नारदोप्यनुमेने
नारद ने भी सहमति दी।
उवाच श्वः पराह्णे च क्षत्त्रविवाहश्च भवेदतः स्वयं वरार्थं नृपा आगच्छंतु तन्नृपदूतान्प्रेषय
उन्होंने कहा, "कल या परसों क्षत्रिय विवाह हो; इसलिए सभी राजा स्वयं वर के लिए आएँ। उन राजाओं के पास दूत भेजो।"
अथ राजा दशरथानुमतेन सर्वानेव नृपानागमय्याचिंतयत् कथं सर्वानेव तिरस्कृत्य वैदेही रामाय देयेति
फिर राजा ने दशरथ की अनुमति से सभी राजाओं को बुलाया और सोचा कि सबको अलग करके कैसे सीता को राम को दिया जाए।
अथ रात्रौ मुहुर्मुहुर्निःश्वस्य निद्रालुरपि न निद्रामाप
फिर रात भर बार-बार लंबी साँसें लेते हुए, नींद आने पर भी वह सो न सका।
जजाप शतरुद्रियं जुहाव च तेनैव कामाहुतीः प्रास्तुवच्च पुरुषसूक्तेन
राजा ने शतरुद्र का जप किया, उसी से काम की आहुति दी और पुरुषसूक्त से स्तुति की।
अथ तादृश एव महेश्वरस्तत्र प्रादुरभूत्
तब वैसे ही महेश्वर वहाँ प्रकट हुए।
अथ राजा नमस्कृत्यास्तुवीत
फिर राजा ने प्रणाम करके उनकी स्तुति आरम्भ की।
इति स्तोत्रमाकर्ण्य भगवान्भवो राजानमुवाच वरदोऽहं वरं वृणु
राजा की यह स्तुति सुनकर भगवान भव ने कहा—'मैं वर देने वाला हूँ, वर माँगो।'
राजोवाच श्रीमन्मम कन्या वैदेही रामाय दित्सिता स्वयंवरे कुलरूपबलोत्साह संपन्नानेकभूपराक्षसविप्रादिसर्वप्राणिसमागमे रामाधिकबलो यदि तामग्रहीष्यत् तदा वचनमनृतं मम पापं च भविष्यति
राजा ने कहा—हे प्रभु, मेरी कन्या वैदेही का स्वयंवर में राम को देने का संकल्प है। वह कुल, रूप, बल और उत्साह से सम्पन्न है। अनेक राजा, राक्षस, ब्राह्मण आदि सब प्राणियों की सभा में यदि राम से अधिक बलवान कोई उसे प्राप्त कर लेगा तो मेरा वचन झूठा और मुझे पाप लगेगा।
प्रत्युत दशरथोऽपि सर्वानेवागतान्विजेतुमलं क्षत्रकदनश्च रामो यद्यायास्यति तर्हि मम सुतां किं करिष्यति वा किंकिं वा प्रेषयिष्यति कीदृशं कारयिष्यति मम किंवा करिष्यति सर्वथा हि प्रभूतबलवाहनो नरपतिरशेषमपि त्रिभुवनं हन्यात् किमुत मामल्पसत्वं किमुत बहुना भवानेव शरणं ममोपायं वद यथा विवाहे श्रेयो भविष्यति रामश्च जामाता भविष्यति
शंभुरपि तथा करोमीत्युवाच
शम्भु ने कहा—'ऐसा ही करूँगा।'
राम एव नाथः सीताया भविष्यति रामं च कृत्वा स्वस्त्यद्यैव करिष्यामि गृहाणाजगवं धनुरिदम्
सिर्फ राम ही सीता के स्वामी बनेंगे। आज ही मैं राम को आशीर्वाद देकर यह अपना धनुष तुम्हें देता हूँ।
राजोवाच- किमेतेनाजगवेन धनुषा स्वयंवरे सीतां रामं प्रापय
राजा ने कहा—अपने इस धनुष के द्वारा स्वयंवर में सीता का मिलन राम से कराइए।
शंकर उवाच- इदं धनुरसज्यं मे यस्तु सज्यं करिष्यति तस्मै देया मया सीता प्रतिज्ञामेवमाचर
शंकर ने कहा—यह मेरा धनुष अभी तक असज्ज है; जो इसे सज्ज कर देगा, उसे ही मैं सीता दूँगा। यही प्रतिज्ञा करो।
इत्येवमुक्त्वा भगवान्गणैरंतर्दधे हरः । अथादातुं धनू राजा न शशाकातियत्नतः
ऐसा कहकर भगवान हर अपने गणों सहित अन्तर्धान हो गए। फिर राजा ने बहुत प्रयत्न किया, पर वह धनुष उठा नहीं सके।
अथोज्ज्वलं शतसहस्रगजबलं समाहूय गृहाणेत्युवाच
तब राजा ने लाखों हाथियों के बल के बराबर सेना बुलाकर कहा—'इसे उठाओ!'
स चापि मातुलं नत्वाट्टहासं कृत्वोत्प्लुत्य धनुर्द्वाभ्यां कराभ्यामुद्दधार जानुपर्यंतं मातुलो मारीचः श्रुत्वा एकाकी विप्रवेषं कृत्वा विदेहमयाचत वैश्वदेवांते प्राप्तमतिथिं मामवैहि
उसने मामा को प्रणाम कर, ज़ोर से हँसकर, उछलकर दोनों हाथों से धनुष को घुटने तक उठा लिया। मामा मारीच ने यह सुनकर ब्राह्मण का वेष धारण किया और विदेह में वैश्वदेव के अंत में 'मुझे अतिथि मानो' ऐसा निवेदन किया।
राजोवाच- स्वागतं भो इदं ब्रह्मन्नासनं तत्र निषीदेति
राजा ने कहा—'स्वागत है, हे ब्राह्मण! यह आसन है, यहाँ बैठिए।'
स चातिथिस्तथेत्युक्त्वा निषसाद
वह अतिथि 'ऐसा ही हो' कहकर बैठ गया।
अथ राजा जलमादाय पादौ प्रक्षाल्य गंधपुष्पाक्षतैरभ्यर्च्य महाजं तस्मै निवेद्य भोजनाय प्रार्थयामास
फिर राजा ने जल लेकर उनके पाँव धोए, गंध, फूल और अक्षत से पूजन किया, उत्तम आतिथ्य देकर भोजन के लिए निवेदन किया।
स चापि तदन्नं षड्रसोपेतं सौवर्णभाजनगतमीक्षमाणइवेतस्ततो विलोकयामास
उसने जब वह छः रसों से युक्त भोजन सोने के बर्तन में रखा हुआ देखा, तो वह उसे ध्यान से देखने लगा।
वीक्ष्यासावचिंतयदेनां कथमपहरामि कथमालिंगामि कथमन्यत्किंचित्करोमीत्येवमवसरमलभमानस्तूष्णीमेव विनिर्गतः
उसे देखकर उसने सोचा—'मैं इसे कैसे चुरा लूँ? कैसे गले लगाऊँ? और क्या करूँ?' लेकिन कोई अवसर न पाकर वह चुपचाप वहाँ से चला गया।
अथ देवा धनुःसज्जीकरणाय यतमाना अहंपूर्विकया विद्यमाना अन्योन्यतिरस्कारेण महेंद्रः प्राप धनुरुत्तमं प्रांतद्वयात्परं नावनमयितुं शशाक
फिर देवता लोग धनुष चढ़ाने का प्रयास करने लगे। सब एक-दूसरे से आगे निकलना चाहते थे। महेन्द्र ने सबसे पहले उत्तम धनुष उठाया, लेकिन वह उसके दोनों सिरों तक भी नहीं झुका सका।
अथ सूर्यो धनुरादाय नमयन्नेव निपपात
फिर सूर्य ने धनुष उठाकर झुकाने की कोशिश की, पर वे गिर पड़े।
वायुर्बलवतां श्रेष्ठो जग्राहाजगवमथ स्वेनैव करेणोत्कर्षयन्नधः पपात धनुश्च वायोरुपरि पपात अहसंस्तदा सर्वे
फिर बलवानों में श्रेष्ठ वायु ने धनुष उठाया और अपने हाथ से खींचने लगे, लेकिन वे भी नीचे गिर पड़े और धनुष भी वायु के ऊपर गिर गया। यह देखकर सब हँस पड़े।
एतस्मिन्नंतरे तुरगवरमारुह्य बाणासुरः सहस्रबाहुरनेकानेकशिरोभिर्दैत्यैः परिवृतः प्रह्लादसमेतो विदेहपुरीमाजगाम
इसी बीच, सहस्रबाहु बाणासुर, अनेक सिर वाले दैत्यों से घिरे हुए, प्रह्लाद के साथ श्रेष्ठ घोड़े पर चढ़कर विदेहपुर पहुँचे।
अथ स्वविभूषणोद्भासितां दिशं कुर्वन्स्वतेजसापयशसो देवताः कुर्वन्नानाविधगीतं शृण्वन्द्व्यंगुलमात्रेण शक्तो विरराम
फिर अपने आभूषणों और तेज से दिशाओं को चमकाते हुए, देवताओं के विविध गीत सुनते हुए, वह केवल दो उंगलियों के बल पर ही रुक गया।
अथ मध्ये निशं राजा शुचिर्भूत्वा त्र्यंबकं सांबिकं मंगलदुकूलधारिणं कमलभवपुरुषोत्तमशक्र-प्रमुखनिखिलदेवैर्भृगुप्रमुखमुनिवरैर्हाहाप्रमुखगंधर्वैस्तुंबुरुप्रमुखैश्च श्रुतिस्मृतीतिहासपुराणैर्मूर्तिमद्भिश्च सिद्धविद्याधरादिमातृकागणैश्च नंदीप्रमुखगणैश्च सेव्यमान पादकमलं सर्वामंगलपरिमोचकमतिपुण्यसलिलया गंगया निष्कलं केन चंद्रमसा सेव्यमान शिरोभागं वामांकारूढया गिरिजया प्रदीयमानवीटिं सहासं सकामं सहावेक्षणमाददानं गोक्षीरसदृशं प्रतिकूलकस्तूरिकासदृशकंठं मृदुसूक्ष्मस्निग्धजटाभिर्विरचितकपर्दं विशुद्धकार्तस्वरकुंडलोपशोभितगंडभागं द्विरष्टवर्षवयसं गोक्षीरसदृश स्थूलमुक्ताफलकौसुंभवर्णांचलेनावेष्टितशिरोभागं विविधरत्नविरचितकार्तस्वरभूषितवक्षःस्थलमतिधवलोपवीतेनोपशोभितशरीरमंबिकानुलग्नकुंकुमारुणसुगंधिशरीरमीक्षमाणं तर्जमानकाममार्गणं कोटिकंदर्पसदृशं मनसाचिंतयत्
फिर, आधी रात के समय राजा ने शुद्ध होकर त्र्यम्बक भगवान का ध्यान किया, जो अम्बिका के साथ हैं, शुभ वस्त्रों से सुसज्जित हैं, जिनकी पूजा ब्रह्मा, विष्णु, इन्द्र आदि सभी देवता, भृगु आदि श्रेष्ठ ऋषि, हाहा और तुम्बुरु आदि गन्धर्व, वेद, स्मृति, इतिहास, पुराण आदि स्वरूपों, सिद्ध, विद्याधर, मातृगण और नन्दी आदि गण करते हैं; जिनके चरण कमल सब अमंगलों को दूर करने वाले हैं, जिनके सिर की पूजा पवित्र गंगा अपने महान पुण्य जल से और चन्द्रमा करता है; जिनकी बाईं जाँघ पर गिरिजा विराजमान हैं; जिनको पान का पत्ता अर्पित किया जाता है; जो हँसते हुए, प्रसन्न मन से, प्रेमपूर्वक दृष्टि डालते हैं; जिनका रंग गाय के दूध के समान उज्ज्वल है, गला कस्तूरी के समान श्याम है; जिनकी जटाएँ कोमल, महीन और चिकनी हैं, सिर पर जटा-जूटा बना है; गालों में शुद्ध सोने के कुण्डल सुशोभित हैं; जो सोलह वर्ष के युवक के समान हैं; सिर पर मोटे मोती और केसरिया रंग की पट्टी बँधी है; वक्ष स्थल पर विविध रत्नों से जड़े स्वर्णाभूषण हैं; शरीर पर उज्ज्वल यज्ञोपवीत है; अंबिका के कुमकुम से सुगन्धित शरीर है; कामदेव के बाणों की ओर तिरछी दृष्टि डालते हैं; जिनका मन करोड़ों कामदेवों के समान गर्वित है—राजा ने ऐसे भगवान का ध्यान किया।
राजोवाच- क्षितिसलिलगगनपवनदहनरविशशियजमानमूर्तिभिरष्टमूर्ते विश्वमूर्ते लोकमूर्त्ते त्रिभुवनमूर्ते वेदपुराणमूर्त्ते यज्ञमूर्ते स्तोत्रमूर्त्ते शास्त्रमूर्त्तेस्वधामूर्त्ते नारायणमूर्त्ते सर्वदेवतामूर्त्ते त्रयीमयत्रयीप्रमाणत्रयीनेत्रसा-मप्रियवसुधाराप्रियभक्तिप्रियभक्तसुलभाभक्तविदूरस्तुतिप्रिय धूपप्रिय दीपप्रिय घृतक्षीरप्रिय द्रो णकरवीरप्रिय श्रीपत्रप्रिय कमलकह्लारप्रिय नंद्यावर्तप्रिय बकुलप्रिय यूथिकाप्रिय कोकनदप्रिय ग्रीष्मजलावासप्रिय यमनियमप्रिय नियतेंद्रियप्रिय जपप्रिय श्राद्धप्रिय गायनप्रिय गायत्रीप्रिय पंचब्रह्मप्रिय सदाचारप्रिय गोत्रोत्सादिकमलभवहरिहरनयनसमर्चित पादकमलजयप्रद हरिप्रार्थितजलोत्पादितचक्रप्रदर्शकृत्स्मृतियुक्तिप्रद स्मृतमंगलप्रद मृत्युञ्जय नमस्ते नमस्ते
राजा ने कहा— हे आठ रूपों वाले प्रभु—पृथ्वी, जल, आकाश, वायु, अग्नि, सूर्य, चन्द्रमा और यजमान! हे विश्वरूप, लोक रूप, त्रिभुवन रूप, वेद-पुराण रूप, यज्ञ रूप, स्तुति रूप, शास्त्र रूप, स्वधा रूप, नारायण रूप, सर्व देवता रूप! तीनों वेदों के स्वरूप, तीनों वेदों के प्रमाण, त्रिनेत्रधारी, पृथ्वी के प्रिय, भक्ति के प्रिय, भक्तों को सहज सुलभ, अभक्तों से दूर, स्तुति प्रिय, धूप प्रिय, दीप प्रिय, घी प्रिय, दूध प्रिय, द्रोण माप के प्रिय, श्रीपत्र प्रिय, कमल प्रिय, कुमुद प्रिय, नन्द्यावर्त प्रिय, बकुल प्रिय, जूही प्रिय, लाल कमल प्रिय, ग्रीष्मकाल के जल प्रिय, यम-नियम प्रिय, संयमित इन्द्रिय प्रिय, जप प्रिय, श्राद्ध प्रिय, गान प्रिय, गायत्री प्रिय, पंचब्रह्म प्रिय, सदा आचरण प्रिय, जिनके चरण कमल ब्रह्मा, विष्णु, शिव द्वारा पूजित हैं, विजय देने वाले, हरि की प्रार्थना पर जल से उत्पन्न चक्र दिखाने वाले, स्मृति और युक्ति देने वाले, शुभ स्मरण देने वाले, मृत्युंजय—आपको बार-बार प्रणाम है!
और यदि दशरथ भी अपनी सारी सेना लेकर आएँ और राम क्षत्रिय धर्म से सबका वध कर दें, तो मेरी बेटी का क्या होगा? वह क्या भेजेंगे, क्या करेंगे, क्या करवाएँगे? बलवान राजा तो तीनों लोकों को भी नष्ट कर सकता है, हम तो तुच्छ हैं। इसलिए, हे प्रभु, आप ही मेरा एकमात्र सहारा हैं—कृपा करके उपाय बताइए जिससे विवाह शुभ हो और राम ही मेरे जामाता बनें।
तस्मिन्नेवावसरे सीता पद्मकिंजल्कप्रभेषदरुणवसनं बिभ्रती नीलकुटिलकुंतलैश्चलद्भिर्यूनां मनांस्याकर्षयद्भिः प्रेक्षमाणदृष्टिभग्नकलैरिव स्त्रीणां चित्तमीदृशमिति दर्शयद्भिरिवोपशोभित-ललाटानंगचापसुभ्रूपद्मपत्रारुणविलोचना तिलप्रसूननासामृदुस्निग्धरो मशकपोलानंतरा रक्तोष्ठराक्तासनमाणिक्यनिभदाडिमीदशना जपाकुसुमारुणाधरातिशोभितचिबुकाशुक्ति-कर्णासमदीर्घकंठातिमांसलवक्षाः पीनोद्भिन्नकुचकुड्मलानेकहारोपशोभिता सुभगाका-। रानतिमांसलबाहुलता मुग्धायतसमानांगुलिशिखापद्मारुणपल्लवाविविधबहुरत्नांगुलिभूषणामुष्टिग्राह्यमध्यासु रोमराजिगंभीरनाभिः पृथुजघनाकरिकरोरुस्तूणीरजंघासुपादकमला-नूपुरादि पादविभूषणा पादांगुलीभूषिता विकसितसौगंधिकं विदधती भुंजानमारीचस्य पुरतश्चागता
उसी समय, सीता वहाँ प्रकट हुईं। उनके वस्त्र कमल के केसर जैसी लालिमा लिए हुए थे। उनकी घुँघराली, काली लटें लहराती हुई युवाओं का मन मोह रही थीं। उनकी नजरें स्त्रियों के मन की चंचलता दिखाती हुई, मानो कह रही हों—'ऐसा होता है स्त्रियों का मन।' उनका माथा चमक रहा था, भौंहें कामदेव के धनुष जैसी टेढ़ी थीं, आँखें कमल की पंखुड़ियों जैसी लाल, नाक तिल के फूल जैसी कोमल, गाल नरम और चिकने, उनके बीच का स्थान दमकता हुआ, होंठ बिम्ब फल जैसे लाल, दाँत अनार के दानों जैसे, ठोड़ी शंख जैसी सुंदर, गला सुडौल, छाती भरी और सुंदर, स्तन उभरे हुए और अनेक हारों से सजे, भुजाएँ मांसल, उंगलियाँ लंबी और कमल की कोंपलों जैसी गुलाबी, तरह-तरह की अंगूठियों से सजी, कमर पतली, नाभि गहरी, कूल्हे चौड़े, जाँघें हाथी की सूँड़ जैसी, पाँव सुंदर, पाँवों में नूपुर और गहने, पाँव की उंगलियाँ भी सजी हुईं, उनके चरणों से खिले हुए सौगंधिक फूलों की सुगंध आ रही थी। वे मुँह में काली मिर्च खाते हुए उनके सामने आ गईं।