ನ ಜಾನೇ ಕೇನ ಪಾಪೇನ ಧನಹೀನೋಸ್ಮಿ ಸುವ್ರತೇ । ತಥಾ ಪುತ್ರವಿಹೀನಶ್ಚ ಏತದ್ದುಃಖಸ್ಯ ಕಾರಣಮ್
ಓ ಸತ್ಪತ್ನಿಯೇ, ಯಾವ ಪಾಪದಿಂದ ನಾನು ಧನವಿಲ್ಲದವನಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಮಗನಿಲ್ಲದಿರುವುದು ನನ್ನ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಕಾರಣ.
ಸುಮನೋವಾಚ- ಶ್ರೂಯತಾಮಭಿಧಾಸ್ಯಾಮಿ ಸರ್ವಸಂದೇಹನಾಶನಮ್ । ಸ್ವರೂಪಮುಪದೇಶಸ್ಯ ಸರ್ವವಿಜ್ಞಾನದರ್ಶನಮ್
ಸುಮನಾ ಹೇಳಿದಳು: ಕೇಳು, ಎಲ್ಲ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡುವ, ಉಪದೇಶದ ಸತ್ಯಸ್ವರೂಪವನ್ನೂ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಮಾತನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.
ಲೋಭಃ ಪಾಪಸ್ಯ ಬೀಜಂ ಹಿ ಮೋಹೋ ಮೂಲಂ ಚ ತಸ್ಯ ಹಿ । ಅಸತ್ಯಂ ತಸ್ಯ ವೈ ಸ್ಕಂಧೋ ಮಾಯಾ ಶಾಖಾ ಸುವಿಸ್ತರಾ
ಪಾಪದ ಬೀಜವೇ ಲೋಭ, ಅದರ ಬೇರು ಮೋಹ. ಅದರ ದಿಂಡು ಅಸತ್ಯ, ಅದರ ಹಬ್ಬಿದ ಕೊಂಬೆಗಳು ಮಾಯೆ.
ದಂಭಕೌಟಿಲ್ಯಪತ್ರಾಣಿ ಕುಬುದ್ಧ್ಯಾ ಪುಷ್ಪಿತಃ ಸದಾ । ಅನೃತಂ ತಸ್ಯ ಸೌಗಂಧಂ ಫಲಮಜ್ಞಾನಮೇವ ಚ
ದಂಭ ಮತ್ತು ವಕ್ರತೆ ಅದರ ಎಲೆಗಳು, ಯಾವಾಗಲೂ ಕೆಟ್ಟ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಹಸಿರು. ಅದರ ಸುಗಂಧ ಅಸತ್ಯ, ಅದರ ಹಣ್ಣು ಅಜ್ಞಾನ.
ಛದ್ಮಪಾಖಂಡಶೌರ್ಯೇರ್ಷ್ಯಾಃ ಕ್ರೂರಾಃ ಕೂಟಾಶ್ಚ ಪಾಪಿನಃ । ಪಕ್ಷಿಣೋ ಮೋಹವೃಕ್ಷಸ್ಯ ಮಾಯಾಶಾಖಾ ಸಮಾಶ್ರಿತಾಃ
ಮೋಹದ ಮರದ ಮಾಯೆಯ ಕೊಂಬೆಗಳಲ್ಲಿ, ಮೋಸ, ತಪ್ಪು ಉಪದೇಶ, ನಕಲಿ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಈರ್ಷೆ ಎಂಬ ಕ್ರೂರ ಪಾಪಿಗಳು ಪಕ್ಷಿಗಳಂತೆ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.
ಅಜ್ಞಾನಂ ಸುಫಲಂ ತಸ್ಯ ರಸೋಽಧರ್ಮಃ ಫಲಸ್ಯ ಹಿ । ತೃಷ್ಣೋದಕೇನ ಸಂವೃದ್ಧಾಽಶ್ರದ್ಧಾ ತಸ್ಯ ದ್ರವಃ ಪ್ರಿಯ
ಅದರ ಹಣ್ಣು ತುಂಬಾ ಅಜ್ಞಾನ, ಅದರ ರುಚಿ ಅಧರ್ಮ. ತೃಷ್ಟಿಯ ನೀರಿನಿಂದ ಅದು ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ, ಅದರ ರಸ ಅಶ್ರದ್ಧೆ.
ಅಧರ್ಮಃ ಸುರಸಸ್ತಸ್ಯ ಉತ್ಕಟೋ ಮಧುರಾಯತೇ । ಯಾದೃಶೈಶ್ಚ ಫಲೈಶ್ಚೈವ ಸುಫಲೋ ಲೋಭಪಾದಪಃ
ಅದರ ಅಧರ್ಮವೇ ಅದರ ರುಚಿಕರವಾದ ಸಿಹಿ, ಅದು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ಇಂಥ ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಲೋಭದ ಮರ ತುಂಬಾ ಫಲಿಸುತ್ತದೆ.
ಅಸ್ಯಚ್ಛಾಯಾಂ ಸಮಾಶ್ರಿತ್ಯ ಯೋ ನರಃ ಪರಿತುಷ್ಯತೇ । ಫಲಾನಿ ತಸ್ಯ ಚಾಶ್ನಾತಿ ಸುಪಕ್ವಾನಿ ದಿನೇದಿನೇ
ಯಾರು ಅದರ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದು ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಅದರ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಣ್ಣಾದ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಫಲಾನಾಂ ತು ರಸೇನಾಪಿ ಅಧರ್ಮೇಣ ತು ಪಾಲಿತಃ । ಸ ಸಂತುಷ್ಟೋ ಭವೇನ್ಮರ್ತ್ಯಃ ಪತನಾಯಾಭಿಗಚ್ಛತಿ
ಅದರ ಹಣ್ಣಿನ ರುಚಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ಅಧರ್ಮದಿಂದ ಪೋಷಿತನಾದ ಮನುಷ್ಯನು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತನಾದರೆ, ಅವನು ಪತನದ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ.
ತಸ್ಮಾಚ್ಚಿಂತಾಂ ಪರಿತ್ಯಜ್ಯ ಪುಮಾಁಲ್ಲೋಭಂ ನ ಕಾರಯೇತ್ । ಧನಪುತ್ರಕಲತ್ರಾಣಾಂ ಚಿಂತಾಮೇಕಾಂ ನ ಕಾರಯೇತ್
ಆದರಿಂದ ಚಿಂತೆ ಬಿಟ್ಟು, ಮನುಷ್ಯನು ಲೋಭವನ್ನು ಬೆಳೆಸಬಾರದು. ಧನ, ಮಕ್ಕಳು, ಹೆಂಡತಿ ಇವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಿರಂತರ ಚಿಂತೆ ಮಾಡಬಾರದು.
ಯೋ ಹಿ ವಿದ್ವಾನ್ಭವೇತ್ಕಾಂತ ಮೂರ್ಖಾಣಾಂ ಪಥಮೇತಿ ಹಿ । ಮೂರ್ಖಶ್ಚಿಂತಯತೇ ನಿತ್ಯಂ ಕಥಮರ್ಥಂ ಮಮೈವ ಹಿ
ಓ ಪ್ರಿಯೆ, ಜ್ಞಾನಿಯು ಮೂರ್ಖನ ಹಾದಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮೂರ್ಖನು ಯಾವಾಗಲೂ 'ಹೇಗೆ ನಾನು ಧನವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಬಹುದು?' ಎಂದು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಸುಭಾರ್ಯಾಮಿಹ ವಿಂದಾಮಿ ಕಥಂ ಪುತ್ರಾನಹಂ ಲಭೇ । ಏವಂ ಚಿಂತಯತೇ ನಿತ್ಯಂ ದಿವಾರಾತ್ರೌ ವಿಮೋಹಿತಃ
'ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಬಹುದು? ಹೇಗೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು?' ಎಂದು ಅವನು ದಿನವೂ, ರಾತ್ರಿ ದಿನವೂ ಮೋಹದಿಂದ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಕ್ಷಣಮೇಕಂ ಪ್ರಪಶ್ಯೇತ ಚಿಂತಾಮಧ್ಯೇ ಮಹತ್ಸುಖಮ್ । ಪುನಶ್ಚೈತನ್ಯಮಾಯಾತಿ ಮಹಾದುಃಖೇನ ಪೀಡ್ಯತೇ
ಚಿಂತೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ ಅವನು ದೊಡ್ಡ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ಮತ್ತೆ ಜ್ಞಾನ ಬಂದು ಅವನು ಭಾರೀ ದುಃಖದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
ಮಿತ್ರಾಶ್ಚ ಬಾಂಧವಾಃ ಪುತ್ರಾಃ ಪಿತೃಮಾತೃಸಭೃತ್ಯಕಾಃ । ಸಂಬಂಧಿನೋ ಭವಂತ್ಯೇವ ಕಲತ್ರಾಣಿ ತಥೈವ ಚ
ಮಿತ್ರರು, ಬಂಧುಗಳು, ಮಕ್ಕಳು, ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ಸೇವಕರು ಮತ್ತು ಹೆಂಡತಿಗಳು—ಇವರೆಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ.
ಸೋಮಶರ್ಮೋವಾಚ- ಸಂಬಂಧಃ ಕೀದೃಶೋ ಭದ್ರೇ ತಥಾ ವಿಸ್ತರತೋ ವದ । ಯೇನ ಸಂಬಂಧಿನಃ ಸರ್ವೇ ಧನಪುತ್ರಾದಿಬಾಂಧವಾಃ
ಸೋಮಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು: 'ಓ ಭದ್ರೆ, ಈ ಸಂಬಂಧ ಯಾವ ರೀತಿಯದು, ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು. ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಧನ, ಮಕ್ಕಳು, ಬಂಧುಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಸಂಬಂಧಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ?'
ಸುಮನೋವಾಚ- ಋಣಸಂಬಂಧಿನಃ ಕೇಚಿತ್ಕೇಚಿನ್ನ್ಯಾಸಾಪಹಾರಕಾಃ । ಲಾಭಪ್ರದಾ ಭವಂತ್ಯೇಕೇ ಉದಾಸೀನಾಸ್ತಥಾಪರೇ
ಸುಮನನು ಹೇಳಿದನು: 'ಕೆಲವರು ಋಣದಿಂದ, ಕೆಲವರು ಜಮಾ ವಸ್ತು ತೆಗೆದುಕೊಂಡುದರಿಂದ, ಕೆಲವರು ಲಾಭವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.'
ಭೇದೈಶ್ಚತುರ್ಭಿರ್ಜಾಯಂತೇ ಪುತ್ರಮಿತ್ರಸ್ತ್ರಿಯಸ್ತಥಾ । ಭಾರ್ಯಾ ಪಿತಾ ಚ ಮಾತಾ ಚ ಭೃತ್ಯಾಃ ಸ್ವಜನಬಾಂಧವಾಃ
ಈ ನಾಲ್ಕು ಭೇದಗಳಿಂದ ಮಕ್ಕಳು, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಹೆಂಡತಿಗಳು, ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ಸೇವಕರು ಹಾಗೂ ಬಂಧುಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ.
ಸ್ವೇನಸ್ವೇನ ಹಿ ಜಾಯಂತೇ ಸಂಬಂಧೇನ ಮಹೀತಲೇ । ನ್ಯಾಸಾಪಹಾರಭಾವೇನ ಯಸ್ಯ ಯೇನ ಕೃತಂ ಭುವಿ
ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸಂಬಂಧದಿಂದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ಯಾರು ಏನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಅಥವಾ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದರಿಂದ ಈ ಸಂಬಂಧಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ.
ನ್ಯಾಸಸ್ವಾಮೀ ಭವೇತ್ಪುತ್ರೋ ಗುಣವಾನ್ರೂಪವಾನ್ಭುವಿ । ಯೇನೈವಾಪಹ್ರತಂ ನ್ಯಾಸಂ ತಸ್ಯ ಗೇಹೇ ನ ಸಂಶಯಃ
ಜಮಾ ವಸ್ತುವಿನ ಮಾಲೀಕನು ಗುಣವಂತನಾದ ಮಗನಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ; ಯಾರು ಆ ವಸ್ತುವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನೋ ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ—ಇದು ನಿಶ್ಚಿತ.
ನ್ಯಾಸಾಪಹರಣಾದ್ದುಃಖಂ ಸ ದತ್ವಾ ದಾರುಣಂ ಗತಃ । ನ್ಯಾಸಸ್ವಾಮೀ ಸುಪುತ್ರೋಭೂನ್ನ್ಯಾಸಾಪಹಾರಕಸ್ಯ ಚ
ಜಮಾ ವಸ್ತು ತೆಗೆದುಕೊಂಡುದರಿಂದ ಉಂಟಾದ ದುಃಖವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, ಅವನು ಭಾರೀ ಸಂಕಟವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ; ಜಮಾ ವಸ್ತುವಿನ ಮಾಲೀಕನು ಒಳ್ಳೆಯ ಮಗನಾಗಿ, ವಸ್ತು ತೆಗೆದುಕೊಂಡವನು ಕೂಡ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ.
ಗುಣವಾನ್ರೂಪವಾಂಶ್ಚೈವ ಸರ್ವಲಕ್ಷಣಸಂಯುತಃ । ಭಕ್ತಿಂ ತು ದರ್ಶಯಂಸ್ತಸ್ಯ ಪುತ್ರೋ ಭೂತ್ವಾ ದಿನೇದಿನೇ
ಗುಣಗಳೂ ರೂಪವೂಳ್ಳವನು, ಎಲ್ಲ ಶುಭ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಹೊಂದಿದವನು, ಅವನಿಗೆ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಮಗನಾಗಿ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಪ್ರಿಯವಾಙ್ಮಧುರೋ ರೋಗೀ ಬಹುಸ್ನೇಹಂ ವಿದರ್ಶಯನ್ । ಸ್ವೀಯಂ ದ್ರವ್ಯಂ ಸಮುದ್ಗೃಹ್ಯ ಪ್ರೀತಿಮುತ್ಪಾದ್ಯ ಚೋತ್ತಮಾಮ್
ಮಧುರವಾದ, ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ, ಕಾಯಿಲೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದರೂ ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ತನ್ನ ಸೊತ್ತನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ.
ಯಥಾ ಯೇನ ಪ್ರದತ್ತಂ ಸ್ಯಾನ್ನ್ಯಾಸಸ್ಯ ಹರಣಾತ್ಪುರಾ । ದುಃಖಮೇವ ಮಹಾಭಾಗ ದಾರುಣಂ ಪ್ರಾಣನಾಶನಮ್
ಯಾರು ಮೊದಲು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೋ, ಅವರ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡರೆ, ಮಹಾಭಾಗನೆ, ಅದು ಕೇವಲ ದುಃಖವನ್ನೇ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ, ಭಯಂಕರವಾಗಿ ಜೀವವನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.
ತಾದೃಶಂ ತಸ್ಯ ಸೌಹೃದ್ಯಾತ್ಪುತ್ರೋ ಭೂತ್ವಾ ಮಹಾಗುಣೈಃ । ಅಲ್ಪಾಯುಷಸ್ತಥಾ ಭೂತ್ವಾ ಮರಣಂ ಚೋಪಗಚ್ಛತಿ
ಹೀಗೆ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹದಿಂದ, ಮಹಾ ಗುಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಗನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿ, ಕಡಿಮೆ ಆಯಸ್ಸಿನಿಂದ ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.
ದುಃಖಂ ದತ್ವಾ ಪ್ರಯಾತ್ಯೇವಂ ಭೂತ್ವಾಭೂತ್ವಾ ಪುನಃಪುನಃ । ಯದಾ ಹಾ ಪುತ್ರಪುತ್ರೇತಿ ಪ್ರಲಾಪಂ ಹಿ ಕರೋತಿ ಸಃ
ದುಃಖವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿ, ಪುನಃ ಪುನಃ ಹುಟ್ಟಿ ಸಾಯುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ; ಯಾವಾಗ 'ಅಯ್ಯೋ ನನ್ನ ಮಗ, ನನ್ನ ಮಗ' ಎಂದು ಅಳುತ್ತಾನೋ, ಆಗ.
ತದಾ ಹಾಸ್ಯಂ ಕರೋತ್ಯೇವ ಕಸ್ಯ ಪುತ್ರೋ ಹಿ ಕಃ ಪಿತಾ । ಅನೇನಾಪಹೃತಂ ನ್ಯಾಸಂ ಮದೀಯಸ್ಯೋಪಕಾರಣಮ್
ಆಗ ಅವನು ನಗುತ್ತಾ, 'ಯಾರ ಮಗನು, ಯಾರು ತಂದೆ? ಈವನು ನನ್ನ ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕಾಗಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.
ದ್ರವ್ಯಾಪಹರಣೇನಾಪಿ ನ ಮೇ ಪ್ರಾಣಾ ಗತಾಃ ಕಿಲ । ದುಃಖೇನ ಮಹತಾ ಚೈವ ಅಸಹ್ಯೇನ ಚ ವೈ ಪುರಾ
ನನ್ನ ಸೊತ್ತು ಕಸಿದುಕೊಂಡರೂ ನನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಹಿಂದೆ ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡದುಃಖ, ಸಹಿಸಲಾಗದ ನೋವು ಉಂಟಾಯಿತು.
ತಥಾ ದುಃಖಂ ಪ್ರದತ್ವಾಹಂ ದ್ರವ್ಯಮುದ್ಗೃಹ್ಯ ಚೋತ್ತಮಮ್ । ಗಂತಾಸ್ಮಿ ಸುಭೃಶಂ ಚಾದ್ಯ ಕಸ್ಯಾಹಂ ಸುತ ಈದೃಶಃ
ಹೀಗೆ ದುಃಖವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, ಉತ್ತಮವಾದ ಸೊತ್ತನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ನಾನು ಇಂದು ಬಹಳ ಬೇಗ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ; ನಾನು ಇಂತಹವನ ಮಗ ಯಾರಿಗೆ?
ನ ಚೈಷ ಮೇ ಪಿತಾ ಪುತ್ರಃ ಪೂರ್ವಮೇವ ನ ಕಸ್ಯಚಿತ್ । ಪಿಶಾಚತ್ವಂ ಮಯಾ ದತ್ತಮಸ್ಯೈವೇತಿ ದುರಾತ್ಮನಃ
ಇವನು ನನ್ನ ತಂದೆಯೂ ಅಲ್ಲ, ನಾನು ಅವನ ಮಗನೂ ಅಲ್ಲ, ಹಿಂದೆ ಯಾರಿಗೂ ನಾನು ಮಗನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಪಿಶಾಚಿತ್ವವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ, ದುಷ್ಟನ ಸ್ವಭಾವವೇ ಹೀಗೆ.
ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಪ್ರಯಾತ್ಯೇವಂ ತಂ ಪ್ರಹಸ್ಯ ಪುನಃಪುನಃ । ಪ್ರಯಾತ್ಯನೇನ ಮಾರ್ಗೇಣ ದುಃಖಂ ದತ್ವಾ ಸುದಾರುಣಮ್
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಪುನಃ ಪುನಃ ನಗುತ್ತಾ ಅವನು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ; ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ತುಂಬಾ ಭಯಂಕರ ದುಃಖವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ.