ತಸ್ಮಿನ್ಸತಿ ಹರೌ ಭಕ್ತಿಃ ಸುದೃಢಾ ನೈವ ಜಾಯತೇ । ಸರ್ವಸಂಗಂ ಪರಿತ್ಯಜ್ಯ ಹರೌ ಭಕ್ತಿಂ ಸಮಾಚರೇತ್
ಅದು ಇದ್ದರೆ ಹರಿಯ ಮೇಲೆ ದೃಢವಾದ ಭಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲ ಸಂಗಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹರಿಯ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.
ಹರಿಭಕ್ತಿಶ್ಚ ಲೋಕೇತ್ರ ದುರ್ಲ್ಲಭಾ ಹಿ ಮತಾ ಮಮ । ಹರೌ ಯಸ್ಯ ಭವೇದ್ಭಕ್ತಿಃ ಸ ಕೃತಾರ್ಥೋ ನ ಸಂಶಯಃ
ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹರಿಭಕ್ತಿ ಅಪರೂಪ ಎಂದು ನನಗೆ ತೋರುತ್ತದೆ; ಯಾರಿಗೆ ಹರಿಯ ಮೇಲೆ ಭಕ್ತಿ ಇದೆ, ಅವನು ಸಾರ್ಥಕನು — ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.
ತತ್ತದೇವಾಚರೇತ್ಕರ್ಮ ಹರಿಃ ಪ್ರೀಣಾತಿ ಯೇನ ಹಿ । ತಸ್ಮಿಂಸ್ತುಷ್ಟೇ ಜಗತ್ತುಷ್ಟಂ ಪ್ರೀಣಿತೇ ಪ್ರೀಣಿತಂ ಜಗತ್
ಹರಿ ಸಂತೋಷಪಡುವಂತಹ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮಾಡಬೇಕು; ಅವನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರೆ ಜಗತ್ತು ಸಂತೋಷಪಡುವುದು — ಅವನು ತೃಪ್ತನಾದರೆ ಜಗತ್ತು ತೃಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ.
ಹರೌ ಭಕ್ತಿಂ ವಿನಾ ನೄಣಾಂ ವೃಥಾ ಜನ್ಮ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಮ್ । ಬ್ರಹ್ಮೇಶಾದಿ ಸುರಾ ಯಸ್ಯ ಯಜಂತೇ ಪ್ರೀತಿಹೇತವೇ
ಹರಿಯ ಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಮನುಷ್ಯನ ಜನ್ಮ ವ್ಯರ್ಥವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಬ್ರಹ್ಮ, ಈಶ ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳೂ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ.
ನಾರಾಯಣಮನಾವ್ಯಕ್ತಂ ನ ತಂ ಸೇವೇತ ಕೋ ಜನಃ । ತಸ್ಯ ಮಾತಾ ಮಹಾಭಾಗಾ ಪಿತಾ ತಸ್ಯ ಮಹಾಕೃತೀ
ನಾರಾಯಣನು ಅವ್ಯಕ್ತಮನಸ್ಸು; ಅವನನ್ನು ಸೇವಿಸದವರು ಯಾರು? ಅವನ ತಾಯಿ ಬಹಳ ಭಾಗ್ಯವಂತಳು, ಅವನ ತಂದೆ ಮಹಾನ್.
ಜನಾರ್ದ್ದನಪದದ್ವಂದ್ವಂ ಹೃದಯೇ ಯೇನ ಧಾರ್ಯತೇ । ಜನಾರ್ದನಜಗದ್ವಂದ್ಯ ಶರಣಾಗತವತ್ಸಲ
ಯಾರು ಜನಾರ್ದನನ ಪಾದಯುಗಳನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇಡುತ್ತಾರೆ — ಆ ಜನಾರ್ದನನು ಜಗತ್ತಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವವನು, ಶರಣಾಗತರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವವನು.
ಇತೀರಯಂತಿ ಯೇ ಮರ್ತ್ಯಾ ನ ತೇಷಾಂ ನಿರಯೇ ಗತಿಃ । ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾ ಹಿ ವಿಶೇಷೇಣ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಂ ಹರಿರೂಪಿಣಃ
ಹೀಗೆ ಹೇಳುವ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ನರಕದಲ್ಲಿ ಗತಿಯಿಲ್ಲ; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಹರಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿದ್ದಾನೆ.
ಪೂಜಯೇಯುರ್ಯಥಾಯೋಗಂ ಹರಿಸ್ತೇಷಾಂ ಪ್ರಸೀದತಿ । ವಿಷ್ಣುರ್ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂಪೇಣ ವಿಚರೇತ್ಪೃಥಿವೀಮಿಮಾಮ್
ಅವರು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಹರಿ ಅವರ ಮೇಲೆ ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾನೆ. ವಿಷ್ಣು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇನ ವಿನಾ ಕರ್ಮ್ಮ ಸಿದ್ಧಿಂ ಪ್ರಾಪ್ನೋತಿ ನೈವ ಹಿ । ದ್ವಿಜಪಾದಾಂಬುಭಕ್ತ್ಯಾ ಯೈಃ ಪೀತ್ವಾ ಶಿರಸಿ ಚಾರ್ಪಿತಮ್
ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಲ್ಲದೆ ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯ ಫಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದ್ವಿಜರ ಪಾದಜಲವನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಡುತ್ತಾರೆ —
ತರ್ಪಿತಾ ಪಿತರಸ್ತೇನ ಆತ್ಮಾಪಿ ಕಿಲ ತಾರಿತಃ । ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾನಾಂ ಮುಖೇ ಯೇನ ದತ್ತಂ ಮಧುರಮರ್ಚಿತಮ್
ಅದರಿಂದ ಪಿತೃಗಳು ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಆತ್ಮವೂ ಉದ್ಧಾರವಾಗುತ್ತದೆ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಯಾರು ಮಧುರವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೋ —
ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕೃಷ್ಣಮುಖೇ ದತ್ತಂ ತದ್ವೈ ಭುಂಕ್ತೇ ಹರಿಃ ಸ್ವಯಮ್ । ಅಹೋತಿದುರ್ಲ್ಲಭಾ ಲೋಕಾ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷೇ ಕೇಶವೇ ದ್ವಿಜೇ
ಅದು ನೇರವಾಗಿ ಕೃಷ್ಣನ ಬಾಯಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ — ಹರಿ ಸ್ವತಃ ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಲ್ಲಿ ಕೇಶವನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿರುವ ಲೋಕಗಳು ಎಷ್ಟು ಅಪರೂಪ!
ಪ್ರತಿಮಾದಿಷು ಸೇವಂತೇ ತದಭಾವೇ ಹಿ ತತ್ಕ್ರಿಯಾ । ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾನಾಮಧಿಷ್ಠಾನಾತ್ಪೃಥ್ವೀ ಧನ್ಯೇತಿ ಗೀಯತೇ
ಪ್ರತಿಮೆ ಮುಂತಾದವುಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಜನರು ಅವುಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವುಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದೇ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಭೂಮಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಿಂದ ಧನ್ಯಳಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.
ತೇಷಾಂ ಪಾಣೌ ಚ ಯದ್ದತ್ತಂ ಹರಿಪಾಣೌ ತದರ್ಪಿತಮ್ । ತೇಭ್ಯಃ ಕೃತಾನ್ನಮಸ್ಕಾರಾತ್ತಿರಸ್ಕಾರೋ ಹಿ ಪಾಪ್ಮತಾಮ್
ಅವರ ಕೈಗೆ ಏನು ಕೊಟ್ಟರೂ ಅದು ಹರಿಯ ಕೈಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದಂತೆಯೇ. ಅವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಅವಮಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಅದು ಪಾಪವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ.
ಮುಚ್ಯತೇ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾದಿ ಪಾಪೇಭ್ಯೋ ವಿಪ್ರವಂದನಾತ್ । ತಸ್ಮಾತ್ಸತಾಂ ಸಮಾರಾಧ್ಯೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋ ವಿಷ್ಣುಬುದ್ಧಿತಃ
ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದರೆ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ ಮುಂತಾದ ಭಯಾನಕ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ರೂಪವಾಗಿ ಗೌರವದಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.
ಕ್ಷುಧಿತಸ್ಯ ದ್ವಿಜಸ್ಯಾಸ್ಯೇ ಯತ್ಕಿಂಚಿದ್ದೀಯತೇ ಯದಿ । ಪ್ರೇತ್ಯ ಪೀಪೂಷಧಾರಾಭಿಃ ಸಿಂಚತೇ ಕಲ್ಪಕೋಟಿಕಮ್
ಹಸಿವಿನಿಂದಿರುವ ದ್ವಿಜನ ಬಾಯಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಕೊಟ್ಟರೆ, ಅವನು ಸತ್ತಮೇಲೆ ಕೋಟಿ ಯುಗಗಳ ಕಾಲ ಅಮೃತದ ಧಾರೆಯಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವಂತಾಗುತ್ತದೆ.
ದ್ವಿಜತುಂಡಂ ಮಹಾಕ್ಷೇತ್ರಮನೂಷರಮಕಂಟಕಮ್ । ತತ್ರ ಚೇದುಪ್ಯತೇ ಕಿಂಚಿತ್ಕೋಟಿಕೋಟಿಫಲಂ ಲಭೇತ್
ದ್ವಿಜನ ಬಾಯಿ ದೊಡ್ಡ ಹೊಲದಂತೆ, ಅಲ್ಲಿ ಮುಳ್ಳು ಅಥವಾ ಕಂಟಕವಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಏನು ಬಿತ್ತಿದರೂ ಅದು ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಪಟ್ಟು ಫಲ ಕೊಡುತ್ತದೆ.
ಸಘೃತಂ ಭೋಜನಂ ಚಾಸ್ಮೈ ದತ್ತ್ವಾ ಕಲ್ಪಂ ಸ ಮೋದತೇ । ನಾನಾಸುಮಿಷ್ಟಮನ್ನಂ ಯೋ ದದಾತಿ ದ್ವಿಜತುಷ್ಟಯೇ
ಅವನಿಗೆ ತುಪ್ಪ ಹಾಕಿದ ಅನ್ನವನ್ನು ಕೊಟ್ಟವನು ಒಂದು ಕಲ್ಪ ಕಾಲ ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ದ್ವಿಜನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ವಿವಿಧ ರುಚಿಯಾದ ಅನ್ನವನ್ನು ಕೊಟ್ಟವನು—
ತಸ್ಯ ಲೋಕಾ ಮಹಾಭೋಗಾಃ ಕೋಟಿಕಲ್ಪಾಂತಮುಕ್ತಿದಾಃ । ಬ್ರಾಹ್ಮಣಂ ಚ ಪುರಸ್ಕೃತ್ಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇನಾನುಕೀರ್ತಿತಮ್
ಅವನಿಗೆ ಮಹಾ ಭೋಗಗಳ ಲೋಕಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ; ಅವು ಕೋಟಿ ಕಲ್ಪಗಳ ನಂತರ ಮೋಕ್ಷವನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಕೂರಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಪುರಾಣವನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ—
ಪುರಾಣಂ ಶೃಣುಯಾನ್ನಿತ್ಯಂ ಮಹಾಪಾಪದವಾನಲಮ್ । ಪುರಾಣಂ ಸರ್ವತೀರ್ಥೇಷು ತೀರ್ಥಂ ಚಾಧಿಕಮುಚ್ಯತೇ
ಯಾರು ಪ್ರತಿದಿನ ಪುರಾಣವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಮಹಾ ಪಾಪಗಳನ್ನು ದಹಿಸುವ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪುರಾಣವನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.
ಯಸ್ಯೈಕಪಾದಶ್ರವಣಾದ್ಧರಿರೇವ ಪ್ರಸೀದತಿ । ಯಥಾ ಸೂರ್ಯವಪುರ್ಭೂತ್ವಾ ಪ್ರಕಾಶಾಯ ಚರೇದ್ಧರಿಃ
ಅದರ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನಾದರೂ ಕೇಳಿದರೆ ಹರಿಯು ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾನೆ; ಹೇಗೆ ಸೂರ್ಯನು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಬೆಳಕನ್ನು ಹರಡುತ್ತಾನೋ—
ಸರ್ವೇಷಾಂ ಜಗತಾಮೇವ ಹರಿರಾಲೋಕಹೇತವೇ । ತಥೈವಾಂತಃಪ್ರಕಾಶಾಯ ಪುರಾಣಾವಯವೋ ಹರಿಃ
ಹಾಗೆಯೇ, ಎಲ್ಲಾ ಜಗತ್ತುಗಳಿಗೆ ಬೆಳಕು ನೀಡಲು ಹರಿ ಪುರಾಣದ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ.
ವಿಚರೇದಿಹ ಭೂತೇಷು ಪುರಾಣಂ ಪಾವನಂ ಪರಮ್ । ತಸ್ಮಾದ್ಯದಿ ಹರೇಃ ಪ್ರೀತೇರುತ್ಪಾದೇ ಧೀಯತೇ ಮತಿಃ
ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರವಾದ ಪುರಾಣವು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹರಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವ ಇಚ್ಛೆ ಇದ್ದರೆ—
ಶ್ರೋತವ್ಯಮನಿಶಂ ಪುಂಭಿಃ ಪುರಾಣಂ ಕೃಷ್ಣರೂಪಿಣಮ್ । ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತೇನ ಶಾಂತೇನ ಶ್ರೋತವ್ಯಮಪಿ ದುರ್ಲಭಮ್
ಕೃಷ್ಣನ ರೂಪವಾದ ಪುರಾಣವನ್ನು ಜನರು ಯಾವಾಗಲೂ ಕೇಳಬೇಕು. ಅದು ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತನಾದ ಶಾಂತ ವ್ಯಕ್ತಿಗೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಪುರಾಣಾಖ್ಯಾನಮಮಲಮಮಲೀಕರಣಂ ಪರಮ್ । ಯಸ್ಮಿನ್ವೇದಾರ್ಥಮಾಹೃತ್ಯ ಹರಿಣಾ ವ್ಯಾಸರೂಪಿಣಾ
ಪುರಾಣವೆಂಬ ಕಥನ ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರವಾದದ್ದು, ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುವುದೂ ಹೌದು. ಅದರಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಸನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹರಿ ವೇದಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ್ದಾನೆ.
ಪುರಾಣಂ ನಿರ್ಮಿತಂ ವಿಪ್ರ ತಸ್ಮಾತ್ತತ್ಪರಮೋ ಭವೇತ್ । ಪುರಾಣೇ ನಿಶ್ಚಿತೋ ಧರ್ಮೋ ಧರ್ಮಶ್ಚ ಕೇಶವಃ ಸ್ವಯಮ್
ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಪುರಾಣವನ್ನು ಹೀಗೆಯೇ ರಚಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅದು ಅತ್ಯುತ್ತಮ. ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವು ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ; ಧರ್ಮವೇ ಕೇಶವನು.
ತಸ್ಮಾತ್ಕೃತೇ ಪುರಾಣೇ ಹಿ ಶ್ರುತೇ ವಿಷ್ಣುರ್ಭವೇದಿತಿ । ಸಾಕ್ಷಾತ್ಸ್ವಯಂ ಹರಿರ್ವಿಪ್ರಃ ಪುರಾಣಂ ಚ ತಥಾವಿಧಮ್
ಆದುದರಿಂದ, ಪುರಾಣವನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಅಥವಾ ಕೇಳಿದಾಗ ವಿಷ್ಣುವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲಿ ಇರುವನು. ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಹರಿ ಸ್ವತಃ ಅಂತಹ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ.
ಏತಯೋಃ ಸಂಗಮಾಸಾದ್ಯ ಹರಿರೇವ ಭೇವನ್ನರಃ । ತಥಾ ಗಂಗಾಂಬುಸೇಕೇನ ನಾಶಯೇತ್ಕಿಲ್ಬಿಷಂ ಸ್ವಕಮ್
ಈ ಎರಡು—ಹರಿ ಮತ್ತು ಪುರಾಣ—ಯಾವಾಗ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತವೆಯೋ, ಆಗ ಮನುಷ್ಯನು ಹರಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹೇಗೆ ಗಂಗೆಯ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆಯೋ ಹಾಗೆ.
ಕೇಶವೋ ದ್ರವರೂಪೇಣ ಪಾಪಾತ್ತಾರಯತೇ ಮಹೀಮ್ । ವೈಷ್ಣವೋ ವಿಷ್ಣುಭಜನಸ್ಯಾಕಾಂಕ್ಷೀ ಯದಿ ವರ್ತತೇ
ದ್ರವರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೇಶವನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪಾಪಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ವೈಷ್ಣವನೊಬ್ಬನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಭಜನೆಯನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ—
ಗಂಗಾಂಬುಸೇಕಮಮಲಮಮಲೀಕರಣಂ ಚರೇತ್ । ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತಿಪ್ರದಾ ದೇವೀ ಗಂಗಾ ಭುವಿ ಚ ಗೀಯತೇ
ಅವನು ಗಂಗೆಯ ಪವಿತ್ರವಾದ ಸ್ನಾನವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಗಂಗಾದೇವಿಯನ್ನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುವವಳಾಗಿ ಹಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ.
ವಿಷ್ಣುರೂಪಾ ಹಿ ಸಾ ಗಂಗಾ ಲೋಕವಿಸ್ತಾರಕಾರಿಣೀ
ಗಂಗೆಯು ನಿಜಕ್ಕೂ ವಿಷ್ಣುವಿನ ರೂಪಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ; ಅವಳು ಲೋಕಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ.