ಅಪೃಚ್ಛತ್ಕಸ್ಯ ಕರ್ಮಾಣಿ ಶೋಭನಾನಿ ಚ ಚತ್ವರೇ। ಮಯಾ ನೋಕ್ತೇಪ್ಯುಷಃ ಕಾಲೇ ಕಸ್ಯ ಮತ್ಪ್ರಿಯಕಾರಣಾತ್
ಯಾರು ಚೌಕದಲ್ಲಿ ಅವರ ಕರ್ಮಗಳನ್ನೂ ಗುಣಗಳನ್ನೂ ಕೇಳಿದರು? ನಾನು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಏನೂ ಹೇಳದೆ ಇದ್ದರೂ, ಯಾರಿಗಾಗಿ, ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಿದ್ದ ಕಾರಣದಿಂದ ಇದು ನಡೆಯಿತು?
ರುಚ್ಯಕರ್ಮಣಿ ದೀಪ್ಯಂತೇ ರಥ್ಯಾ ಚತ್ತ್ವರ ವೀಥಿಕಾಃ। ಪರಸ್ಪರೇಣ ಸಂಚಿಂತ್ಯ ವಾರಮುಖ್ಯಾಂ ಚ ತೇಽಬ್ರುವನ್
ರಸ್ತೆಗಳು, ಚೌಕಗಳು, ಬೀದಿಗಳು ಸುಂದರ ಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು; ಅವು ಪರಸ್ಪರ ಚರ್ಚಿಸಿ, ಆ ದಿನದ ಮುಖ್ಯ ಘಟನೆ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದವು.
ಅಸ್ಮಾಭಿರ್ನ ಕೃತಂ ಭದ್ರೇ ಕರ್ಮ ಚೈತತ್ಪ್ರಮಾರ್ಜನಮ್। ಅಥ ಸಾ ವಿಸ್ಮಯಂ ಗತ್ವಾ ಸಂಚಿಂತ್ಯ ರಜನೀಕ್ಷಯೇ
ನಾವು ಇದನ್ನು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ಪ್ರिये, ಈ ಸ್ವಚ್ಛತೆ ಕೂಡ ನಮ್ಮಿಂದ ಆಗಲಿಲ್ಲ; ಆಗ ಆಕೆ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ, ರಾತ್ರಿ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದರು.
ತಯಾ ಚ ದೃಶ್ಯತೇ ಸಾ ಚ ತಥೈವ ಪುನರಾಗತಾ। ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತಾಂ ಮಹತೀಂ ಸಾಧ್ವೀಂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೀಂ ಚ ಪತಿವ್ರತಾಮ್
ಆಕೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಳು, ಮತ್ತೆ ಹಳೆಯದಂತೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದಳು; ಆ ಮಹಾನ್ ಸದ್ವತಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿಯನ್ನೂ ಪತಿವ್ರತೆಯನ್ನೂ ನೋಡಿ.
ದಧಾರ ಚರಣೇ ತಸ್ಯಾ ಹಾ ಕ್ಷಮಸ್ವೇತಿ ಭಾಷಿಣೀ। ಆಯುರ್ದೇಹಂ ಚ ಸಂಪತ್ತಿರ್ಯಶೋರ್ಥಃ ಕೀರ್ತಿರೇವ ಚ
ಆಕೆ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿಯ ಕಾಲಿಗೆ ಬಿದ್ದು, 'ಅಯ್ಯೋ, ಕ್ಷಮಿಸು' ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು; ಜೀವ, ದೇಹ, ಸಂಪತ್ತು, ಹೆಸರು, ಕೀರ್ತಿ—ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅರ್ಪಿಸಿದಳು.
ಏತಾಸಾಂ ಮೇ ವಿನಾಶಾಯ ಸ್ಫುರಸೀವ ಪತಿವ್ರತೇ। ಯದ್ಯತ್ಪ್ರಾರ್ಥಯಸೇ ಸಾಧ್ವಿ ನಿತ್ಯಂ ದಾಸ್ಯಾಮಿ ತದ್ದೃಢಮ್
ನೀನು ಪತಿವ್ರತೆ ಎಂಬುದರಿಂದ ನನಗೆ ಈ ಎಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ನೀನು ಏನು ಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿದರೂ, ಸದಾ ನಾನದು ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿ ನೀಡುತ್ತೇನೆ.
ಸುವರ್ಣಂ ಮಣಿರತ್ನಂ ವಾ ಚೇಲಂ ವಾ ಯನ್ಮನೋರಥಂ। ತಾಮುವಾಚ ತತಃ ಸಾಧ್ವೀ ನ ಮೇ ಚಾರ್ಥೇ ಪ್ರಯೋಜನಮ್
ಸುವರ್ಣ, ಮುತ್ತು, ರತ್ನ, ಅಥವಾ ಉಡುಪು—ನಿನಗೆ ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಕೇಳು; ಆಗ ಆ ಸದ್ವತಿ ಹೇಳಿದಳು, 'ನನಗೆ ಧನದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಆಸೆ ಇಲ್ಲ.'
ಅಸ್ತಿ ಕಾರ್ಯಂ ಚ ತೇ ಕಿಞ್ಚಿದ್ವದಾಮಿ ಕುರುಷೇ ಯದಿ। ತದಾ ಮೇ ಹೃದಿ ಸಂತೋಷಃ ಕೃತಂ ಸರ್ವಂ ತ್ವಯಾಽಧುನಾ
ನಿನಗೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಕೆಲಸವಿದ್ದರೆ ಹೇಳು, ನೀನು ಮಾಡಿದರೆ ನನಗೆ ಸಂತೋಷ; ಈಗ ನೀನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದ್ದೆ.
ಗಣಿಕೋವಾಚ- ಸತ್ಯಂ ಸತ್ಯಂ ಕರಿಷ್ಯಾಮಿ ದ್ರುತಂ ವದ ಪತಿವ್ರತೇ। ಕುರು ಮೇ ರಕ್ಷಣಂ ಮಾತರ್ದ್ರುತಂ ಕೃತ್ಯಂ ಚ ಮೇ ವದ
ವೇಶ್ಯೆ ಹೇಳಿದಳು— 'ನಿಜ, ನಿಜ, ನಾನು ತಕ್ಷಣ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಪತಿವ್ರತೆ, ಹೇಳು. ತಾಯಿ, ನನಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡು, ಬೇಗ ನನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಹೇಳು.'
ತ್ರಪಯಾ ನಿಕೃತಂ ವಾಚ್ಯಂ ತಸ್ಯಾಮುಕ್ತಂ ವರಂ ಪ್ರಿಯಮ್। ಕ್ಷಣಂ ವಿಮೃಶ್ಯ ಸಾ ವೇಶ್ಯಾ ಕೃತ್ವಾ ಕ್ಷಾಂತಿಮುವಾಚ ಚ
ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಹೇಳಬೇಕಾದ ಮಾತನ್ನು ಆಕೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ, ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಹೊರಡಿಸಲಿಲ್ಲ; ಕ್ಷಣಕಾಲ ಯೋಚಿಸಿ, ಆ ವೇಶ್ಯೆ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿ ಹೇಳಿದಳು.
ಕುಷ್ಠಿನಃ ಪೂತಿಗಂಧಸ್ಯ ಸಂಪರ್ಕೇ ದುಃಖಿತಾ ಭೃಶಮ್। ದಿನೈಕಂ ಚ ಕರಿಷ್ಯಾಮಿ ಯದ್ಯಾಗಚ್ಛತಿ ಮದ್ಗೃಹಮ್
ಕुष್ಠರೋಗಿಯ ದುರ್ಗಂಧದಿಂದ ಅವನ ಸಂಪರ್ಕ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟವಾಗಿದೆ; ಅವನು ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದರೆ, ಒಂದು ದಿನ ನಾನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
ಪತಿವ್ರತೋವಾಚ- ಆಗಮಿಷ್ಯಾಮಿ ತೇ ಗೇಹಮದ್ಯ ರಾತ್ರೌ ಚ ಸುಂದರಿ। ಭುಕ್ತಭೋಗ್ಯಂ ಪತಿಂ ಹೃಷ್ಟಂ ಪುನರ್ನೇಷ್ಯಾಮಿ ಮದ್ಗೃಹಮ್
ಪತಿವ್ರತೆ ಹೇಳಿದಳು— 'ಸುಂದರಿ, ನಾನು ಇಂದು ರಾತ್ರಿ ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತೇನೆ; ನನ್ನ ಪತಿ ಊಟ ಮಾಡಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟ ಮೇಲೆ, ಅವನನ್ನು ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.'
ಗಣಿಕೋವಾಚ- ಗಚ್ಛ ಶೀಘ್ರಂ ಮಹಾಭಾಗೇ ಸ್ವಗೃಹಂ ಚ ಪತಿವ್ರತೇ। ಪತಿಸ್ತೇ ಚಾರ್ದ್ಧರಾತ್ರೇ ಸ ಆಗಚ್ಛತು ಚ ಮದ್ಗೃಹಮ್
ವೇಶ್ಯೆ ಹೇಳಿದಳು— 'ಮಹಾಭಾಗೆ, ಪತಿವ್ರತೆ, ನೀನು ಬೇಗ ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗು; ನಿನ್ನ ಪತಿ ಅರ್ಧರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರಲಿ.'
ಬಹವೋ ಮೇ ಪ್ರಿಯಾಸ್ಸಂತಿ ರಾಜಾನಸ್ತತ್ಸಮಾಶ್ಚ ಯೇ। ಏಕೈಕೋ ಮದ್ಗೃಹೇ ನಿತ್ಯಂ ತಿಷ್ಠತೀಹ ನಿರಂತರಮ್
ನನಗೆ ಅನೇಕ ಪ್ರಿಯರು ಇದ್ದಾರೆ, ರಾಜರು ಮತ್ತು ಅವರ ಸಮಾನರು; ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಅದ್ಯಾಹಂ ಮೇ ಗೃಹಂ ಶೂನ್ಯಂ ಕರಿಷ್ಯಾಮಿ ಚ ತ್ವದ್ಭಯಾತ್। ಸ ಚಾಗಚ್ಛತು ತೇ ಭರ್ತ್ತಾ ಸ ಚಾಸ್ಮಾನ್ಪ್ರಾಪ್ಯ ಗಚ್ಛತು
ಇಂದು ನಾನು ನಿನ್ನ ಭಯದಿಂದ ನನ್ನ ಮನೆಯನ್ನು ಖಾಲಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ನಿನ್ನ ಪತಿ ಬರಲಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿ ಹೋದನು.
ಏತಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ತು ಸಾ ಸಾಧ್ವೀ ಗತಾಸೌ ಸ್ವಗೃಹೇ ತಥಾ। ಪತ್ಯೌ ನಿವೇದಯಾಮಾಸ ಕೃತ್ಯಂ ತೇ ಫಲಿತಂ ಪ್ರಭೋ
ಇದು ಕೇಳಿದ ನಂತರ ಆ ಸದ್ವತಿ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋದಳು; ಪತಿಗೆ ತಿಳಿಸಿ, 'ನಿನ್ನ ಕೆಲಸ ನೆರವೇರಿದೆ, ಸ್ವಾಮಿ' ಎಂದಳು.
ಅದ್ಯ ರಾತ್ರೌ ಚ ತದ್ಗೇಹಂ ಗಂತುಂ ಖ್ಯಾತಿಂ ಕರೋತಿ ಸಾ। ಪ್ರಭೂತಾಃ ಪತಯಸ್ತಸ್ಯಾಸ್ತವ ಕಾಲೋ ನ ವಿದ್ಯತೇ
ಇಂದು ರಾತ್ರಿ ಆಕೆ ಆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ತಿಳಿಸಿ, ಪ್ರಕಟಪಡಿಸಿದಳು; ಆಕೆಗೆ ಅನೇಕ ಪತಿಗಳು ಇದ್ದಾರೆ, ನಿನಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಸಮಯವಿಲ್ಲ.
ವಿಪ್ರ ಉವಾಚ- ಕಥಂ ಯಾಸ್ಯಾಮಿ ತದ್ಗೇಹಂ ಮಯಾ ಗಂತುಂ ನ ಶಕ್ಯತೇ। ಏತಜ್ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಕುತಃ ಕ್ಷಾಂತಿಃ ಕೃತಂ ಕಾರ್ಯಂ ಕಥಂ ಭವೇತ್
ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು— 'ನಾನು ಹೇಗೆ ಆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲಿ? ನನಗೆ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಹೇಗೆ ಸಹನೆ ಇರಲಿ, ಕೆಲಸ ಹೇಗೆ ನೆರವೇರಲಿದೆ?'
ಪತಿವ್ರತೋವಾಚ- ಸ್ವಪೃಷ್ಠಸ್ಥಮಹಂ ಕೃತ್ವಾ ನೇಷ್ಯಾಮಿ ತದ್ಗೃಹಂ ಪ್ರತಿ। ಸಿದ್ಧೇ ಹ್ಯರ್ಥೇ ನಯಿಷ್ಯಾಮಿ ಪುನಸ್ತೇ ನೈವ ವರ್ತ್ಮನಾ
ಪತಿವ್ರತೆ ಹೀಗೆಂದಳು: ನಾನು ಅವನನ್ನು ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಅವನ ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತೇನೆ; ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶ ಸಾಧನೆಯಾದ ಮೇಲೆ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಇದೇ ದಾರಿಯಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗುವುದಿಲ್ಲ.
ದ್ವಿಜ ಉವಾಚ- ಕಲ್ಯಾಣಿ ತ್ವತ್ಕೃತೇನೈವ ಸರ್ವಂ ಮೇ ಕೃತ್ಯಮೇಷ್ಯತಿ। ಇದಾನೀಂ ಯತ್ಕೃತಂ ಕರ್ಮ ಸ್ತ್ರೀಜನೈರಪಿ ದುಃಸಹಮ್
ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೀಗೆಂದನು: ಸುಖವಾಗಿರು, ನಿನ್ನಿಂದ ನನ್ನ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳು ನೆರವೇರಿವೆ; ನೀನು ಈಗ ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಹೆಂಗಸರು ಕೂಡ ಸಹಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯ.
ತಸ್ಮಿಂಶ್ಚ ನಗರೇ ರಮ್ಯೇ ನಿತ್ಯಂ ಚ ಧನಿನೋ ಗೃಹೇ। ಪೌರೇಶ್ಚ ಪ್ರಚುರಂ ವಿತ್ತಂ ಹೃತಂ ರಾಜ್ಞಾ ಶ್ರುತಂ ತದಾ
ಆ ಸುಂದರ ನಗರದಲ್ಲಿ, ಒಬ್ಬ ಶ್ರೀಮಂತನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಪೌರಜನರ ಬಹಳಷ್ಟು ಧನವನ್ನು ರಾಜನು ಕದಿದುಕೊಂಡಿದ್ದನು ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹರಡಿತು.
ಶ್ರುತ್ವಾ ಸರ್ವಾನ್ನಿಶಾಚಾರಾನಾಹೂಯ ನೃಪತೀ ರುಷಾ। ಜೀವಿತುಂ ಯದಿ ವೋ ವಾಂಛಾ ಚೋರಂ ಮಾಮದ್ಯ ದಾಸ್ಯಥ
ಅದು ಕೇಳಿದ ರಾಜನು ಕೋಪದಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ರಾತ್ರಿ ಪಾಳಿಗಾರರನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ಹೀಗೆಂದನು: ನಿಮಗೆ ಬದುಕಬೇಕೆಂದರೆ, ಇಂದು ಕಳ್ಳನನ್ನು ನನ್ನ ಮುಂದೆ ತರಲೇಬೇಕು.
ಗೃಹೀತ್ವಾ ತು ನೃಪಸ್ಯಾಜ್ಞಾಂ ಯತ್ತೈರ್ಜಿಘೃಕ್ಷಯಾಕುಲೈಃ। ಚಾರೈಶ್ಚೋರೋ ಗೃಹೀತಸ್ತೈರ್ಬಲಾಚ್ಚೈವ ನೃಪಾಜ್ಞಯಾ೫೦ 1.51.
ರಾಜನ ಆಜ್ಞೆ ಪಡೆದ ಆ ಆತುರದವರು ಮತ್ತು ಗುಪ್ತಚರರು ಸೇರಿ, ರಾಜನ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ಆ ಕಳ್ಳನನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡರು.
ನಗರೋಪಾಂತದೇಶೇ ಚ ವೃಕ್ಷಮೂಲೇ ಘನೇ ವನೇ। ಸಮಾಧಿಸ್ಥೋಮಹಾತೇಜಾಮಾಂಡವ್ಯೋಮುನಿಪುಂಗವಃ
ನಗರದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ, ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ, ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಮಹಾ ತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಮಾಣ್ಡವ್ಯ ಮುನಿಯವರು ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು.
ವ್ಯಾತಿಷ್ಠದ್ವಹ್ನಿಸಂಕಾಶೋ ಯೋಗಿನಾಂ ಪ್ರವರೋ ಮುನಿಃ। ಅಂತರ್ನಾಡೀಗತೋ ವಾಯುಃ ಕಿಂಚಿನ್ನ ಪ್ರತಿಭಾತಿ ಚ
ಯೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಆ ಮುನಿ ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದನು; ಅವನ ಉಸಿರು ಒಳಗಿನ ನಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು, ಅವನಿಗೆ ಹೊರಗಿನ ಯಾವುದು ಕೂಡ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ತಂ ಬ್ರಹ್ಮತುಲ್ಯಂ ತಿಷ್ಠನ್ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ದುಷ್ಟಾ ಮಹಾಮುನಿಮ್। ಚೋರೋಯಮದ್ಭುತಾಕಾರೋ ಧೂರ್ತಸ್ತಿಷ್ಠತಿ ಕಾನನೇ
ಬ್ರಹ್ಮನಂತೆ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದ ಆ ಮಹಾಮುನಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ದುಷ್ಟರು: 'ಇವನೇ ಕಳ್ಳ, ವಿಚಿತ್ರ ರೂಪದವನು, ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ದುರಾತ್ಮ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.
ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ತು ತಂ ಪಾಪಾ ಬಬನ್ಧುರ್ಮುನಿಸತ್ತಮಮ್। ನೋಕ್ತಾಶ್ಚ ನೇಕ್ಷಿತಾಸ್ತೇನ ಪುರುಷಾ ಅತಿದಾರುಣಾಃ
ಹೀಗೆಂದು ಆ ಪಾಪಿಗಳು ಆ ಮಹಾನ್ ಮುನಿಯನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದರು; ಅವನು ಆ ಕ್ರೂರ ಪುರುಷರತ್ತ neither ನೋಡಲಿಲ್ಲ nor ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ.
ತತೋ ರಾಜಾ ಉವಾಚೇದಂ ಸಂಪ್ರಾಪ್ತಸ್ತಸ್ಕರೋ ಮಯಾ। ಉಪಾಂತೇ ಚ ಪಥಿದ್ವಾರೇ ಕುರುಧ್ವಂ ಘೋರದಣ್ಡನಮ್
ಆಮೇಲೆ ರಾಜನು ಹೀಗೆಂದನು: ಕಳ್ಳನನ್ನು ನಾನು ಹಿಡಿದಿದ್ದೇನೆ; ನಗರದ ಅಂಚಿನ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಭಯಾನಕವಾದ ಶಿಕ್ಷೆ ನೀಡಿ.
ಮಾಂಡವ್ಯಶ್ಚ ಮುನಿಸ್ತತ್ರ ಪಥಿಶೂಲೇ ಚ ಕೀಲಿತಃ। ಪಾಯುದೇಶೇ ಚ ತೈರ್ದತ್ತಂ ಶೂಲಂ ಯಾವಚ್ಚ ಮಸ್ತಕಮ್
ಅಲ್ಲೇ ಮಾಣ್ಡವ್ಯ ಮುನಿಯನ್ನು ಪಥದ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಶೂಲಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ, ಆ ಶೂಲವನ್ನು ಅವನ ಪಿತ್ತದ ಭಾಗದಿಂದ ತಲೆವರೆಗೆ ತೂರಿದರು.
ವ್ಯಥಾಂ ಸ ಚ ನ ಜಾನಾತಿ ಶೂಲೇ ವಿದ್ಧತನುರ್ಯಮಾತ್। ಅನ್ಯೈರಪಿ ಕೃತೋ ದಣ್ಡಃ ಕೃತಸ್ತೈಸ್ತು ಮನೋಹಿತಃ
ಶೂಲದಿಂದ ದೇಹ ಭೇದವಾದರೂ ಅವನಿಗೆ ನೋವು ಅನಿಸಲಿಲ್ಲ; ಇತರರಿಗೂ ಶಿಕ್ಷೆ ನೀಡಲಾಯಿತು, ಆದರೆ ಅವನು ಅವರ ಕಾರ್ಯದಿಂದ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು.