ಭಸ್ಮೀಭೂತಕಲೇವರಃ । ಮಾತಾ ತದಾರ್ಭಕಂ ನೀತ್ವಾ ಜಗಾಮಾಶ್ರಮಮುನ್ಮನಾಃ
ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಬಿದ್ದು ಬೂದಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟನು. ತಾಯಿ ಆ ಮಗುವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಚಿಂತೆ ಹೊತ್ತು ಆಶ್ರಮದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟಳು.
ಭೃಗುರ್ವಹ್ನಿಕೃತಂ ಸರ್ವಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಕೋಪಸಮಾಕುಲಃ । ಶಶಾಪ ಸರ್ವಭಕ್ಷಸ್ತ್ವಂ ಭವ ದುಷ್ಟಾರಿಸೂಚಕ
ಭೃಗು, ಎಲ್ಲವೂ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಸುಟ್ಟುಹೋದುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿ ಹೀಗೆ ಶಪಿಸಿದನು: 'ನೀನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿನ್ನುವವಳಾಗು, ದುಷ್ಟತನ ಮತ್ತು ಶತ್ರುತ್ವದ ಗುರುತು ಆಗು.'
ತದಾ ಶಪ್ತೋಽತಿದುಃಖಾರ್ತೋ ಜಗ್ರಾಹಾಂಘ್ರ್ಯಾಶುಶುಕ್ಷಣಿಃ । ಕುರು ಮೇಽನುಗ್ರಹಂ ಸ್ವಾಮಿನ್ಕೃಪಾರ್ಣವ ಮಹಾಮತೇ
ಆ ಶಾಪದಿಂದ ತುಂಬಾ ದುಃಖಿತಳಾಗಿ, ಅವಳು ಅವನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅಳುತ್ತಾ ಹೀಗೆಂದಳು: 'ಸ್ವಾಮೀ, ದಯೆಯ ಸಾಗರನೇ, ಮಹಾಮತಿವಂತನೇ, ನನಗೆ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಕೊಡು.'
ಮಯಾನೃತಂ ವಚೋಭೀತ್ಯಾ ಕಥಿತಂ ನ ಗುರುದ್ರುಹಾ । ತಸ್ಮಾನ್ಮಮೋಪರಿ ಕೃಪಾಂ ಕುರು ಧರ್ಮಶಿರೋಮಣೇ
'ಭಯದಿಂದ ನಾನು ಸುಳ್ಳು ಮಾತು ಹೇಳಿದೆ, ಗುರುದ್ರೋಹದಿಂದ ಅಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಧರ್ಮದ ಹಿರಿಮೆಯವನೇ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ದಯೆ ತೋರಿಸು.'
ತದಾನುಗ್ರಹಮಾಧಾಚ್ಚ ಸರ್ವಭಕ್ಷೋ ಭವಾಞ್ಛುಚಿಃ । ಇತ್ಯುಕ್ತವಾನ್ಹುತಭುಜಂ ದಯಾರ್ದ್ರೋ ಮುನಿತಾಪಸಃ
ಆಗ ಅವನು ಅವಳಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡಿ ಹೀಗೆಂದನು: 'ನೀನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿನ್ನುವವಳಾದರೂ ಶುದ್ಧಳಾಗಿರುತ್ತೀಯೆ.' ಹೀಗೆ ಆ ಋಷಿ, ದಯೆಯಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಮೃದುವಾಗಿ, ಅಗ್ನಿದೇವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.
ಗರ್ಭಾಚ್ಚ್ಯುತಸ್ಯ ಪುತ್ರಸ್ಯ ಜಾತಕರ್ಮಾದಿಕಂ ಶುಚಿಃ । ಚಕಾರ ವಿಧಿವದ್ವಿಪ್ರೋ ದರ್ಭಪಾಣಿಃ ಸುಮಂಗಲಃ
ಆ ಗರ್ಭದಿಂದ ಬಿದ್ದ ಮಗನಿಗೆ, ಶುದ್ಧವಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು, ದರ್ಭಾ ಹಿಡಿದು, ಎಲ್ಲ ಜಾತಕರ್ಮಾದಿ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಶುಭವಾಗಿಯೇ ಕ್ರಮವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದನು.
ಚ್ಯವನಾಚ್ಚ್ಯವನಂ ಪ್ರಾಹುಃ ಪುತ್ರಂ ಸರ್ವೇ ತಪಸ್ವಿನಃ । ಶನೈಃಶನೈಃ ಸ ವವೃಧೇ ಶುಕ್ಲೇ ಪ್ರತಿಪದಿಂದುವತ್
ಅವನು ಬಿದ್ದಿದ್ದರಿಂದ, ಎಲ್ಲಾ ತಪಸ್ವಿಗಳು ಆ ಮಗನನ್ನು 'ಚ್ಯವನ' ಎಂದು ಕರೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ, ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳೆಯುವ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.
ಸ ಜಗಾಮ ತಪಃ ಕರ್ತುಂ ರೇವಾಂ ಲೋಕೈಕಪಾವನೀಮ್ । ಶಿಷ್ಯೈಃ ಪರಿವೃತಃ ಸರ್ವೈಸ್ತಪೋಬಲಸಮನ್ವಿತೈಃ
ಆ ಚ್ಯವನನು ತನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಶಿಷ್ಯರೊಂದಿಗೆ, ತಪಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದವರನ್ನು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು, ಲೋಕಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪಾವನಗೊಳಿಸುವ ರೇವಾ ನದಿಯ ಬಳಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ಹೋದನು.
ಗತ್ವಾ ತತ್ರ ತಪಸ್ತೇಪೇ ವರ್ಷಾಣಾಮಯುತಂ ಮಹಾನ್ । ಅಂಸಯೋಃ ಕಿಂಶುಕೌ ಜಾತೌ ವಲ್ಮೀಕೋಪರಿಶೋಭಿತೌ
ಅಲ್ಲಿ ಹೋದ ಮೇಲೆ, ಆ ಮಹಾನ್ ತಪಸ್ವಿ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು. ಅವನ ಭುಜಗಳ ಮೇಲೆ ಎರಡು ಕಿಂಶುಕ ಮರಗಳು ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ, ವಾಮನದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ಮೃಗಾ ಆಗತ್ಯ ತಸ್ಯಾಂಗೇ ಕಂಡೂಂ ವಿದಧುರುತ್ಸುಕಾಃ । ನ ಕಿಂಚಿತ್ಸ ಹಿ ಜಾನಾತಿ ದುರ್ವಾರತಪಸಾವೃತಃ
ಅವನ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಹಂದರಾಗಿ, ಜಿಂಕೆಗಳು ಬಂದು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಒರೆಸಿಕೊಂಡವು. ಆದರೆ ಅವನು ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ತಪಸ್ಸಿನ ಗಂಭೀರತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದನು.
ಕದಾಚಿನ್ಮನುರುದ್ಯುಕ್ತಸ್ತೀರ್ಥಯಾತ್ರಾಂ ಪ್ರತಿ ಪ್ರಭುಃ । ಸಕುಟುಂಬೋ ಯಯೌ ರೇವಾಂ ಮಹಾಬಲಸಮಾವೃತಃ
ಒಂದು ಬಾರಿ, ಮನುವು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗೆ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿ, ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದವರೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ದೊಡ್ಡ ಪಡೆಗಳೊಂದಿಗೆ ರೇವಾ ನದಿಗೆ ಹೊರಟನು.
ತತ್ರ ಸ್ನಾತ್ವಾ ಮಹಾನದ್ಯಾಂ ಸಂತರ್ಪ್ಯ ಪಿತೃದೇವತಾಃ । ದಾನಾನಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇಭ್ಯಶ್ಚ ಪ್ರಾದಾದ್ವಿಷ್ಣುಪ್ರತುಷ್ಟಯೇ
ಅಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಾನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಪಿತೃಗಳನ್ನೂ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು.
ತತ್ಕನ್ಯಾ ವಿಚರಂತೀ ಸಾ ವನಮಧ್ಯೇ ಇತಸ್ತತಃ । ಸಖೀಭಿಃ ಸಹಿತಾ ರಮ್ಯಾ ತಪ್ತಹಾಟಕಭೂಷಣಾ
ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ಸುಂದರವಾದ ಮಗಳು, ಹೊಳಪಿನ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದವಳಾಗಿ, ತನ್ನ ಗೆಳತಿಯರೊಂದಿಗೆ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.
ತತ್ರ ದೃಷ್ಟ್ವಾಥ ವಲ್ಮೀಕಂ ಮಹಾತರುಸುಶೋಭಿತಮ್ । ನಿಮೇಷೋನ್ಮೇಷರಹಿತಂ ತೇಜಃ ಕಿಂಚಿದ್ದದರ್ಶ ಸಾ
ಅಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರದ ಕೆಳಗೆ, ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ವಾಮನವನ್ನು ನೋಡಿ, ಅದು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚದೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಬೆಳಕು ಹೊತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಂಡಿತು.
ಗತ್ವಾ ತತ್ರ ಶಲಾಕಾಭಿರತುದದ್ರುಧಿರಂ ಸ್ರವತ್ । ದೃಷ್ಟ್ವಾ ರಾಜ್ಞಾಂಗಜಾ ಖೇದಂ ಪ್ರಾಪ್ತವತ್ಯತಿದುಃಖಿತಾ
ಅವಳು ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ, ಕಡ್ಡಿಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ಹೊಡೆದಳು; ರಕ್ತ ಹರಿಯಲು ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ, ರಾಜನ ಮಗಳು ತುಂಬಾ ದುಃಖದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಕಳವಳಗೊಂಡಳು.
ನ ಜನನ್ಯೈ ತಥಾ ಪಿತ್ರೇ ಶಶಂಸಾಘೇನ ವಿಪ್ಲುತಾ । ಸ್ವಯಮೇವಾತ್ಮನಾತ್ಮಾನಂ ಸಾ ಶುಶೋಚ ಭಯಾತುರಾ
ಪಾಪಭೀತಿಯಿಂದ, ಆಕೆ ತಾಯಿಗೆ ಅಥವಾ ತಂದೆಗೆ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ; ಭಯದಿಂದ, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತಾನೇ ದುಃಖ ಪಟ್ಟುಕೊಂಡಳು.
ತದಾ ಭೂಶ್ಚಲಿತಾ ರಾಜನ್ದಿವಶ್ಚೋಲ್ಕಾ ಪಪಾತ ಹ । ಧೂಮ್ರಾ ದಿಶೋ ಭವನ್ಸರ್ವಾಃ ಸೂರ್ಯಶ್ಚ ಪರಿವೇಷಿತಃ
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿ ಕಂಪಿಸಿತು, ಆಕಾಶದಿಂದ ಒಂದು ಉಲ್ಕಾಪಾತವಾಯಿತು, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳೂ ಹೊಗೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದವು, ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಒಂದು ವಲಯ ಆವರಿಸಿತು.
ತದಾ ರಾಜ್ಞೋ ಹಯಾ ನಷ್ಟಾ ಹಸ್ತಿನೋ ಬಹವೋ ಮೃತಾಃ । ಧನಂ ನಷ್ಟಂ ರತ್ನಯುತಂ ಕಲಹೋಭೂನ್ಮಿಥಸ್ತದಾ
ಆಗ ರಾಜನ ಕುದುರೆಗಳು ಕಾಣೆಯಾಗಿದವು, ಅನೇಕ ಆನೆಗಳು ಸತ್ತವು, ರತ್ನಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಸಂಪತ್ತು ಕಳೆದುಹೋಯಿತು, ಜನರಲ್ಲಿ ಜಗಳಗಳು ಉಂಟಾದವು.
ತದಾಲೋಕ್ಯ ನೃಪೋ ಭೀತಃ ಕಿಂಚಿದುದ್ವಿಗ್ನಮಾನಸಃ । ಜನಾನಪೃಚ್ಛತ್ಕೇನಾಪಿ ಮುನಯೇ ತ್ವಪರಾಧಿತಮ್
ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿ ರಾಜನು ಭಯಭೀತನಾಗಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆಗೊಂಡು, ಜನರನ್ನು ಕೇಳಿದನು—ಯಾರು ಯಾವ ಮುನಿಯನ್ನು ಕೋಪಗೊಳಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು.
ಪಾರಂಪರ್ಯೇಣ ತಜ್ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಸ್ವಪುತ್ರ್ಯಾಃ ಪರಿಚೇಷ್ಟಿತಮ್ । ಯಯೌ ಸುದುಃಖಿತಸ್ತತ್ರ ಸಮೃದ್ಧಬಲವಾಹನಃ
ಪಾರಂಪರ್ಯದಿಂದ ತನ್ನ ಮಗಳ ನಡೆತನವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡ ರಾಜನು, ತುಂಬಾ ದುಃಖದಿಂದ, ತನ್ನ ಬಲವಂತದ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದನು.
ತಂ ವೈ ತಪೋನಿಧಿಂ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಮಹತಾ ತಪಸಾಯುತಮ್ । ಸ್ತುತ್ವಾ ಪ್ರಸಾದಯಾಮಾಸ ಮುನಿವರ್ಯ ದಯಾಂ ಕುರು
ಆ ಮಹಾತಪಸ್ವಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ, 'ಮುನಿವರೇ, ದಯೆ ತೋರಿಸಿ' ಎಂದು ಮನವಿಗೈದು, ಅವನ ಕೋಪವನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದನು.
ತಸ್ಮೈ ತುಷ್ಟೋ ಜಗಾದಾಯಂ ಮುನಿವರ್ಯೋ ಮಹಾತಪಾಃ । ತವಾತ್ಮಜಾಕೃತಂ ಸರ್ವಮುತ್ಪಾತಾದ್ಯಮವೇಹಿ ತತ್
ಅವನಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಹೇಳಿದನು: 'ನಿನ್ನ ಮಗಳ ಕೃತ್ಯದಿಂದಲೇ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಅಪಾಯಗಳು ಉಂಟಾಗಿವೆ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೋ.'
ತವ ಪುತ್ರ್ಯಾ ಮಹಾರಾಜ ಚಕ್ಷುರ್ವಿಸ್ಫೋಟನಂ ಕೃತಮ್ । ಬಹುಸುಸ್ರಾವ ರುಧಿರಂ ಜಾನತೀ ತ್ವಾಮುವಾಚ ನ
ಮಹಾರಾಜನೆ, ನಿನ್ನ ಮಗಳು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಗಾಯಮಾಡಿದಳು, ಅದರಿಂದ ತುಂಬಾ ರಕ್ತ ಹರಿದುಬಂದಿತು; ನಿನ್ನನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಅವಳು ಏನು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.
ತಸ್ಮಾದಿಯಂ ಮಹಾಭೂಪ ಮಹ್ಯಂ ದೇಯಾ ಯಥಾವಿಧಿ । ತತಶ್ಚೋತ್ಪಾತಶಮನಂ ಭವಿಷ್ಯತಿ ನ ಸಂಶಯಃ
ಆದುದರಿಂದ, ಮಹಾರಾಜನೆ, ಅವಳನ್ನು ನನಗೆ ವಿಧಿಪ್ರಕಾರವಾಗಿ ಕೊಡಬೇಕು; ಆಗ ಈ ಅಪಾಯಗಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶಮನವಾಗುತ್ತವೆ.
ತಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ದುಃಖಿತೋ ರಾಜಾ ಪ್ರಜ್ಞಾಚಾಕ್ಷುಷ ಆತ್ಮಜಾಮ್ । ದದೌ ಕುಲವಯೋರೂಪ ಶೀಲಲಕ್ಷಣಸಂಯುತಾಮ್
ಇದು ಕೇಳಿ ದುಃಖಗೊಂಡ ರಾಜನು, ಕುಲ, ರೂಪ, ಸ್ವಭಾವ, ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಆ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು.
ದತ್ತಾ ಯದಾ ನೃಪೇಣೇಯಂ ಕನ್ಯಾ ಕಮಲಲೋಚನಾ । ತದೋತ್ಪಾತಾಃ ಶಮಂ ಯಾತಾಃ ಸರ್ವೇ ಮುನಿರುಷೋದ್ಗತಾಃ
ನರಪತಿಯಾದ ರಾಜನು ಈ ಕಮಲನಯನಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟಾಗ, ಎಲ್ಲಾ ಅಪಾಯಗಳು ಶಾಂತವಾದವು, ಮುನಿಯ ಕೋಪವೂ ಶಮನವಾಯಿತು.
ರಾಜಾ ದತ್ತ್ವಾತ್ಮಜಾಂ ತಸ್ಮೈ ಮುನಯೇ ತಪಸಾಂನಿಧೇ । ಪ್ರಾಪ ಸ್ವಾಂ ನಗರೀಂ ಭೂಯೋ ದುಃಖಿತೋಽಯಂ ದಯಾಯುತಃ
ತಪಸ್ಸಿನ ಭಂಡಾರವಾದ ಆ ಮುನಿಗೆ ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟ ರಾಜನು, ಇನ್ನೂ ದುಃಖದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದರೂ, ದಯೆಯಿಂದ ತುಂಬಿ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು.
ಸುಮತಿರುವಾಚ। ಅಥರ್ಷಿಃ ಸ್ವಾಶ್ರಮಂ ಗತ್ವಾ ಮಾನವ್ಯಾ ಸಹ ಭಾರ್ಯಯಾ । ಮುದಂ ಪ್ರಾಪ ಹತಾಶೇಷ ಪಾತಕೋ ಯೋಗಯುಕ್ತಯಾ
ಸುಮತಿ ಹೇಳಿದಳು: ಆ ಮುನಿ ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಮಾನವಿಯೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಅವಳ ಯೋಗಸಾಧನೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗಿ, ಆನಂದವನ್ನು ಪಡೆದನು.
ಸಾ ಮಾನವೀ ತಂ ವರಮಾತ್ಮನಃ ಪತಿಂ । ನೇತ್ರೇಣಹೀನಂ ಜರಸಾ ಗತೌಜಸಮ್ । ಸಿಷೇವ ಏನಂ ಹರಿಮೇಧಸೋತ್ತಮಂ । ನಿಜೇಷ್ಟದಾತ್ರೀಂ ಕುಲದೇವತಾಂ ಯಥಾ
ಆ ಮಾನವಿ ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯ ಪತಿಯನ್ನು, ವಯಸ್ಸಿನಿಂದ ದೃಷ್ಟಿಹೀನನಾಗಿ ಶಕ್ತಿಹೀನನಾದವನನ್ನು, ಮನೆಯ ದೇವತೆಯಂತೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೇವಿಸಿದಳು.
ಶೂಶ್ರೂಷತೀ ಸ್ವಂ ಪತಿಮಿಂಗಿತಜ್ಞಾ । ಮಹಾನುಭಾವಂ ತಪಸಾಂ ನಿಧಿಂ ಪ್ರಿಯಮ್ । ಪರಾಂ ಮುದಂ ಪ್ರಾಪ ಸತೀ ಮನೋಹರಾ । ಶಚೀ ಯಥಾ ಶಕ್ರನಿಷೇವಣೋದ್ಯತಾ
ಪತಿಯ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಅರಿತು, ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಸೇವಿಸಿದ ಆ ಸತಿಪತ್ನಿ, ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ಪ್ರಿಯಳಾಗಿ, ಶಚಿಯು ಇಂದ್ರನನ್ನು ಸೇವಿಸುವಂತೆ ಪರಮಾನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದಳು.