ಏಕಶಯ್ಯಾಸಮಾಸೀನೌ ತಾವುಭೌ ದೇವದಂಪತೀ । ಗಾಯನ್ನಾಸ್ತೇ ಸ ಹನುಮಾಂಸ್ತುಂಬುರುರ್ನಾರದಸ್ತಥಾ
ಆ ದೇವದಂಪತಿಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಒಂದು ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡರು. ಹನುಮಂತ, ತುಂಬೂರು, ನಾರದರು ಹಾಡುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದರು.
ನಾನಾವಿಧಿವಿಲಾಸಾಂಶ್ಚ ಚಕಾರ ಪರಮೇಶ್ವರಃ । ಆಹೂಯ ಪಾರ್ವತೀಮೀಶ ಇದಂ ವಾಕ್ಯಮುವಾಚ ಹ
ಪರಮೇಶ್ವರನು色色ವಾದ ಲೀಲಾವಿಹಾರಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ನಂತರ ಈಶ್ವರನು ಪಾರ್ವತಿಯನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.
ಶ್ರೀಸದಾಶಿವ ಉವಾಚ- ರಚಯಿಷ್ಯಾಮಿ ಧಮ್ಮಿಲ್ಲಮೇಹಿ ಮತ್ಪುರತಃ ಶುಭೇ । ದೇವ್ಯಾಹ ನ ಚ ಯುಕ್ತಂ ತದ್ಭರ್ತ್ರಾಶುಶ್ರೂಷಣಂ ಸ್ತ್ರಿಯಃ
ಶ್ರೀ ಸದಾಶಿವನು ಹೀಗೆಂದನು: 'ಓ ಶುಭೆಯೆ, ನಿನ್ನ ಕೂದಲನ್ನು ನಾನು ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಜಡೆಯಾಗಿಸಿ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.' ಆಗ ದೇವಿ ಹೇಳಿದಳು: 'ಪತಿಯು ಹೆಂಡತಿಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡುವದು ಸರಿಯಲ್ಲ.'
ಕೇಶಪ್ರಸಾಧನಕೃತಾವನರ್ಥಾಂತರಮಾಪತೇತ್ । ಕೇಶಪ್ರಸಾಧನೇ ದೇವ ತತ್ವಂ ಸರ್ವಂ ನ ಚೇಪ್ಸಿತಮ್
ಕೂದಲು ಜಡೆಯಾಗಿಸುವ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಅನಗತ್ಯವಾದ ವಿಷಯ ಬರುತ್ತದೆ; ದೇವಾ, ಕೂದಲು ಜಡೆಯಾಗಿಸುವ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥವೇ ಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಅಥ ಬಂಧೇ ಕೃತೇ ಪಶ್ಚಾದಂಸಪ್ರಾಂತಪ್ರಮಾರ್ಜನಮ್ । ತನೋಶ್ಚರಮಸಂಲಗ್ನ ಕೇಶಪುಷ್ಪಾದಿಮಾರ್ಜನಮ್
ನಂತರ ಜಡೆ ಕಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ, ಭುಜಗಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಧೂಳನ್ನು ತೊಳೆದು, ದೇಹ ಮತ್ತು ಕೂದಲಿಗೆ ಅಂಟಿರುವ ಹೂಗಳು ಮತ್ತಿತರವುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಬೇಕು.
ಏತಸ್ಮಿನ್ವರ್ತಮಾನೇ ತು ಮಹಾತ್ಮಾನೋ ಯದಾಗಮನ್ । ತದಾ ಕಿಮುತ್ತರಂ ವಾಚ್ಯಂ ತವ ದೇವಾದಿವಂದಿನಃ
ಈ ರೀತಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ, ಮಹಾತ್ಮರು ಬಂದರೆ, ನಿನ್ನ ದೇವತೆಗಳ ಸೇವಕರು ಕೇಳಿದರೆ ಅವರಿಗೆ ಏನು ಉತ್ತರ ಕೊಡಬೇಕು?
ನಾಯಾಂತಿ ಚೇದಥ ವಿಭೋ ಭೀತಿರ್ನಾಶಮುಪೇಷ್ಯತಿ । ಏವಂ ಹಿ ಭಾಷಮಾಣಾಂ ತಾಂ ಕರೇಣಾಕೃಷ್ಯ ಶಂಕರಃ
ಅವರು ಬರುವುದಿಲ್ಲವಾದರೆ, ಪ್ರಭು, ಭಯದಿಂದ ಅವರ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಅವಳು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಶಂಕರನು ಅವಳನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಎಳೆದನು.
ಸ್ವೋರ್ವೋಸ್ತಾಂ ಸ್ಥಾಪಯಿತ್ವೈವ ವಿಸ್ರಸ್ಯ ಕಚಬಂಧನಮ್ । ವಿಭಜ್ಯ ಚ ಕರಾಭ್ಯಾಂ ಸ ಪ್ರಸಸಾರ ನಖೈರಪಿ
ಅವಳನ್ನು ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕೂಡಿ, ಅವಳ ಜಡೆಯನ್ನು ಸಡಿಲಗೊಳಿಸಿ, ಕೈಗಳಿಂದ ವಿಭಜಿಸಿ, ನೇಗಿಲಿಂದ ಸೊಗಸಾಗಿ ಸರಿಪಡಿಸಿದನು.
ವಿಷ್ಣುದತ್ತಾಂ ಪಾರಿಜಾತಸ್ರಜಂ ಕಚಗತಾಮಪಿ । ಕೃತ್ವಾ ಧಮ್ಮಿಲ್ಲಮಕರೋದಥ ಮಾಲಾಂ ಕರಾಗತಾಮ್
ವಿಷ್ಣುವು ಕೊಟ್ಟ ಪಾರಿಜಾತ ಹಾರದನ್ನು, ಅದು ಅವಳ ಕೂದಲಲ್ಲಿ ಇದ್ದುದನ್ನು ತೆಗೆದು, ಜಡೆ ಕಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ ಆ ಹಾರವನ್ನು ಅವಳ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟನು.
ಮಲ್ಲಿಕಾಸ್ರಜಮಾದಾಯ ಬಬಂಧ ಕಚಬಂಧನೇ । ಕಲ್ಪಪ್ರಸೂನಮಾಲಾಂ ಚ ಬ್ರಹ್ಮದತ್ತಾಂ ಮಹೇಶ್ವರಃ
ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹಾರವನ್ನು ತೆಗೆದು, ಜಡೆಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿದನು; ಬ್ರಹ್ಮನು ಕೊಟ್ಟ ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷದ ಹಾರವನ್ನೂ ಮಹೇಶ್ವರನು ಜಡೆಯಲ್ಲಿ ಜೋಡಿಸಿದನು.
ಪಾರ್ವತೀವಸನೇ ಗೂಢಗಂಧಾಢ್ಯೇ ಚ ಸಮಾದಧಾತ್ । ಅಥಾಂಸಪೃಷ್ಠಸಂಲಗ್ನಮಾರ್ಜನಂ ಕೃತವಾನ್ವಿಭುಃ
ಪಾರ್ವತಿಯ ಸುಗಂಧವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿ, ನಂತರ ಭುಜದ ಹಿಂದೆ ಅಂಟಿದ್ದುದನ್ನು ತೊಳೆದುಹಾಕಿದನು.
ಶ್ಲಥನೀವೇರಧೋ ದೇವ್ಯಾ ವಸ್ತ್ರವೇಷ್ಟೇರಧೋಗತಃ । ದೇವಃ ಕಿಮಿದಮಿತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ನೀವೀಬಂಧಂ ಚಕಾರ ಹ
ದೇವಿಯ ಕೆಳಗಿನ ವಸ್ತ್ರವು ಸಡಿಲಾಗಿ ಕೆಳಗೆ ಜಾರುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ದೇವರು 'ಇದು ಏನು?' ಎಂದು ಕೇಳಿ, ಅವಳ ನಾಡನ್ನು ಕಟ್ಟಿದನು.
ನಾಸಾಭೂಷಣಮೇತತ್ತೇ ಪಶ್ಯಾಮಿ ಸ ಮದಾತ್ತತಃ । ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ಸ್ವಯಮಾದಾಯ ವಿಚ್ಛಾಯಂ ಮೌಕ್ತಿಕಂ ಸತೀ
'ಇದು ನಿನ್ನ ಮೂಗಿನ ಆಭರಣವಲ್ಲ, ನಾನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ,' ಎಂದನು. ಆಗ ಸತೀ ತಾನೇ ಆ ಮುತ್ತನ್ನು ತೆಗೆದು ನೋಡಿದಳು.
ಹರಿದ್ರಾಯಾಃ ಸಮಾಯೋಗೇ ಮುಕ್ತಾಫಲಮದೀಪ್ತಿಮತ್ । ಇದಂ ಹಿ ಧ್ರಿಯತಾಂ ಮುಕ್ತಾಫಲಂ ಮಮ ತವ ಪ್ರಿಯಮ್
ಅಲ್ಲಿ ಹಳದಿ ಹಚ್ಚಿದ್ದರಿಂದ ಮುತ್ತು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು. 'ಈ ಮುತ್ತು ನನಗೂ ನಿನಗೂ ಪ್ರಿಯವಾದದು, ಇದನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೋ,' ಎಂದನು.
ಪಾರ್ವತ್ಯುವಾಚ- ಅಹೋ ತ್ವನ್ಮಂದಿರಂ ಶಂಭೋ ಸರ್ವವಸ್ತುಸಮೃದ್ಧಿಮತ್ । ಪೂರ್ವಮೇವ ಮಯಾ ಸರ್ವಂ ವಸ್ತುಜ್ಞಾತಂ ವಿಭೂಷಣೈಃ
ಪಾರ್ವತಿ ಹೇಳಿದಳು: 'ಓ ಶಂಭೋ, ನಿನ್ನ ಮನೆ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದದು. ನಾನು ಈಗಾಗಲೇ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೂ, ಆಭರಣಗಳನ್ನೂ ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ.'
ಅಹೋ ದ್ರವಿಣಸಂಪತ್ತಿರ್ಭೂಷಣೈರವಗಮ್ಯತೇ । ಶಿರೋವಿಭೂಷಿತಂ ದೇವ ಬ್ರಹ್ಮಶೀರ್ಷಸ್ಯ ಮಾಲಯಾ
'ಹೌದು, ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಸಂಪತ್ತು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ದೇವಾ, ಬ್ರಹ್ಮನ ತಲೆಯ ಹಾರವು ನಿನ್ನ ತಲೆಗೆ ಅಲಂಕಾರವಾಗಿದೆ.'
ನರಕಸ್ಯ ತಥಾ ಮಾಲಾ ವಕ್ಷಃಸ್ಥಲವಿಭೂಷಣಮ್ । ಶೇಷಶ್ಚ ವಾಸುಕಿಶ್ಚೈವ ಸವಿಷೌ ತವ ಕಂಕಣೇ
'ನರಕನ ಹಾರವು ನಿನ್ನ ಹೃದಯದ ಅಲಂಕಾರ. ಶೇಷನು ಮತ್ತು ವಾಸುಕಿಯು, ವಿಷವಿರುವವರೇ, ನಿನ್ನ ಕೈಗಣಿಗೆಯಾಗಿ ಇದ್ದಾರೆ.'
ದಿಶೋಂಽಬರೇ ಜಟಾ ಕೇಶಾ ಭಸಿತಂ ಚಾಂಗರಾಗಕಮ್ । ಮಹೋಕ್ಷೋ ವಾಹನಂ ಗೋತ್ರಂ ಕುಲಂ ಚಾಜ್ಞಾತಮೇವ ಚ
'ದಿಕ್ಕುಗಳು ಮತ್ತು ಆಕಾಶವೇ ನಿನ್ನ ಜಟಾ ಮತ್ತು ಕೂದಲು; ಬೂದು ನಿನ್ನ ದೇಹದ ಅಲಂಕಾರ. ಮಹಾ ಎತ್ತು ನಿನ್ನ ವಾಹನ, ನಿನ್ನ ಕುಲವು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.'
ಜ್ಞಾಯೇತೇ ಪಿತರೌ ನೈವ ವಿರೂಪಾಕ್ಷಂ ತಥಾ ವಪುಃ । ಏವಂ ವದಂತೀಂ ಗಿರಿಜಾಂ ವಿಷ್ಣುಃ ಪ್ರಾಹಾತಿ ಕೋಪನಃ
'ನಿನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಯಾರೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ರೂಪವೂ ತಿಳಿಯದು, ಓ ಮೂರು ಕಣ್ಣುಗಳವನೆ.' ಹೀಗೆ ಗಿರಿಜಾ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ವಿಷ್ಣು ಕೋಪಗೊಂಡು ಹೀಗೆಂದನು:
ಕಿಮರ್ಥಂ ನಿಂದಸೇ ದೇವಿ ದೇವದೇವಂ ಜಗತ್ಪತಿಮ್ । ತ್ಯಕ್ಷ್ಯೇ ಪ್ರಾಣಾನ್ಪ್ರಿಯಾನ್ಭದ್ರೇ ತವ ನೂನಮಸಂಯಮಮ್
'ದೇವಿ, ನೀನು ದೇವದೇವನಾದ ಜಗತ್ಪತಿಯನ್ನು ಏಕೆ ನಿಂದಿಸುತ್ತೀಯೆ? ಪ್ರಿಯೆಯೆ, ನಿನಗೆ ನಿಯಮವಿಲ್ಲವೆಂದು ನಾನು ನನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ತ್ಯಜಿಸುತ್ತೇನೆ.'
ಯತ್ರೇಶನಿಂದನಂ ಭದ್ರೇ ತತ್ರ ನೋ ಮರಣಂ ವ್ರತಮ್ । ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾಥ ನಖಾಭ್ಯಾಂ ಹಿ ಹರಿಶ್ಛೇತ್ತುಂ ಶಿರೋಗತಃ
ಯಾವೆಡೆಗೆ ದೇವರ ನಿಂದನೆ ನಡೆಯುತ್ತದೋ, ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಾಯುವುದೆಂಬ ವ್ರತವಿಲ್ಲ, ಓ ಭದ್ರೆ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಹರಿಯು ತನ್ನ ನಖಗಳಿಂದ ತಾನು ತಲೆ ಕಡಿದುಹಾಕಲು ಸಿದ್ಧನಾದನು.
ಮಹೇಶಸ್ತು ಕರಂ ಗೃಹ್ಯ ಪ್ರಾಹ ಮಾ ಸಾಹಸಂ ಕೃಥಾಃ । ಪಾರ್ವತೀವಚನಂ ಸರ್ವಂ ಪ್ರಿಯಂ ಮಮ ತವಾಪ್ರಿಯಮ್
ಮಹೇಶ್ವರನು ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು, 'ನೀನು ಹೀಗೆ ತಡವಾಡಬೇಡ. ಪಾರ್ವತಿಯ ಮಾತುಗಳು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದರೂ, ಅವು ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ,' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.
ಮಮಾಪ್ರಿಯಂ ಹೃಷೀಕೇಶ ಕರ್ತುಂ ಯತ್ಕಿಂಚಿದಿಷ್ಯತೇ । ಓಮಿತ್ಯುಕ್ತ್ವಾಥ ಭಗವಾಂಸ್ತೂಷ್ಣೀಂಭೂತೋಽಭವದ್ಧರಿಃ
'ನೀನು ಮಾಡುವುದೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ, ಹೃಷೀಕೇಶ.' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಭಗವಂತನು 'ಓಂ' ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿ ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು.
ಹನುಮಾನಥ ದೇವಾಯ ವ್ಯಜ್ಞಾಪಯದಿದಂ ವಚಃ । ಅರ್ಥಯಾಮಿ ವಿನಿಷ್ಕಾಮಂ ಮಮ ಪೂಜಾವ್ರತಂ ತಥಾ
ಆಮೇಲೆ ಹನುಮಂತನು ದೇವರ ಮುಂದೆ ಹೀಗೆ ಬೇಡಿಕೊಂಡನು: 'ನನಗೆ ಯಾವ ಫಲದಾಸೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ, ನಾನು ನನ್ನ ಪೂಜಾವ್ರತವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಅನುಮತಿ ಬೇಕು' ಎಂದು.
ಪೂಜಾರ್ಥಮಪ್ಯಹಂ ಗಚ್ಛೇ ಮಮಾನುಜ್ಞಾತುಮರ್ಹಸಿ । ಶಂಕರ ಉವಾಚ- ಕಸ್ಯ ಪೂಜಾ ಕ್ವ ವಾ ಪೂಜಾ ಕಿಂ ಪುಷ್ಪಂ ಕಿಂ ದಲಂ ವದ
'ಪೂಜೆಗೆಂದು ನಾನು ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ, ನನಗೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡಬೇಕು' ಎಂದು ಹನುಮಂತನು ಕೇಳಿದನು. ಶಂಕರನು ಹೇಳಿದರು: 'ಯಾರ ಪೂಜೆ? ಯಾವ ಕಡೆ ಪೂಜೆ? ಯಾವ ಹೂವು, ಯಾವ ಎಲೆ? ಹೇಳು.'
ಕೋ ಗುರುಃ ಕಶ್ಚ ಮಂತ್ರಸ್ತೇ ಕೀದೃಶಂ ಪೂಜನಂ ತಥಾ । ಏವಂ ವದತಿ ದೇವೇಶೇ ಹನೂಮಾನತಿಕಂಪಿತಃ
'ಯಾರು ಗುರು? ನಿನಗೆ ಯಾವ ಮಂತ್ರ? ಹೇಗೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತೀಯೆ?' ಎಂದು ದೇವಾಧಿದೇವನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಹನುಮಂತನು ತುಂಬಾ ನಡುಗಿದನು.
ವೇಪಮಾನಸಮಸ್ತಾಂಗಃ ಸ್ತೋತುಮೇವ ಪ್ರಚಕ್ರಮೇ । ಹನೂಮಾನುವಾಚ- ನಮೋ ದೇವಾಯ ಮಹತೇ ಶಂಕರಾಯಾಮಿತಾತ್ಮನೇ
ಅವನ ದೇಹವೆಲ್ಲ ನಡುಗುತ್ತಾ, ಹನುಮಂತನು ಸ್ತುತಿ ಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಹನುಮಂತನು ಹೇಳಿದನು:
ಯೋಗಿನೇ ಯೋಗಧಾತ್ರೇ ಚ ಯೋಗಿನಾಂ ಗುರವೇ ನಮಃ । ಯೋಗಿಗಮ್ಯಾಯ ದೇವಾಯ ಜ್ಞಾನಿನಾಂ ಪತಯೇ ನಮಃ
'ಮಹಾದೇವ ಶಂಕರನಿಗೆ, ಅನಂತಸ್ವರೂಪನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಯೋಗಿಗೆ, ಯೋಗವನ್ನು ಧರಿಸುವವನಿಗೆ, ಯೋಗಿಗಳ ಗುರುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.'
ವೇದಾನಾಂ ಪತಯೇ ತುಭ್ಯಂ ದೇವಾನಾಂ ಪತಯೇ ನಮಃ । ಧ್ಯಾನಾಯಧ್ಯನಗಮ್ಯಾಯ ಧಾತೄಣಾಂ ಗುರವೇ ನಮಃ
'ಯೋಗಿಗಳಿಂದ ತಿಳಿಯಬಹುದಾದ ದೇವರಿಗೆ, ಜ್ಞಾನಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ವೇದಗಳ ಅಧಿಪತಿ, ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿ, ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಪತ್ತೆಯಾಗುವವನಿಗೆ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತರ ಗುರುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.'
ಶಿಷ್ಟಾಯಶಿಷ್ಟಗಮ್ಯಾಯ ಭೂಮ್ಯಾದಿ ಪತಯೇ ನಮಃ । ನಮಸ್ತೇತ್ಯಾದಿನಾ ವೇದವಾಕ್ಯಾನಾಂ ನಿಧಯೇ ನಮಃ
'ಉತ್ತಮರಿಗೆ ಸಿಗುವವನಿಗೂ, ಸಿಗದವನಿಗೂ, ಭೂಮಿಯು ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಅಧಿಪತಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ವೇದವಾಕ್ಯಗಳ ಭಂಡಾರವಾಗಿರುವವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.'