ದೇವೇಭ್ಯೋ ನೃಪಶಾರ್ದೂಲೋ ಜಗೃಹೇ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮ । ತಾನಿ ದಿವ್ಯಾನಿ ಚಾಸ್ತ್ರಾಣಿ ದಿವ್ಯರೂಪೋಪಮೋಽಭವತ್
ರಾಜರೊಳಗಿನ ಸಿಂಹನಾದ ನಹುಷನು, ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಆ ದೇವಮಯವಾದ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಪಡೆದು, ಅವರಂತೆಯೇ ದೇವಸಮಾನ ರೂಪವನ್ನು ಹೊಂದಿದನು.
ಅಥ ತಾ ದೇವತಾಃ ಸರ್ವಾಃ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷಮಥಾಬ್ರುವನ್ । ಸ್ಯಂದನೋ ದೀಯತಾಮಸ್ಮೈ ನಹುಷಾಯ ಸುರೇಶ್ವರ
ಆಮೇಲೆ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಸಾವಿರ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ದೇವೇಂದ್ರನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ನಹುಷನಿಗೆ ರಥವನ್ನು ಕೊಡಿ, ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದವನೇ.'
ದೇವಾನಾಂ ಮತಮಾಜ್ಞಾಯ ವಜ್ರಪಾಣಿಃ ಸ್ವಸಾರಥಿಮ್ । ಆಹೂಯ ಮಾತಲಿ ತಂ ತು ಆದಿದೇಶ ತತೋ ದ್ವಿಜ
ದೇವತೆಗಳ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ತಿಳಿದು, ವಜ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವ ದೇವೇಂದ್ರನು ತನ್ನ ರಥಚಾಲಕನಾದ ಮಾತಳಿಯನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ, ಅವನಿಗೆ ಆಜ್ಞೆ ನೀಡಿದನು.
ಏನಂ ಗಚ್ಛ ಮಹಾತ್ಮಾನಮುಹ್ಯತಾಂ ಸ್ಯಂದನೇನ ವೈ । ಸಧ್ವಜೇನ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞಮಾಯುಜಂ ಸಮರೋದ್ಯತಮ್
ನೀನು ಹೋಗಿ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನಾದ, ಧ್ವಜವಿರುವ ರಥದಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧನಾಗಿ ನಿಂತಿರುವ ಆಯು ಪುತ್ರನನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸು.
ಸ ಚೋವಾಚ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷಂ ಕರಿಷ್ಯೇ ತವಶಾಸನಮ್ । ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಜಗಾಮಾಶು ಹ್ಯಾಯುಪುತ್ರಂ ರಣೋದ್ಯತಮ್
ಅವನೂ ಸಹ ಸಾವಿರ ಕಣ್ಣುಗಳ ದೇವೇಂದ್ರನಿಗೆ, 'ನಿಮ್ಮ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಕೂಡಲೇ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದ ಆಯು ಪುತ್ರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು.
ರಾಜಾನಂ ಪ್ರತ್ಯುವಾಚೈವ ದೇವರಾಜಸ್ಯ ಭಾಷಿತಮ್ । ವಿಜಯೀ ಭವ ಧರ್ಮಜ್ಞ ರಥೇನಾನೇನ ಸಂಗರೇ
ಅವನು ರಾಜನಿಗೆ ದೇವೇಂದ್ರನ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಹೇಳಿದನು: 'ಧರ್ಮವನ್ನು ಅರಿತವನೇ, ಈ ರಥದೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಜಯಶಾಲಿಯಾಗು.'
ಇತ್ಯುವಾಚ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷಸ್ತ್ವಾಮೇವ ನೃಪತೀಶ್ವರ । ಜಹಿ ತ್ವಂ ದಾನವಂ ಸಂಖ್ಯೇ ತಂ ಹುಂಡಂ ಪಾಪಚೇತನಮ್
ಸಾವಿರ ಕಣ್ಣುಗಳ ದೇವೇಂದ್ರನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ರಾಜಾಧಿರಾಜನೇ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಆ ದುಷ್ಟ ಮನಸ್ಸಿನ ಹುಂಡ ದಾನವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸು.'
ಸಮಾಕರ್ಣ್ಯ ಸ ರಾಜೇಂದ್ರ ಸಾನಂದಪುಲಕೋದ್ಗಮಃ । ಪ್ರಸಾದಾದ್ದೇವದೇವಸ್ಯ ವಶಿಷ್ಠಸ್ಯ ಮಹಾತ್ಮನಃ
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ರಾಜನು ದೇವತೆಗಳ ದೇವರಾದ ಮಹಾತ್ಮ ವಶಿಷ್ಠರ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಆನಂದದಿಂದ ಕುಡಿಕಂಪು ಹೊತ್ತನು.
ದಾನವಂ ಸೂದಯಿಷ್ಯಾಮಿ ಸಮರೇ ಪಾಪಚೇತನಮ್ । ದೇವಾನಾಂ ಚ ವಿಶೇಷೇಣ ಮಮ ಮಾಯಾಪಚಾರಿತಮ್
ನಾನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಆ ಪಾಪಮನುಷ್ಯನಾದ ದಾನವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸುತ್ತೇನೆ; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದೇವತೆಗಳಿಗಾಗಿ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಮಾಯೆ ಮೋಸವಾದುದಕ್ಕಾಗಿ.
ಏವಮುಕ್ತೇ ಮಹಾವಾಕ್ಯೇ ನಹುಷೇಣ ಮಹಾತ್ಮನಾ । ಅಥಾಯಾತಃ ಸ್ವಯಂ ದೇವಃ ಶಂಖಚಕ್ರಗದಾಧರಃ
ಮಹಾತ್ಮನಾದ ನಹುಷನು ಈ ಮಹಾ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಶಂಖ, ಚಕ್ರ ಮತ್ತು ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದ ದೇವರು ಸ್ವತಃ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.
ಚಕ್ರಾಚ್ಚಕ್ರಂ ಸಮುತ್ಪಾಟ್ಯ ಸೂರ್ಯಬಿಂಬೋಪಮಂ ಮಹತ್ । ಜ್ವಲತಾ ತೇಜಸಾ ದೀಪ್ತಂ ಸುವೃತ್ತಾರಂ ಶುಭಾವಹಮ್
ಅವನು ಸೂರ್ಯನ ಚಕ್ರದಂತೆ ದೊಡ್ಡದಾದ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ, ಸುಂದರವಾದ, ಶುಭವನ್ನು ತರುವ, ಜ್ವಲಿಸುವ ಚಕ್ರವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದನು.
ನಹುಷಾಯ ದದೌ ದೇವೋ ಹರ್ಷೇಣ ಮಹತಾ ಕಿಲ । ತಸ್ಮೈ ಶೂಲಂ ದದೌ ಶಂಭುಃ ಸುತೀಕ್ಷ್ಣಂ ತೇಜಸಾನ್ವಿತಮ್
ಆ ದೇವರು ಆ ಚಕ್ರವನ್ನು ಮಹಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಹುಷನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು; ಶಂಭುವೂ ಅವನಿಗೆ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ, ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಶೂಲವನ್ನು ನೀಡಿದನು.
ತೇನ ಶೂಲವರೇಣಾಸೌ ಶೋಭತೇ ಸಮರೋದ್ಯತಃ । ದ್ವಿತೀಯಃ ಶಂಕರಶ್ಚಾಸೌ ತ್ರಿಪುರಘ್ನೋ ಯಥಾ ಪ್ರಭುಃ
ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಶೂಲದೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧನಾದ ಅವನು, ತ್ರಿಪುರಾಸುರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ ಶಂಕರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು.
ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರಂ ದತ್ತವಾನ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ವರುಣಃ ಪಾಶಮುತ್ತಮಮ್ । ಚಂದ್ರ ತೇಜಃಪ್ರತೀಕಾಶಂ ಶಂಖಂ ಚ ನಾದಮಂಗಲಮ್
ಬ್ರಹ್ಮನು ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು; ವರుణನು ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ಪಾಶವನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಚಂದ್ರನು ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶದಂತೆ ಇರುವ ಶಂಖವನ್ನು, ಶುಭವಾದ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವಂತೆ ಕೊಟ್ಟನು.
ವಜ್ರಮಿಂದ್ರಸ್ತಥಾ ಶಕ್ತಿಂ ವಾಯುಶ್ಚಾಪಂ ಸಮಾರ್ಗಣಮ್ । ಆಗ್ನೇಯಾಸ್ತ್ರಂ ತಥಾ ವಹ್ನಿರ್ದದೌ ತಸ್ಮೈ ಮಹಾತ್ಮನೇ
ಇಂದ್ರನು ವಜ್ರವನ್ನು ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು; ವಾಯುನು ಬಾಣಗಳೊಡನೆ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಅಗ್ನಿಯು ಅಗ್ನ್ಯಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಆ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು.
ಶಸ್ತ್ರಾಣ್ಯಸ್ತ್ರಾಣಿ ದಿವ್ಯಾನಿ ಬಹೂನಿ ವಿವಿಧಾನಿ ಚ । ದದುರ್ದೇವಾ ಮಹಾತ್ಮಾನಸ್ತಸ್ಮೈ ರಾಜ್ಞೇ ಮಹೌಜಸೇ
ಮಹಾತ್ಮರಾದ ದೇವತೆಗಳು ಆ ಮಹಾಶಕ್ತಿಯ ರಾಜನಿಗೆ ಅನೇಕ ವಿಧವಾದ ದೇವಮಯ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು.
ಕುಂಜಲ ಉವಾಚ- ಅಥ ಆಯುಸುತೋ ವೀರೋ ದೈವತೈಃ ಪರಿಮಾನಿತಃ । ಆಶೀರ್ಭಿರ್ನಂದಿತಶ್ಚಾಪಿ ಮುನಿಭಿಸ್ತತ್ತ್ವವೇದಿಭಿಃ
ಕುಂಜಲನು ಹೇಳಿದನು: ಆಗ ಆಯು ಪುತ್ರನಾದ ವೀರನು ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆದು, ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅರಿತ ಮುನಿಗಳ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡನು.
ಆರುರೋಹ ರಥಂ ದಿವ್ಯಂ ಭಾಸ್ವರಂ ರತ್ನಮಾಲಿನಮ್ । ಘಂಟಾರವೈಃ ಪ್ರಣದಂತಂ ಕ್ಷುದ್ರಘಂಟಾಸಮಾಕುಲಮ್
ಅವನು ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ, ಘಂಟೆಗಳ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಮೊಳಗುತ್ತಿದ್ದ, ಸಣ್ಣ ಘಂಟೆಗಳೊಂದಿಗೆ ತುಂಬಿರುವ ಆ ದಿವ್ಯ ರಥವನ್ನು ಏರಿ ಕುಳಿತನು.
ರಥೇನ ತೇನ ದಿವ್ಯೇನ ಶುಶುಭೇ ನೃಪನದಂನಃ । ದಿವಿಮಾರ್ಗೇ ಯಥಾ ಸೂರ್ಯಸ್ತೇಜಸಾ ಸ್ವೇನ ವೈ ಕಿಲ
ಆ ದಿವ್ಯ ರಥದಲ್ಲಿ ಆ ರಾಜನು ತನ್ನದೇ ಆದ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು, ಹೇಗೆ ಆಕಾಶಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನು ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೋ ಹಾಗೆ.
ಪ್ರತಪಂಸ್ತೇಜಸಾ ತದ್ವದ್ದೈತ್ಯಾನಾಂ ಮಸ್ತಕೇಷು ಸಃ । ಜಗಾಮ ಶೀಘ್ರಂ ವೇಗೇನ ಯಥಾ ವಾಯುಃ ಸದಾಗತಿಃ
ಆ ರಾಜನು ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ದೈತ್ಯರ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಬಲ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿ, ಗಾಳಿಯ ವೇಗದಂತೆ ಸದಾ ಚಲಿಸುತ್ತಾ, ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೋದನು.
ಯತ್ರಾಸೌ ದಾನವಃ ಪಾಪಸ್ತಿಷ್ಠತೇ ಸ್ವಬಲೈರ್ಯುತಃ । ತೇನ ಮಾತಲಿನಾ ಸಾರ್ದ್ಧಂ ವಾಹಕೇನ ಮಹಾತ್ಮನಾ
ಅಲ್ಲಿ ಆ ಪಾಪಿ ದಾನವನು ತನ್ನ ಸೇನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ, ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಮಾತಲಿಯೊಂದಿಗೆ ಆ ರಾಜನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದನು.
ಇತಿ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣೇ ಭೂಮಿಖಂಡೇ ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನೇ ಗುರುತೀರ್ಥಮಾಹಾತ್ಮ್ಯೇ ಚ್ಯವನಚರಿತ್ರೇ ನಹುಷಾಖ್ಯಾನೇ ದಶಾಧಿಕಶತತಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ
ಈ ರೀತಿ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದ ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಗುರುತೀರ್ಥ ಮಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ಚ್ಯವನಚರಿತ್ರೆಯ ನಹುಷ ಕಥೆಯ ನೂರನೆಯ ಹತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಗಿಯಿತು.
ಕುಂಜಲ ಉವಾಚ- ನಿರ್ಗಚ್ಛಮಾನೇ ಸಮರಾಯ ವೀರೇ ನಹುಷೇ ಹಿ ತಸ್ಮಿನ್ಸುರರಾಜ ತುಲ್ಯೇ । ಸಕೌತುಕಾ ಮಂಗಲಗೀತಯುಕ್ತಾಃ ಸ್ತ್ರಿಯಸ್ತು ಸರ್ವಾಃ ಪರಿಜಗ್ಮುರತ್ರ
ಕುಂಜಲನು ಹೇಳಿದನು: ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಯಾದ ನಹುಷನು, ದೇವೇಂದ್ರನಿಗೆ ಸಮನಾಗಿ, ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೊರಟಾಗ, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಮಹಿಳೆಯರು ಹರ್ಷಭರಿತವಾದ ಶುಭಗೀತೆಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ ಅವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರು.
ದೇವತಾನಾಂ ವರಾ ನಾರ್ಯೋ ರಂಭಾದ್ಯಪ್ಸರಸಸ್ತಥಾ । ಕಿನ್ನರ್ಯಃ ಕೌತುಕೋತ್ಸುಕ್ಯೋ ಜಗುಃ ಸ್ವರೇಣ ಸತ್ತಮ
ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸ್ತ್ರೀಯರು, ರಂಭೆಯ ನೇತೃತ್ವದ ಅಪ್ಸರಸರು, ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕಿನ್ನರಿಯರು—allರು ಮಧುರವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಡಿದರು, ಒಳ್ಳೆಯವನೇ.
ಗಂಧರ್ವಾಣಾಂ ತಥಾ ನಾರ್ಯೋ ರೂಪಾಲಂಕಾರಸಂಯುತಾಃ । ಕೌತುಕಾಯ ಗತಾಸ್ತತ್ರ ಯತ್ರ ರಾಜಾ ಸ ತಿಷ್ಠತಿ
ಅದೇ ರೀತಿ, ಗಂಧರ್ವರ ಮಹಿಳೆಯರೂ ಅಲಂಕಾರ ಮತ್ತು ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿಕೊಂಡು, ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಆ ರಾಜನು ಇದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದರು.
ಪುರಂ ಮಹೋದಯಂ ನಾಮ ಹುಂಡಸ್ಯಾಪಿ ದುರಾತ್ಮನಃ । ನಂದನೋಪವನೈರ್ದಿವ್ಯೈಃ ಸರ್ವತ್ರ ಸಮಲಂಕೃತಮ್
ಮಹೋದಯ ಎಂಬ ನಗರವು, ದುಷ್ಟನಾದ ಹುಂಡನಿಗೇ ಸೇರಿದ್ದರೂ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ದಿವ್ಯ ನಂದನ ಉದ್ಯಾನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.
ಸಪ್ತಕಕ್ಷಾನ್ವಿತೈರ್ಗೇಹೈಃ ಕಲಶೈರುಪಶೋಭಿತಃ । ಸಪತಾಕೈರ್ಮಹಾದಂಡೈಃ ಶೋಭಮಾನಂ ಪುರೋತ್ತಮಮ್
ಏಳು ಆವರಣಗಳಿರುವ ಮನೆಗಳು, ಕಲಶಗಳಿಂದ, ಧ್ವಜಗಳಿಂದ, ದೊಡ್ಡ ಕಂಬಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಆ ನಗರವು ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಕೈಲಾಸಶಿಖರಾಕಾರೈಃ ಸೋನ್ನತೈರ್ದಿವಮಾಸ್ಥಿತೈಃ । ಸರ್ವಶ್ರಿಯಾನ್ವಿತೈರ್ದಿವ್ಯೈರ್ಭ್ರಾಜಮಾನಂ ಪುರೋತ್ತಮಮ್
ಕೈಲಾಸ ಶಿಖರದಂತೆ ಎತ್ತರವಾದ, ಆಕಾಶವನ್ನು ತಲುಪಿದ, ಎಲ್ಲ ಐಶ್ವರ್ಯಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ದಿವ್ಯ ಕಟ್ಟಡಗಳಿಂದ ಆ ಮಹೋದಯ ನಗರವು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ವನೈಶ್ಚೋಪವನೈರ್ದಿವ್ಯೈಸ್ತಡಾಗೈಃ ಸಾಗರೋಪಮೈಃ । ಜಲಪೂರ್ಣೈಃ ಸುಶೋಭೈಸ್ತು ಪದ್ಮೈ ರಕ್ತೋತ್ಪಲಾನ್ವಿತೈಃ
ದಿವ್ಯವಾದ ಕಾನನಗಳು ಮತ್ತು ಉದ್ಯಾನಗಳು, ಸಾಗರದಂತೆ ವಿಶಾಲವಾದ, ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸುಂದರ ಸರೋವರಗಳು, ಹೂವಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಕೆಂಪು ಕಮಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು.
ಪ್ರಾಕಾರೈಶ್ಚ ಮಹಾರತ್ನೈರಟ್ಟಾಲಕಶತೈರಪಿ । ಪರಿಖಾಭಿಃ ಸುಪೂರ್ಣಾಭಿರ್ಜಲೈಃ ಸ್ವಚ್ಛೈಃ ಪ್ರಶೋಭಿತಮ್
ಮಹಾಮೌಲ್ಯವಾದ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಕೋಟೆಗೋಡೆಗಳು, ನೂರಾರು ಗೋಪುರಗಳು, ಶುಭ್ರವಾದ ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಅಳಿಗಳು ಆ ನಗರವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.