ಅಪರಿಚ್ಛಿನ್ನತತ್ವಾರ್ಥಾ ಪುತ್ರಂ ಶಾಪಿತವತ್ಯಹಂ। ವಿಪರೀತಾರ್ಥಬುದ್ಧೀನಾಂ ಸುಲಭೋ ವಿಪದಾಗಮಃ
ವಾಸ್ತವಿಕ ಅರ್ಥವನ್ನು ಅರಿಯದೆ ನಾನು ನನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಶಪಿಸಿದ್ದೆನು; ತಪ್ಪು ತಿಳಿವಳಿಕೆಯವರಿಗೆ ದುಃಖ ಸುಲಭವಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ.
ಸಂಚಿಂತ್ಯೈವಮುವಾಚೇದಂ ವೀರಕಂ ಪ್ರತಿ ಶೈಲಜಾ। ಸಜ್ಜಲಜ್ಜಾವಿಕಾರೇಣ ವದನೇನಾಮ್ಬುಜತ್ವಿಷಾ
ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿ, ಪರ್ವತಕುಮಾರಿ ವೀರಕನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದಳು, ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಲಜ್ಜೆ ಮತ್ತು ಸಂಕುಚಿತ ಭಾವನೆ ಮಿಂಚಿತು.
ದೇವ್ಯುವಾಚ-। ಅಹಂ ವೀರಕ ತೇ ಮಾತಾ ನ ತೇಸ್ತು ಮನಸೋ ಭ್ರಮಃ। ಶಂಕರಸ್ಯಾಸ್ಮಿ ದಯಿತಾ ಸುತಾ ತುಹಿನಭೂಭೃತಃ
ದೇವಿಯು ಹೇಳಿದಳು: ವೀರಕ, ನಾನು ನಿನ್ನ ತಾಯಿ; ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಶಯ ಇರಬಾರದು. ನಾನು ಶಂಕರನ ಪ್ರಿಯೆ, ಹಿಮಪರ್ವತದ ಮಗಳು.
ಮಮ ಗಾತ್ರಚ್ಛವಿಭ್ರಾಂತ್ಯಾ ಮಾ ಶಂಕಾಂ ಪುತ್ರ ಧಾರಯ। ತುಷ್ಟೇನ ಗೌರತಾ ದತ್ತಾ ಮಮೇಯಂ ಪದ್ಮಜನ್ಮನಾ
ನನ್ನ ದೇಹದ ವರ್ಣದಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಸಂಶಯಿಸಬೇಡ, ಮಗನೇ; ಈ ಗೋರವರ್ಣವನ್ನು ಕಮಲದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟನು.
ಮಯಾ ಶಪ್ತೋಸ್ಯವಿದಿತೇ ವೃತ್ತಾಂತೇ ದೈತ್ಯನಿರ್ಮಿತೇ। ಜ್ಞಾತ್ವಾ ನಾರೀಪ್ರವೇಶಂ ತು ಶಂಕರೇ ರಹಸಿ ಸ್ಥಿತೇ
ನಿಜವಾದ ಘಟನೆ ತಿಳಿಯದೆ, ರಾಕ್ಷಸನು ಕಾರಣವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಶಪಿಸಿದ್ದೆನು; ಶಂಕರನು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಇದ್ದಾಗ ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬಳು ಒಳಗೆ ಬಂದಿದ್ದನ್ನು ತಿಳಿದು.
ನನಿವರ್ತಯಿತುಂ ಶಕ್ಯಃ ಶಾಪಃ ಕಿಂತು ಬ್ರವೀಮಿ ತೇ। ಶೀಘ್ರಮೇಷ್ಯಸಿ ಮಾನುಷ್ಯಾತ್ಸರ್ವಕಾಮಸಮನ್ವಿತಃ
ಶಾಪವನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: ನೀನು ಶೀಘ್ರವೇ ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳೂ ಪೂರೈಸಿದ ಮಾನವನಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತೀಯೆ.
ಶಿರಸಾ ತು ತತೋ ವಂದ್ಯ ಮಾತರಂ ಪೂರ್ಣಮಾನಸಃ। ಉವಾಚ ಸಾಧ್ವೀಂ ಪೂರ್ಣೇನ್ದು ದ್ಯುತಿಂ ತುಹಿನಶೈಲಜಾಂ
ನಂತರ ವೀರಕನು ಶಿರವನ್ನು ಬಾಗಿಸಿ, ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ತನ್ನ ತಾಯಿಯಾದ ಪರ್ವತಕುಮಾರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನಳಾದ ಆ ಸದ್ಗುಣವಂತಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.
ವೀರಕ ಉವಾಚ-। ನತಸುರಾಸುರಮೌಲಿಲಸನ್ಮಣಿಪ್ರವರಕಾಂತಿಕರಾಲಿನಖಾಙ್ಘ್ರಿಕೇ। ನಗಸುತೇ ಶರಣಾಗತವತ್ಸಲೇ ನವನಮೋವನತಾರ್ತ್ತಿವಿನಾಶಿನಿ
ವೀರಕನು ಹೇಳಿದನು: ದೇವತೆಗಳೂ ರಾಕ್ಷಸರೂ ನಮಸ್ಕರಿಸುವ ಮುಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಮುತ್ತುಗಳ ಹೊಳಪು ಹೊತ್ತಿರುವ ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳು, ಪರ್ವತಕುಮಾರಿ, ಶರಣಾಗತರಿಗೆ ಮಮಕಾರವಿರುವವಳೇ, ಬಾಗುವವರ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವವಳೇ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ.
ತಪನಮಂಡಲಮಂಡಿತಕಂಧರೇ ಪೃಥುಸುವರ್ಣನಗದ್ಯುತಿಹಾರಿಕೇ। ವಿಷಮಭಂಗವಿಷಂಗಮಭೀಷಿತೋ ಗಿರಿಸುತೇ ಭವತೀಮಹಮಾಶ್ರಯೇ
ಸೂರ್ಯಮಂಡಲದ ಹೊಳಪು ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚುವವಳೇ, ದೊಡ್ಡ ಬಂಗಾರದ ಹಾರವನ್ನು ಧರಿಸಿರುವವಳೇ, ವಿಷದಂತೆ ದುಷ್ಟರಿಗೆ ಭಯಕಾರಿಯಾದ ಪರ್ವತಕುಮಾರಿಯೇ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ.
ಜಗತಿಕಾಪ್ರಣತಾಭಿಮತಾ ದದೌ ಝಟಿತಿ ಸಿದ್ಧಿಮೃತೇ ಭವತೀಂ ಯಥಾ। ಜಗತಿಕಾಂ ಪ್ರಣಮೇಚ್ಛಶಿಶೇಖರೋ ಭುವನಭೃನ್ಮುನಯೋ ಭವತೀಂ ಯಥಾ
ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಶರಣಾದವರಿಗೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುವವಳಾದ ದೇವಿಯೇ, ಹೇಗೆ ಜಗದೀಶ್ವರನು, ಚಂದ್ರಶೇಖರನು ಮತ್ತು ಲೋಕವನ್ನು ಧರಿಸುವ ಮುನಿಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಲಿ.
ವಿಮಲಯೋಗವಿನಿರ್ಮಿತದುರ್ಜಯೇ ಸುತನುತುಲ್ಯಮಹೇಶ್ವರಮಂಡಲೀ। ವಿದಲಿತಾಂಧಕಬಾಂಧವಸಂಹತಿಃ ಸುರವರೈಃ ಪ್ರಥಮಂ ತ್ವಮಭಿಷ್ಟುತಾ
ನಿಮ್ಮ ಶುದ್ಧ ಯೋಗದಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ, ಗೆಲ್ಲಲಾಗದ ಸೊಗಸಾದ ರೂಪವು ಮಹಾದೇವರ ವೃತ್ತಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾಗಿದೆ. ನೀವು ಅಂಧಕನ ಬಂಧುಗಳ ಗುಂಪನ್ನು ಧ್ವಂಸಮಾಡಿದಿರಿ. ದೇವತೆಗಳು ಮೊದಲಿಗೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.
ಸಿತಸಟಾಪಟಲೋದ್ಧತಕಂಧರಾಭವಮಹಾಮೃಗರಾಜರಯಸ್ಥಿತಾ। ವಿಮಲಶಕ್ತಿಮುಖಾನಲಪಿಂಗಲಾ ಯತಭುಜೌಘನಿಪಿಷ್ಟಮಹಾಸುರಾ
ಬಿಳಿ ಜಟೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ಸಿಂಹದಂತೆ ಕಂಠವು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದೆ. ನೀವು ನಿಂತಿರುವುದು ಶುದ್ಧ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೊತ್ತಿರುವಂತೆ, ಕಪಿಳವರ್ಣದಿಂದ, ನಿಮ್ಮ ನಿಯಂತ್ರಿತ ಭುಜಗಳ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಹಾಸುರರನ್ನು ನುಚ್ಚುಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೀರಿ.
ನಿಗದಿತಾ ಭುವನೈರತಿಚಂಡಿಕಾಜನನಿಶುಂಭನಿಶುಂಭನಿಷೂದಿನೀ। ಪ್ರಣತಚಿಂತಿತದಾ ಭವದಾ ನವಪ್ರಶಮನೈಕರತಿಸ್ತರಸಾ ಭುವಿ
ಭುವನಗಳು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಭಯಂಕರ ತಾಯಿಯಾಗಿ, ಶುಂಭ ಮತ್ತು ನಿಶುಂಭರನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವವಳಾಗಿ ಘೋಷಿಸುತ್ತವೆ. ನಿಮ್ಮ ಭಕ್ತರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಭಾವಿಸಿ ಶರಣಾಗಿದಾಗ, ನೀವು ತಕ್ಷಣವೇ ಅವರ ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತೀರಿ.
ವಿಯತಿವಾಯುಪಥೇ ಜ್ವಲನಾಕುಲೇವನಿತಲೇ ತವ ದೇವಿ ಚ ಯದ್ವಪುಃ। ತದಜಿತೇಪ್ರತಿಮೇ ಪ್ರಣಮಾಮ್ಯಹಂ ಭುವನಭಾವಿನಿತೇ ಭವವಲ್ಲಭೇ
ವಿಶಾಲವಾದ ಗಾಳಿಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ, ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಹೊತ್ತಿರುವ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ, ದೇವಿ, ನಿಮ್ಮ ರೂಪವು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಜಯಿಸಲಾರದವಳೇ, ಲೋಕಗಳ ಮೂಲವಾಗಿರುವವಳೇ, ಶಿವನ ಪ್ರಿಯೆಯೇ, ನಾನು ನಿಮ್ಮಿಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಜಲಧಯೋ ಲಲಿತೋದ್ಧತವೀಚಯೋ ಹುತವಹೋ ದ್ಯುತಿದಗ್ಧಚರಾಚರಃ। ಫಣಸಹಸ್ರಭೃತಶ್ಚ ಭುಜಂಗಮಾಸ್ತ್ವಮಭಿಧಾಸ್ಯಸಿ ಮಾಮಭಯಂಕರಾ
ಆಟವಾಡುವ ಅಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಾಗರಗಳು, ಜಗತ್ತನ್ನು ಸುಡುವ ಅಗ್ನಿ, ಸಾವಿರ ತಲೆಗಳ ಹಾವುಗಳು—ಭಯಂಕರಿಯೇ, ನೀವು ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನನ್ನಿಗಾಗಿ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಿರಿ.
ಭಗವತಿ ಸ್ಥಿರಭಕ್ತಜನಾಶ್ರಯೇ ಪ್ರತಿಗತೋ ಭವತೀಚರಣಾಶ್ರಯಂ। ಕರಣಜಾತಮಿಹಾಸ್ತು ಮಮಾಶ್ರವೈತವವಿಲಾಸಮುಖಾನುಭವಾಸ್ಯದಮ್
ಭಗವತಿಯೇ, ಸ್ಥಿರವಾದ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಆಶ್ರಯವಾಗಿರುವವಳೇ, ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಶರಣಾದವರಿಗೆ ನೀವು ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡುತ್ತೀರಿ. ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಕರ್ಮಗಳು ನಿಮ್ಮ ಲೀಲಾಮಯ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಕಾರಣವಾಗಲಿ.
ಸುಪ್ರಸನ್ನಾ ತತೋ ದೇವೀ ವೀರಕಸ್ಯೇತಿ ಸಂಸ್ತುತಾ। ಪ್ರವಿವೇಶ ಶುಭಂಭರ್ತುರ್ಭುವನಂ ಭೂಧರಾತ್ಮಜಾ
ಆಮೇಲೆ ದೇವಿ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ವೀರಕನಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಪರ್ವತಕುಮಾರಿಯಾಗಿ ತನ್ನ ಭರ್ತೆಯ ಶುಭಲೋಕಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು.
ದ್ವಾಸ್ಥೋಪಿ ವೀರಕೋ ದೇವಾನ್ಹರದರ್ಶನಕಾಂಕ್ಷಿಣಃ। ವ್ಯಸರ್ಜಯತ್ಸ್ವಕಾನೇವ ಗೃಹಾನಾದರಪೂರ್ವಕಂ
ವೀರಕನು, ದ್ವಾರಪಾಲಕನು, ಶಿವನನ್ನು ನೋಡಲು ಬಯಸಿದ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಅವರ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿದನು.
ನಾಸ್ತ್ಯತ್ರಾವಸರೋ ದೇವಾ ದೇವ್ಯಾಃ ಸಹ ವೃಷಾಕಪಿಃ। ನಿಭೃತಃ ಕ್ರೀಡತೀತ್ಯುಕ್ತಾ ಯಯುಸ್ತೇ ಚ ಯಥಾಗತಂ
ಇಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ, ದೇವತೆಗಳೇ; ವೃಷಧ್ವಜನು ದೇವಿಯೊಂದಿಗೆ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಅವರು ಬಂದ ದಾರಿಯಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು.
ಗತೇ ವರ್ಷಸಹಸ್ರೇ ತು ದೇವಾಸ್ತ್ವರಿತಮಾನಸಾಃ। ಜ್ವಲನಂ ಚೋದಯಾಮಾಸುರ್ಜ್ಞಾತುಂ ಶಂಕರಚೇಷ್ಟಿತಂ
ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ದೇವತೆಗಳು ಆತುರದಿಂದ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಒಳಗೆ ಹೋಗಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದರು, ಶಿವನು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು.
ಪ್ರವಿಶ್ಯ ಪಕ್ಷಿರಂಧ್ರೇಣ ಶುಕರೂಪೀ ಹುತಾಶನಃ। ದದರ್ಶ ಶಯನೇ ಸರ್ವಂ ರತೌ ಗಿರಿಜಯಾ ಸಹ
ಹಕ್ಕಿಯ ಬಿಲದಿಂದ ಹಂದಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಗಿರಿಜೆಯೊಂದಿಗೆ ಶಿವನು ಶಯನದಲ್ಲಿರುವುದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿದನು.
ದದರ್ಶ ತಂ ಚ ದೇವೇಶೋ ಹುತಾಶಂ ಶುಕರೂಪಿಣಂ। ತಮುವಾಚ ಮಹಾದೇವಃ ಕಿಂಚಿತ್ಕೋಪಸಮನ್ವಿತಃ
ದೇವತೆಗಳಾಧಿಪತಿ ಶಿವನು, ಹಂದಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಕೋಪದಿಂದ ಅವನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.
ಶರ್ವ ಉವಾಚ। ನಿಷಿಕ್ತಮರ್ಧಂ ದೇವ್ಯಾಂ ಮೇ ವೀರ್ಯಂ ಚ ಶುಕವಿಗ್ರಹ। ಲಜ್ಜಯಾ ವಿರತಿಶ್ಚಾಸ್ಯ ತ್ವಮರ್ಧಂ ಪಿಬ ಪಾವಕ
ಶರ್ವನು ಹೇಳಿದನು: ನನ್ನ ವೀರ್ಯದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧಭಾಗ ದೇವಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದೆ, ಉಳಿದ ಭಾಗ ಹಂದಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿದೆ. ಅವಳು ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದಾಳೆ; ಅಗ್ನಿಯೇ, ನೀನು ಉಳಿದ ಅರ್ಧವನ್ನು ಕುಡಿಯು.
ಯಸ್ಮಾತ್ತು ತ್ವತ್ಕೃತೇ ವಿಘ್ನಂ ತಸ್ಮಾತ್ತ್ವಯ್ಯುಪಪದ್ಯತೇ। ಇತ್ಯುಕ್ತಃ ಪ್ರಾಞ್ಜಲಿರ್ವಹ್ನಿರಪಿಬದ್ವೀರ್ಯಮಾಹಿತಂ
ನೀನು ಈ ವಿಘ್ನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದುದರಿಂದ ಅದು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಅಗ್ನಿ ಕೈಮುಗಿದು ಆ ವೀರ್ಯವನ್ನು ಕುಡಿಯಿತು.
ತೇನಾಪ್ಲುತಾಸ್ತತೋ ದೇವಾಸ್ತನ್ಮುಖಾ ಋಭವೋ ಯತಃ। ವಿಪಾಟ್ಯ ಜಠರಂ ತೇಷಾಂ ವೀರ್ಯಂ ಮಾಹೇಶ್ವರಂ ತತಃ
ಅದರಿಂದ ದೇವತೆಗಳು ಆ ವೀರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡರು; ಅವರ ಬಾಯಿಂದ ಋಭುಗಳು ಹುಟ್ಟಿದರು. ಅವರ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಹರಿದು, ಮಹಾದೇವನ ವೀರ್ಯವು ಹೊರಬಂದಿತು.
ನಿಷ್ಕ್ರಾಂತಂ ತಪ್ತಹೇಮಾಭಂ ವಿತತೇ ಶಂಕರಾಶ್ರಮೇ। ತಸ್ಮಿನ್ಸರೋ ಮಹಜ್ಜಾತಂ ವಿಮಲಂ ಬಹುಯೋಜನಂ
ಅದು ಕರಗಿದ ಚಿನ್ನದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ, ವಿಶಾಲವಾದ ಶಂಕರನ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಹೊರಬಂದು, ಬಹು ದೂರವಿರುವ ಶುದ್ಧವಾದ ದೊಡ್ಡ ಸರೋವರವಾಯಿತು.
ಪ್ರೋತ್ಫುಲ್ಲಹೇಮಕಮಲಂ ನಾನಾವಿಹಗನಾದಿತಮ್। ತಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ತು ಸರೋ ದೇವೀ ಜಾತಂ ಹೇಮಮಹಾಂಬುಜಮ್
ಅದು ಹೂವಿರುವ ಚಿನ್ನದ ಕಮಲಗಳಿಂದ, ವಿವಿಧ ಪಕ್ಷಿಗಳ ನಾದದಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ಆ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನದ ದೊಡ್ಡ ಕಮಲ ಹುಟ್ಟಿದುದನ್ನು ದೇವಿ ಕೇಳಿದಳು.
ಜಗಾಮ ಕೌತುಕಾವಿಷ್ಟಾ ತತ್ಸರಃ ಕನಕಾಂಬುಜಮ್। ತತ್ರ ಕೃತ್ವಾ ಜಲಕ್ರೀಡಾಂ ತದಬ್ಜಕೃತಶೇಖರಾ
ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ದೇವಿ ಆ ಚಿನ್ನದ ಕಮಲದ ಸರೋವರಕ್ಕೆ ಹೋದಳು. ಅಲ್ಲಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡಿ, ಆ ಕಮಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡಳು.
ಉಪವಿಷ್ಟಾ ತತಸ್ತಸ್ಯ ತೀರೇ ದೇವೀ ಸಖೀವೃತಾ। ಪಾತುಕಾಮಾ ಚ ತತ್ತೋಯಂ ಸ್ವಾದುನಿರ್ಮಲಪಂಕಜಮ್
ಆ ದೇವಿ ತನ್ನ ಸಂಗಾತಿಯರೊಂದಿಗೆ ಆ ನದಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಳು. ಆಕೆ ಆ ಮಧುರವಾದ, ಶುಭ್ರವಾದ, ಕಮಲದಿಂದ ತುಂಬಿದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದಳು.
ಅಪಶ್ಯತ್ಕೃತ್ತಿಕಾಸ್ತಾಸ್ಸ ಷಡರ್ಕದ್ಯುತಿಸನ್ನಿಭಾಃ। ಪದ್ಮಪತ್ರೇ ತು ತದ್ವಾರಿ ಗೃಹೀತ್ವಾ ಪ್ರಸ್ಥಿತಾ ಗೃಹಮ್
ಅಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಆರು ಕೃತ್ತಿಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿದಳು, ಅವುಗಳು ಸೂರ್ಯನ ಹೊಳಪಿನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವು ಕಮಲದ ಎಲೆಯಿಂದ ಆ ನೀರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಹೊರಟವು.