ಉಭಯೋರ್ವೀರಯೋರ್ಯುದ್ಧಂ ದೇವವಿಸ್ಮಯಕಾರಕಮ್ । ತದಾ ಆಸೀನ್ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ ದಾರುಣಂ ಭೀತಿದಾಯಕಮ್
ಆ ಇಬ್ಬರು ವೀರರ ಯುದ್ಧವು ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಉಂಟುಮಾಡಿತು; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಕೂಡ ಆ ಭಯಾನಕ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನೋಡಿ ಭಯಪಟ್ಟರು.
ಸುಬಾಣೈರ್ನಿಶಿತೈಸ್ತೀಕ್ಷ್ಣೈಃ ಕಂಕಪತ್ರೈಃ ಶಿಲೀಮುಖೈಃ । ಹುಂಡೇನ ತಾಡಿತೋ ರಾಜಾ ಸುಬಾಹ್ವೋರಂತರೇ ತದಾ
ಹುಂಡನು ಗಿಡುಗದ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ, ಕಲ್ಲುಮುಖದ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ರಾಜನನ್ನು ಬಲವಾದ ಕೈಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೊಡೆದನು.
ಸುಭಾಲೇ ಪಂಚಭಿರ್ಬಾಣೈರ್ವಿದ್ಧಃ ಕ್ರುದ್ಧೋಽಭವತ್ತದಾ । ಸವಿದ್ಧಸ್ತು ತದಾ ಬಾಣೈರಧಿಕಂ ಶುಶುಭೇ ನೃಪಃ
ಆ ರಾಜನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಐದು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಗಾಯಗೊಂಡು ಕೋಪಗೊಂಡನು; ಆದರೆ ಆ ಬಾಣಗಳಿಂದ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಗಾಯಗೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಅವನು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು.
ಸಾರುಣಃ ಕರಮಾಲಾಭಿರುದಯಂಶ್ಚ ದಿವಾಕರಃ । ರುಧಿರೇಣ ತು ದಿಗ್ಧಾಂಗೋ ಹೇಮಬಾಣೈಸ್ತನುಸ್ಥಿತೈಃ
ಹೆಮ್ಮೆಯ ಬಾಣಗಳು ಅವನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದವು, ಅವನು ರಕ್ತದಿಂದ ಲೇಪಿತನಾಗಿ, ಕೆಂಪು ಕಿರಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಉದಯಿಸುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು.
ಸೂರ್ಯವಚ್ಛೋಭತೇ ರಾಜಾ ಪೂರ್ವಕಾಲಸ್ಯ ಚಾಂಬರೇ । ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತು ಪೌರುಷಂ ತಸ್ಯ ದಾನವಂ ವಾಕ್ಯಮಬ್ರವೀತ್
ಹಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆ ರಾಜನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ದಾನವನ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು.
ತಿಷ್ಠತಿಷ್ಠ ಕ್ಷಣಂ ದೈತ್ಯ ಪಶ್ಯ ಮೇ ಲಾಘವಂ ಪುನಃ । ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ತು ರಣೇ ದೈತ್ಯಂ ಜಘಾನ ದಶಭಿಃ ಶರೈಃ
"ಊರು, ಊರು ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ ದೈತ್ಯಾ! ನನ್ನ ಚುರುಕನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನೋಡು!" ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಹತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದನು.
ಮುಖೇ ಭಾಲೇ ಹತಸ್ತೇನ ಮೂರ್ಚ್ಛಿತೋ ನಿಪಪಾತ ಹ । ಪಶ್ಯಾಮಾನೈಃ ಸುರೈರ್ದಿವ್ಯೈ ರಥೋಪರಿ ಮಹಾಬಲಃ
ಮುಖದಲ್ಲೂ ನುಣುಪಾದಲ್ಲೂ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಮಹಾಬಲನು ದೇವತೆಗಳು ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ, ತನ್ನ ರಥದ ಮೇಲೆ ಅಚೇತನನಾಗಿ ಬಿದ್ದನು.
ದೇವೈಶ್ಚ ಚಾರಣೈಃ ಸಿದ್ಧೈಃ ಕೃತಃ ಶಬ್ದಃ ಸುಹರ್ಷಜಃ । ಜಯಜಯೇತಿ ರಾಜೇಂದ್ರ ಶಂಖಾನ್ದಧ್ಮುಃ ಪುನಃ ಪುನಃ
ಅಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು, ಚಾರಣರು, ಸಿದ್ಧರು ಹರ್ಷದಿಂದ ಕೂಗಿದರು. "ಜಯ! ಜಯ! ರಾಜೇಂದ್ರಾ!" ಎಂದು ಪುನಃ ಪುನಃ ಶಂಖಗಳನ್ನು ಊದಿದರು.
ಸಕೋಲಾಹಲಶಬ್ದಸ್ತು ತುಮಲೋ ದೇವತೇರಿತಃ । ಕರ್ಣರಂಧ್ರಮಾವಿವೇಶ ಹುಂಡಸ್ಯ ಮೂರ್ಛಿತಸ್ಯ ಚ
ಆ ದೇವತೆಗಳ ಗದ್ದಲದ ಶಬ್ದವು ತುಂಬಾ ಭಾರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಅಚೇತನನಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಹುಂಡನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು.
ಶ್ರುತ್ವಾ ಸಧನುರಾದಾಯ ಬಾಣಮಾಶೀವಿಷೋಪಮಮ್ । ಸ್ಥೀಯತಾಂ ಸ್ಥೀಯತಾಂ ಯುದ್ಧೇ ನ ಮೃತೋಸ್ಮಿ ತ್ವಯಾ ಹತಃ
ಆ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವನು ತನ್ನ ಧನುಸ್ಸು ಹಿಡಿದು, ಸರ್ಪದಂತೆ ವಿಷವಿರುವ ಬಾಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, "ನಿಲ್ಲು, ನಿಲ್ಲು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ! ನಾನು ಸತ್ತಿಲ್ಲ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲಿಲ್ಲ!" ಎಂದು ಕೂಗಿದನು.
ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ಪುನರುತ್ಥಾಯ ಲಾಘವೇನ ಸಮನ್ವಿತಃ । ಏಕವಿಂಶತಿಭಿರ್ಬಾಣೈರ್ನಹುಷಂ ಚಾಹನತ್ಪುನಃ
ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳಿ, ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು, ಚುರುಕಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ಹುಂಡನು ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಬಾಣಗಳಿಂದ ನಹುಷನನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೊಡೆದನು.
ಏಕೇನ ಮುಷ್ಟಿಮಧ್ಯೇ ತು ಚತುರ್ಭಿರ್ಬಾಹುಮಧ್ಯತಃ । ಚತುರ್ಭಿಶ್ಚ ಮಹಾಶ್ವಾಂಶ್ಚ ಛತ್ರಮೇಕೇನ ತೇನ ವೈ
ಒಂದು ಬಾಣದಿಂದ ಮುಷ್ಟಿಯ ಮಧ್ಯವನ್ನು, ನಾಲ್ಕು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಕೈಯ ಮಧ್ಯವನ್ನು, ಇನ್ನೂ ನಾಲ್ಕು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಮಹಾ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು, ಮತ್ತೊಂದು ಬಾಣದಿಂದ ಛತ್ರವನ್ನು ಹೊಡೆದನು.
ಪಂಚಭಿರ್ಮಾತಲಿಂ ವಿದ್ಧ್ವಾ ರಥನೀಡಂ ತು ಸಪ್ತಭಿಃ । ಧ್ವಜದಂಡಂ ತ್ರಿಭಿಸ್ತೀಕ್ಷ್ಣೈರ್ದಾನವಃ ಶಿಖಿಪತ್ರಿಭಿಃ
ಐದು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಮಾತಳಿಯನ್ನು, ಏಳು ಬಾಣಗಳಿಂದ ರಥದ ಅಡಿಯನ್ನು, ಮೂರು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ನವಿಲಿನ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿರುವ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಧ್ವಜದ ದಂಡವನ್ನು ಆ ದಾನವನು ಹೊಡೆದನು.
ಆದಾನಂ ತು ನಿದಾನಂ ತು ಲಕ್ಷಮೋಕ್ಷಂ ದುರಾತ್ಮನಃ । ಲಾಘವಂ ತಸ್ಯ ಸಂದೃಷ್ಟ್ವಾ ದೇವತಾ ವಿಸ್ಮಯಂಗತಾಃ
ಅವನ ಬಾಣ ಹಿಡಿಯುವ, ಗುರಿ ಹಾಕುವ, ಬಿಡುವ ಚಾತುರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ದೇವತೆಗಳು ಆ ದಾನವನ ಚುರುಕನ್ನು ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು.
ತಸ್ಯ ಪೌರುಷಮಾಪಶ್ಯ ಸ ರಾಜಾ ದಾನವೋತ್ತಮಮ್ । ಶೂರೋಸಿ ಕೃತವಿದ್ಯೋಸಿ ಧೀರೋಸಿ ರಣಪಂಡಿತಃ
ಆ ದಾನವರ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ರಾಜನು ಹೀಗೆಂದನು: "ನೀನು ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ, ವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಪಂಡಿತ, ಸ್ಥಿರ ಮನಸ್ಸಿನವನು, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿತನು."
ಇತ್ಯುಕ್ವಾ ದಾನವಂ ತಂ ತು ಧನುರ್ವಿಸ್ಫಾರ್ಯ ಭೂಪತಿಃ । ಮಾರ್ಗಣೈರ್ದಶಭಿಸ್ತಂ ತು ವಿವ್ಯಾಧ ಲಘುವಿಕ್ರಮಃ
ಹೀಗೆಂದು ಆ ದಾನವನಿಗೆ ಹೇಳಿ, ರಾಜನು ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಎಳೆದನು ಮತ್ತು ಚುರುಕಿನಿಂದ ಹತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಹೊಡೆದನು.
ತ್ರಿಭಿರ್ಧ್ವಜಂ ಪ್ರಚಿಚ್ಛೇದ ಸ ಪಪಾತ ಧರಾತಲೇ । ತುರಗಾನ್ಪಾತಯಾಮಾಸ ಚತುರ್ಭಿಸ್ತಸ್ಯ ಸಾಯಕೈಃ
ಮೂರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಧ್ವಜವನ್ನು ಕಡಿದು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು, ನಾಲ್ಕು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವನ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸಿದನು.
ಏಕೇನ ಛತ್ರಂ ತಸ್ಯಾಪಿ ಚಕರ್ತ ಲಘುವಿಕ್ರಮಃ । ದಶಭಿಃ ಸಾರಥಿಸ್ತಸ್ಯ ಪ್ರೇಷಿತೋ ಯಮಮಂದಿರಮ್
ಒಂದು ಬಾಣದಿಂದ ಚುರುಕಿನಿಂದ ಛತ್ರವನ್ನು ಕಡಿದನು; ಹತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವನ ಸಾರಥಿಯನ್ನು ಯಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು.
ದಂಶನಂ ದಶಭಿಶ್ಛಿತ್ತ್ವಾ ಶರೈಶ್ಚ ವಿದಲೀಕೃತಃ । ಸರ್ವಾಂಗೇಷು ಚ ತ್ರಿಂಶದ್ಭಿರ್ವಿವ್ಯಾಧ ದನುಜೇಶ್ವರಮ್
ಹತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ ದಂತಪಟಿಯನ್ನು ಕಡಿದು, ಅದನ್ನು ಚೂರುಮಾಡಿ, ಮೂವತ್ತಾರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ದಾನವರಾಜನ ದೇಹದ ಎಲ್ಲ ಭಾಗಗಳನ್ನೂ ಹೊಡೆದನು.
ಹತಾಶ್ವೋ ವಿರಥೋ ಜಾತೋ ಬಾಣಪಾಣಿರ್ಧನುರ್ಧರಃ । ಅಭ್ಯಧಾವತ್ಸ ವೇಗೇನ ವರ್ಷಯನ್ನಿಶಿತೈಃ ಶರೈಃ
ಕುದುರೆಗಳು ಸತ್ತವು, ರಥವು ನಾಶವಾಯಿತು, ಆದರೆ ಧನುಸ್ಸು ಹಿಡಿದ ಧನುರ್ಧಾರಿ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿ, ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಸುರಿಸಿದನು.
ಖಡ್ಗಚರ್ಮಧರೋ ದೈತ್ಯೋ ರಾಜಾನಂ ತಮಧಾವತ । ಧಾವಮಾನಸ್ಯ ಹುಂಡಸ್ಯ ಖಡ್ಗಂ ಚಿಚ್ಛೇದ ಭೂಪತಿಃ
ಖಡ್ಗ ಮತ್ತು ಚರ್ಮ ಹಿಡಿದ ದೈತ್ಯನು ರಾಜನ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದನು; ಓಡುತ್ತಿರುವ ಹುಂಡನ ಖಡ್ಗವನ್ನು ರಾಜನು ಕಡಿದನು.
ಕ್ಷುರಪ್ರೈರ್ನಿಶಿತೈರ್ಬಾಣೈಶ್ಚರ್ಮ ಚಿಚ್ಛೇದ ಭೂಪತಿಃ । ಅಥ ಹುಂಡಃ ಸ ದುಷ್ಟಾತ್ಮಾ ಸಮಾಲೋಕ್ಯ ಸಮಂತತಃ
ಕ್ಷುರಪ್ರದಂತೆ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ರಾಜನು ಅವನ ಚರ್ಮವನ್ನು ಕಡಿದನು; ಆಗ ದುಷ್ಟಮನಸ್ಸಿನ ಹುಂಡನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ನೋಡಿದನು.
ಜಗ್ರಾಹ ಮುದ್ಗರಂ ತೂರ್ಣಂ ಮುಮೋಚ ಲಘುವಿಕ್ರಮಃ । ವಜ್ರವೇಗಂ ಸಮಾಯಾಂತಂ ದದೃಶೇ ನೃಪತಿಸ್ತದಾ
ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಒಂದು ಗದೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಹಗುರವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಎಸೆದನು; ಆ ಗದೆ ಮಿಂಚಿನ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ರಾಜನು ನೋಡಿದನು.
ಮುದ್ಗರಂ ಸ್ವನವಂತಂ ಚಾಪಾತಯದಂಬರಾತ್ತತಃ । ದಶಭಿರ್ನಿಶಿತೈರ್ಬಾಣೈಃ ಕ್ಷುರಪ್ರೈಶ್ಚ ಸ್ವವಿಕ್ರಮಾತ್
ಆಗ ತನ್ನ ಶೌರ್ಯದಿಂದ, ಹತ್ತು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಬಾಣಗಳು ಮತ್ತು ಕತ್ತರಿಸುವ ತುದಿಯ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಆ ಗದೆಯ ಶಬ್ದವನ್ನು ಆಕಾಶದಲ್ಲೇ ಕುಗ್ಗಿಸಿದನು.
ಮುದ್ಗರಂ ಪತಿತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ದಶಖಣ್ಡಮಯಂ ಭುವಿ । ಗದಾಮುದ್ಯಮ್ಯ ವೇಗೇನ ರಾಜಾನಮಭ್ಯಧಾವತ
ಆ ಗದೆ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಹತ್ತು ತುಂಡುಗಳಾಗಿ ಚೂರು ಚೂರಾದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಮತ್ತೊಂದು ಗದೆಯನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ರಾಜನ ಕಡೆಗೆ ದೌಡಾಯಿಸಿದನು.
ಖಡ್ಗೇನ ತೀಕ್ಷ್ಣಧಾರೇಣ ತಸ್ಯ ಬಾಹುಂ ವಿಚಿಚ್ಛಿದೇ । ಸಗದಂ ಪತಿತಂ ಭೂಮೌ ಸಾಂಗದಂ ಕಟಕಾನ್ವಿತಮ್
ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಕತ್ತಿಯಿಂದ ಅವನು ಆ ದೈತ್ಯನ ಕೈಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು; ಕೈಗೆ ಗದೆಯೂ, ಭುಜಬಂಧವೂ, ಕಂಗಣವೂ ಇದ್ದಂತೆ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದವು.
ಮಹಾರಾವಂ ತತಃ ಕೃತ್ವಾ ವಜ್ರಸ್ಫೋಟಸಮಂ ತದಾ । ರುಧಿರೇಣಾಪಿ ದಿಗ್ಧಾಂಗೋ ಧಾವಮಾನೋ ಮಹಾಹವೇ
ಆಗ ಅವನು ಮಿಂಚಿನ ಸದ್ದು ಮಾಡುವಂತೆ ಭಾರೀ ಗರ್ಜನೆ ಮಾಡಿ, ರಕ್ತದಿಂದ ತೊಳೆದ ದೇಹದಿಂದ ಮಹಾಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.
ಕ್ರೋಧೇನ ಮಹತಾವಿಷ್ಟೋ ಗ್ರಸ್ತುಮಿಚ್ಛತಿ ಭೂಪತಿಮ್ । ದುರ್ನಿವಾರ್ಯಃ ಸಮಾಯಾತಃ ಪಾರ್ಶ್ವಂ ತಸ್ಯ ಚ ಭೂಪತೇಃ
ಭಾರೀ ಕೋಪದಿಂದ ಅವನು ರಾಜನನ್ನು ನುಂಗಲು ಹೊರಟನು; ಅವನನ್ನು ತಡೆಯಲು ಯಾರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ, ರಾಜನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು.
ನಹುಷೇಣ ಮಹಾಶಕ್ತ್ಯಾ ತಾಡಿತೋ ಹೃದಿ ದಾನವಃ । ಪತಿತಃ ಸಹಸಾ ಭೂಮೌ ವಜ್ರಾಹತ ಇವಾಚಲಃ
ನಹುಷನು ಮಹಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಆ ದೈತ್ಯನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹೊಡೆದನು; ಆಗ ಆ ದೈತ್ಯನು ಮಿಂಚಿನಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಪರ್ವತದಂತೆ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು.
ತಸ್ಮಿನ್ದೈತ್ಯೇ ಗತೇ ಭೂಮಾವಿತರೇ ದಾನವಾ ಗತಾಃ । ವಿವಿಶುಃ ಕತಿ ದುರ್ಗೇಷು ಕತಿ ಪಾತಾಲಮಾಶ್ರಿತಾಃ
ಆ ದೈತ್ಯನು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ, ಉಳಿದ ದೈತ್ಯರು ಓಡಿಹೋದರು; ಕೆಲವರು ಕೋಟೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿದರು, ಕೆಲವರು ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದರು.