ಶುಶುಭೇ ಸ ಸುರಶ್ರೇಷ್ಠಸ್ತಡಿತ್ತ್ವತ್ಸಾನ್ದ್ರಮೇಘವತ್। ತತಶ್ಚ ಚುಕ್ರುಶುರ್ದೈತ್ಯಾ ಜಯೇತಿ ಸಾಧುವಾದಿನಃ
ಅವನ ದೈವಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿ, ಮಿಂಚು ಮತ್ತು ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕು ತುಂಬಿದ ಮಳೆಯ ಮೋಡದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು. ಆಗ ದೈತ್ಯರು ಜಯ ಎಂದು ಹರ್ಷದಿಂದ ಕೂಗಿ, ಪ್ರಶಂಸೆ ಮಾಡಿದರು.
ತತಶ್ಚಕ್ರಂ ದೈತ್ಯಸೈನ್ಯೇ ದಾನವಾರಿರ್ವ್ಯಸರ್ಜಯತ್। ತೇಷಾಂ ಶಿರಾಂಸಿ ಸಂಚ್ಛಿದ್ಯ ಮಾಧವಂ ಪುನರಾಗಮತ್
ಆಮೇಲೆ ದಾನವ ಶತ್ರುವಾದ ಅವನು ತನ್ನ ಚಕ್ರವನ್ನು ದೈತ್ಯ ಸೇನೆಯ ಮೇಲೆ ಎಸೆದನು; ಅದು ಅವರ ತಲೆಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಮಾಧವನ ಬಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿತು.
ಸ ದೈತ್ಯಂ ಶಕ್ತಿಪಾತೇನ ಪಾತಯಾಮಾಸ ವೈ ರಣೇ। ಚಿರಾತ್ಸಂಜ್ಞಾಂ ಸಮಾಲಂಬ್ಯ ವಹ್ನಿಬಾಣೇನ ಕೇಶವಮ್
ಅವನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸಿದನು; ಬಹುಕಾಲದ ನಂತರ, ಪ್ರಜ್ಞೆ ಬಂದಾಗ, ಅಗ್ನಿಬಾಣದಿಂದ ಕೇಶವನಿಗೆ ಗಾಯಮಾಡಿದನು.
ನಿಜಘಾನ ರಣೇ ಕ್ರುದ್ಧೋ ಹರಿಃ ಕೌಬೇರಮಾಕ್ಷಿಪತ್। ತತೋ ಮುಮೋಚ ಮಾಯಾಸ್ತ್ರಂ ಚಾಸುರಂ ಚಾತಿದಾರುಣಮ್
ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಕ್ರೋಧಗೊಂಡ ಹರಿಯು ಕೌಬೇರನನ್ನು ಹೊಡೆದು ಬಡಿದನು; ತಕ್ಷಣ ಆ ಅಸುರನು ಭಯಾನಕವಾದ ಮಾಯಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಬಿಡಿದನು.
ಸಿಂಹವ್ಯಾಘ್ರಲುಲಾಯಾಂಶ್ಚ ತದ್ವದ್ದ್ವಿಪ ಸರೀಸೃಪಾನ್। ಜಘಾನ ಸಮರೇ ವಿಷ್ಣುಂ ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷಃ ಪ್ರತಾಪವಾನ್
ಸಿಂಹ, ಹುಲಿ, ನರಿ, ಆನೆ, ಹಾವುಗಳನ್ನೂ ಕೂಡ ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷನು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಮರದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿ ಹೊಡೆದನು.
ತತೋ ಮಾಯಾಸ್ತ್ರಸಂಭೂತಾನ್ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರೌಘಾನ್ರಣೇ ಹರಿಃ। ಪ್ರಚಿಚ್ಛೇದ ಶರೈರೇವ ಶೂಲೇನೈವಮತಾಡಯತ್
ಆಮೇಲೆ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಮಾಯಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಆಯುಧಗಳ ಪ್ರವಾಹವನ್ನು ಹರಿಯು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಕಡಿದು, ತನ್ನ ಶೂಲದಿಂದ ಕೂಡ ಹೊಡೆದನು.
ಸ ವಿಹ್ವಲಿತ ಸರ್ವಾಂಗಸ್ತತ್ಕ್ಷಣಂ ಲೋಹಿತೋಕ್ಷಿತಃ। ವಿಚಕರ್ಷ ಹರನ್ವಿಷ್ಣುರಸೃಗ್ವಿಪ್ಲುತವಿಗ್ರಹಃ
ಅವನ ದೇಹವೆಲ್ಲವೂ ಕಂಪಿಸಿ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ರಕ್ತದಿಂದ ತೊಯ್ದಿದ್ದ ವಿಷ್ಣು, ತನ್ನ ರಕ್ತಭರಿತ ರೂಪದಿಂದ ಅಸುರನನ್ನು ಎಳೆದೊಯ್ದನು.
ತಚ್ಛೂಲಂ ಚ ತ್ರಿಭಿರ್ಬಾಣೈಃ ಪ್ರವಿವ್ಯಾಧ ಸುರಾಧಿಪಃ। ವರೂಥಂ ಸಧ್ವಜಂ ಕೇತುಂ ರಥಂ ಚೈವಾತಪತ್ರಕಮ್
ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಅವನು ಆ ಶೂಲವನ್ನು ಮೂರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಭೇದಿಸಿದನು; ಅವನ ಕವಚ, ಧ್ವಜ, ಪತಾಕೆ, ರಥ ಮತ್ತು ಛತ್ರವನ್ನು ಕೂಡ ಹೊಡೆದನು.
ಯಂತಾರಂ ಚ ಪ್ರಚಿಚ್ಛೇದ ದಶಭಿಶ್ಚ ಹರಿಃ ಶರೈಃ। ಪಾತಿತೇ ಚ ರಥೇ ದೈತ್ಯಃ ಸಂಪ್ಲುತ್ಯಾಥ ರಥಂ ಪರಮ್
ಹರಿಯು ಹತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ ರಥಸಾರಥಿಯನ್ನು ಹೊಡೆದನು; ರಥವು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ, ದೈತ್ಯನು ಮತ್ತೊಂದು ಉತ್ತಮ ರಥವನ್ನು ಹಾರಿ ಏರಿದನು.
ಆರುರೋಹ ಸ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರಃ ಸಂಮುಖಂ ಚಾಕರೋದ್ಬಲೀ। ತತೋ ಯುದ್ಧಂ ಮಹಾಘೋರಮಭವಲ್ಲೋಮಹರ್ಷಣಮ್
ಆ ದೈತ್ಯಾಧಿಪತಿ ಹೊಸ ರಥಕ್ಕೆ ಏರಿ, ಎದುರಾಳಿಯನ್ನು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಎದುರಿಸಿದನು; ಆಗ ಭಯಾನಕವಾದ, ರೋಮಾಂಚನ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಯುದ್ಧ ಶುರುವಾಯಿತು.
ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷಸ್ಯ ಚ ಹರೇರ್ಲೋಕವಿಸ್ಮಾಪನಂ ಮಹತ್। ಅಸ್ತ್ರಯುದ್ಧಂ ತಥಾನ್ಯೋನ್ಯಂ ಕೃತಪ್ರತಿಕೃತಂ ಚ ತತ್
ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷ ಮತ್ತು ಹರಿಯ ನಡುವೆ, ಪ್ರಪಂಚವನ್ನೇ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡಿಸುವಂತಹ ಮಹಾ ಆಯುಧಯುದ್ಧ ನಡೆಯಿತು; ಒಬ್ಬನು ಮಾಡಿದನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ತಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.
ತತೋ ನಿಯುದ್ಧೇ ಸತತಂ ದಿವ್ಯವರ್ಷಶತಂ ಗತಮ್। ತತೋ ದೈತ್ಯೋ ಮಹಾಸತ್ವೋ ವವೃಧೇ ವಾಮನೋ ಯಥಾ
ಆ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶತದಿವ್ಯ ವರ್ಷಗಳು ಹೋದವು; ನಂತರ ಮಹಾ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ದೈತ್ಯನು ವಾಮನನಂತೆ ಬೆಳೆದನು.
ಮುಖೇನ ಜಗ್ರಾಹ ರುಷಾ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಂ ಸಚರಾಚರಮ್। ಭೂಮಂಡಲಂ ಸಮುದ್ಧೃತ್ಯ ವಿವೇಶ ಚ ರಸಾತಲಮ್
ಕೋಪದಿಂದ ಅವನು ತನ್ನ ಬಾಯಿಂದ ಮೂವತ್ತಾರು ಲೋಕಗಳನ್ನೂ, ಚರಾಚರ ಸಮೇತವಾಗಿ ಹಿಡಿದನು; ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ರಸಾತಳಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.
ಶೇಷಾಶ್ಚ ವಿವಿಶುರ್ದೈತ್ಯಾಸ್ತಮನು ಪ್ರೀತಿಸಂಯುತಾಃ। ತತೋ ವಿಷ್ಣುರ್ಮಹಾತೇಜಾ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ದೈತ್ಯಬಲಂ ಮಹತ್
ಉಳಿದ ದೈತ್ಯರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನ ಹಿಂದೆ ಹೋಗಿ ರಸಾತಳಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ಆಗ ಮಹಾ ತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ವಿಷ್ಣು ದೈತ್ಯರ ಮಹಾ ಬಲವನ್ನು ಅರಿತು—
ದಧಾರ ರೂಪಂ ವಾರಾಹಂ ದೈತ್ಯರಾಜಜಿಘಾಂಸಯಾ। ಧೃತ್ವಾ ಕ್ರೋಡತನುಂ ವಿಷ್ಣುರ್ವಿವೇಶ ತಮನುದ್ರುತಮ್
ದೈತ್ಯರ ರಾಜನನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ, ವಿಷ್ಣು ವಾರಾಹ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಕೃಡದ ದೇಹವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡು ಅವನ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದನು.
ತತ್ರ ಗತ್ವಾ ರಸಾಮೂಲೇ ರಸಾತಲಗತಾಂ ಮಹೀಮ್। ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸ್ವದಂಷ್ಟ್ರಯೋರ್ದಧ್ರೇ ಲೋಕಾಧಾರಾಂ ವಸುಂಧರಾಮ್
ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ, ರಸಾತಳದ ಮೂಲದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಂಡನು; ತನ್ನ ದಂತಗಳ ಮೇಲೆ ಲೋಕಾಧಾರವಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡನು.
ತಾಂ ಧೃತ್ವಾ ಗಚ್ಛತಸ್ತಸ್ಯ ವಿಷ್ಣೋರಮಿತತೇಜಸಃ। ಸಮಾಜಗಾಮ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರೋ ಧೃಷ್ಟಂ ವಾಗ್ಭಿಸ್ತುದನ್ನನು
ಅಮಿತ ತೇಜಸ್ಸಿನ ವಿಷ್ಣು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದೈತ್ಯಾಧಿಪತಿ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಬಂದು, ಕಠಿಣ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ನಿಂದಿಸಿದನು.
ಮಾಯಾಕ್ರೋಡತನುರ್ವಿಷ್ಣುರ್ದುರ್ವಚಾಂಸಿ ಸಹನ್ರುಷಾ। ಜಲೋಪರಿ ದಧಾರೇಮಾಂ ಧರಾಂ ಭೂಧರ ಏವ ಚ
ಮಾಯಾಮಯವಾದ ಕೃಡ ರೂಪದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣು, ಆ ಕಠಿಣ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೋಪದಿಂದ ಸಹಿಸಿ, ಜಲದ ಮೇಲೆ ಪರ್ವತದಂತೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ತಾಳಿದನು.
ತಸ್ಯಾಂ ನ್ಯಸ್ಯ ಸ್ವಸತ್ವಂ ಚ ಸ ಚಕಾರ ತದಾಚಲಾಮ್। ತತಃ ಪಶ್ಚಾತ್ಸ ಸಂಲಗ್ನೋ ದೈತ್ಯರಾಟ್ಸಮುಪಸ್ಥಿತಃ
ಅಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಅಚಲವಾಗಿಸಿದನು. ನಂತರ, ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ, ದೈತ್ಯರಾಜನು ಹತ್ತಿರ ಬಂತು.
ಕ್ರೋಧೇನ ಮಹತಾವಿಷ್ಟೋ ಜಘಾನ ಗದಯಾ ಹರಿಮ್। ಮಾಯಯಾ ಸೂಕರೋ ವಿಷ್ಣುಸ್ತಾಂ ಗದಾಂ ಸಮವಂಚಯತ್
ಮಹಾ ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅವನು ಹರಿಯನ್ನು ಗದೆಯಿಂದ ಹೊಡೆದನು. ಆದರೆ ಮಾಯೆಯಿಂದ, ವರಾಹ ರೂಪದ ವಿಷ್ಣು ಆ ಗದೆಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡನು.
ಯೋಗಯುಕ್ತೋ ಯಥಾ ಮೃತ್ಯುಂ ಕೌಮೋದಕ್ಯಾಹನಚ್ಚ ತಮ್। ತತಃ ಪುನಾ ರುಷಾವಿಷ್ಟೋ ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷೋ ಮಹಾಬಲಃ
ಯೋಗಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಅವನು ಕೌಮೋದಕಿ ಗದೆಯಿಂದ ಮರಣದಂತೆ ಹೊಡೆದನು. ನಂತರ ಮತ್ತೆ, ರೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷನು—
ಮುಷ್ಟಿನಾ ಪ್ರಾಹರದ್ದೇವಂ ದಕ್ಷಿಣೇ ತು ಭುಜೇ ಪ್ರಭೋಃ। ಏವಂ ಯುದ್ಧಂ ಮಹಾಘೋರಂ ಸವ್ಯಾಸವ್ಯಂ ಗತಾಗತಮ್
ಅವನು ದೇವರನ್ನು ಪ್ರಭುವಿನ ಬಲಭುಜದ ಮೇಲೆ ಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹೊಡೆದನು. ಹೀಗೆ ಭಯಾನಕ ಯುದ್ಧ, ಎದುರುಹೋಗುವುದು, ಹಿಂತಿರುಗುವುದು, ಹೋರಾಟ ನಡೆಯಿತು.
ಪರಿಭ್ರಮಣವಿಕ್ಷೇಪಂ ಕೃತಾನುಕರಣಂ ತಥಾ। ತತೋ ಬ್ರಹ್ಮಾದಯೋ ದೇವಾ ಯುದ್ಧಂ ಪಶ್ಯಂತಿ ಖೇ ಸ್ಥಿತಾಃ
ಅವರು ಸುತ್ತಾಡುವುದು, ಎಸೆದುಬಿಡುವುದು, ಪರಸ್ಪರ ಅನುಕರಣೆ ಮಾಡುವುದು—all ಆಗಿತ್ತು. ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವತೆಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಯುದ್ಧವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಸ್ವಸ್ತಿ ಪ್ರಜಾಭ್ಯೋ ದೇವೇಭ್ಯ ಋಷಿಭ್ಯಶ್ಚೇತಿ ಚಾಬ್ರುವನ್। ಊಚುಶ್ಚ ದೇವದೇವೇಶಂ ವಿಷ್ಣುಂ ವಾರಾಹರೂಪಿಣಮ್
'ಜನರಿಗೆ, ದೇವತೆಗಳಿಗೆ, ಋಷಿಗಳಿಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಅವರು ದೇವದೇವರಾದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು, ವರಾಹ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಸ್ತುತಿಸಿದರು.
ಮಾ ಕ್ರೀಡ ಬಾಲವದ್ದೇವ ಜಹ್ಯಮುಂ ದೇವಕಂಟಕಮ್। ತತೋ ವಿಷ್ಣುರ್ಮಹಾತೇಜಾ ಮಾಯಾವಾರಾಹರೂಪಧೃತ್
'ದೇವಾ, ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಆಟವಾಡಬೇಡ; ಈ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಕಂಟಕನಾದವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸು' ಎಂದರು. ಆಗ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ವಿಷ್ಣು, ಮಾಯೆಯಿಂದ ವರಾಹ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು—
ಬ್ರಹ್ಮಾದ್ಯನುಮತಿಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಚಕ್ರಂ ಪ್ರಾಕ್ಷಿಪದುಲ್ಬಣಮ್। ಸಹಸ್ರಸೂರ್ಯಸಂಕಾಶಂ ಸಹಸ್ರಾರಂ ಮಹಾಪ್ರಭಮ್
ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವತೆಗಳ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು, ಸಾವಿರ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ಸಾವಿರ ಅರೆಗಳಿರುವ, ಮಹಾ ಪ್ರಭೆಯ ಚಕ್ರವನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಎಸೆದನು.
ದೈತ್ಯಾಂತಕರಣಂ ರೌದ್ರಂ ಪ್ರಲಯಾಗ್ನಿಸಮಪ್ರಭಮ್। ತಚ್ಚಕ್ರಂ ವಿಷ್ಣುನಾ ಮುಕ್ತಂ ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷಂ ಮಹಾಬಲಮ್
ದೈತ್ಯರನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ, ಪ್ರಳಯಾಗ್ನಿಯಂತೆ ಉರಿಯುವ ಆ ಭಯಾನಕ ಚಕ್ರವನ್ನು ವಿಷ್ಣು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅದು ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷನನ್ನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಭಸ್ಮಮಾಡಿತು.
ಚಕಾರ ಭಸ್ಮಸಾತ್ಸದ್ಯೋ ಬ್ರಹ್ಮಾದೀನಾಂ ಚ ಪಶ್ಯತಾಮ್। ದೈತ್ಯಾಂತಕರಣಂ ರೌದ್ರಂ ಚಕ್ರಂ ಚಾಗಮದಚ್ಯುತಮ್
ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವತೆಗಳು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾಗ, ಅದು ಅವನನ್ನು ಕೂಡಲೇ ಭಸ್ಮವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿತು. ಆ ಭಯಾನಕ, ದೈತ್ಯನಾಶಕ ಚಕ್ರವು ಮತ್ತೆ ಅಚ್ಯುತನ ಬಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿತು.
ತತೋ ಬ್ರಹ್ಮಾದಯೋ ದೇವಾಃ ಶಕ್ರಮುಖ್ಯಾಶ್ಚ ಲೋಕಪಾಃ। ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಚ ವಿಜಯಂ ವಿಷ್ಣೋಃ ಸ್ತುವಂತಿ ಸ್ಮ ಸಮಾಗತಾಃ
ಆಮೇಲೆ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವತೆಗಳು, ಶಕ್ರನನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಲೋಕಪಾಲರು ಕೂಡ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ವಿಜಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಸೇರಿ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.
ದೇವಾ ಊಚುಃ-। ನತಾಃ ಸ್ಮ ವಿಷ್ಣುಂ ಜಗದಾದಿಭೂತಂ ಸುರಾಸುರೇಂದ್ರಂ ಜಗತಾಂ ಪ್ರಪಾಲಕಮ್। ಯನ್ನಾಭಿಪದ್ಮಾತ್ಕಿಲ ಪದ್ಮಯೋನಿರ್ಬಭೂವ ತಂ ವೈ ಶರಣಂ ಗತಾಃ ಸ್ಮಃ
ದೇವತೆಗಳು ಹೇಳಿದರು: 'ನಾವು ಜಗತ್ತಿನ ಆದಿಯಾಗಿರುವ, ದೇವತೆಗಳ ಮತ್ತು ಅಸುರರ ರಾಜನಾದ, ಲೋಕಗಳ ರಕ್ಷಕರಾದ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ವಂದನೆಗಳು. ಅವರ ನಾಭಿಕಮಲದಿಂದಲೇ ಪದ್ಮಯೋನಿಯಾದ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಹುಟ್ಟಿದರು—ನಾವು ಅವರ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ.'