એતાદૃશી કથં ત્વસ્મૈ સંપ્રદાતું સમુત્સહે। યાહં રાજ્ઞા પુરા દૃષ્ટા સર્વાલઙ્કારભૂષિતા
હું કેવી રીતે એ રાજાને આવું કંઈ આપી શકું, જ્યારે એક સમયે હું રાજાની નજરે સર્વાંગે આભૂષણોથી સજ્જ હતી?
બાલવ્યજનહસ્તા ચ વીજયંતી નરાધિપમ્। સા સ્વેદમલદિગ્ધાંગી કથં પશ્યામિ ભૂમિપમ્
હું એક સમયે હાથમાં બાલવ્યોજન લઈને રાજાને પંખાવતી હતી; હવે, જ્યારે મારા શરીર પર પસીનો અને મેલ લાગી ગયો છે, હું કેવી રીતે ભૂમિના સ્વામીનો સામનો કરી શકું?
વ્યક્તં ત્રિવિષ્ટપં પ્રાપ્તસ્ત્વયા પુત્રેણ તારિતઃ। દૃષ્ટ્વા માં દુઃખિતાં બાલાં વને ક્લિષ્ટામનાગસમ્
નક્કી છે, તું તારા પુત્ર દ્વારા બચી ને સ્વર્ગમાં પહોંચી ગયો છે, પછી મને — આ દુઃખી, નિર્દોષ, વનમાં પીડાતી બાળાને — જોઈને.
શોકઃ સ્યાત્પાર્થિવસ્યાસ્ય તેન નષ્ટાસ્મિ રાઘવ। ભવાન્પ્રાણસમો રામ ન તે ગોપ્યં મમત્વિહ
આ રાજાને દુઃખ થશે, રાઘવ, અને તેથી હું ગુમ થઈ ગઈ છું; રામ, તમે મને જીવ જેટલા પ્રિય છો — અહીં હું તમારાથી કંઈ છુપાવતી નથી.
સત્યેન તેન ચૈવાથ સ્પૃશામિ ચરણૌ તવ। તચ્છ્રુત્વા રાઘવઃ પ્રીતઃ પ્રિયાં તાં પ્રિયવાદિનીમ્
સત્ય અને આ વાતની શપથ લઈને હું તમારા પગલાં સ્પર્શું છું; આ સાંભળીને રાઘવ પોતાના પ્રિય, પ્રેમથી બોલનારાને જોઈને ખુશ થયો.
અંકમાનીય સુદૃઢં પરિષ્વજ્ય ચ સાદરમ્। ભુક્તૌ ભોજ્યં તદા વીરૌ પશ્ચાદ્ભુક્તા ચ જાનકી
તેને મજબૂત રીતે ગોદમાં લઈ, સન્માનથી ઝપટ્યું, પછી વીરોએ ભોજન લીધું, અને પછી જાનકીયે પણ ભોજન કર્યું.
એવં સ્થિતૌ તદા સા ચ તાં રાત્રિં તત્ર રાઘવૌ। ઉદિતે ચ સહસ્રાંશૌ ગમનાય મનો દધુઃ
એ રાત્રે તેઓ ત્યાં જ રહ્યા, અને જ્યારે હજારો કિરણોવાળો સૂર્ય ઉગ્યો, ત્યારે રાઘવોએ વિદાય માટે મનમાં વિચાર કર્યો.
પ્રત્યઙ્મુખં ગતઃ ક્રોશં જ્યેષ્ઠં યાવચ્ચ પુષ્કરમ્। પૂર્વભાગે પુષ્કરસ્ય યાવત્તિષ્ઠતિ રાઘવઃ
પશ્ચિમ તરફ એક ક્રોશ જેટલું જઈ, મોટા પુષ્કર સુધી, રાઘવ પૂર્વ ભાગમાં પુષ્કરના રહી ગયા.
શુશ્રાવ ચ તતો વાચં દેવદૂતેન ભાષિતમ્। ભો ભો રાઘવ ભદ્રં તે તીર્થમેતત્સુદુર્લભમ્
ત્યાં તેણે દેવદૂત દ્વારા બોલાયેલી અવાજ સાંભળી: 'રાઘવ, તને શુભ રહે! આ તીર્થ ખૂબ જ દુર્લભ છે.'
અસ્મિન્સ્થાને સ્થિતો વીર આત્મનઃ પુણ્યતાં કુરુ। દેવકાર્યં ત્વયા કાર્યં હંતવ્યા દેવશત્રવઃ
'વીર, આ સ્થાન પર રહીને તું પોતાને પવિત્ર કર; તારે દેવ કાર્ય કરવું છે — દેવોના શત્રુઓને તારે મારવા છે.'
તતો હૃષ્ટમના વીરો હ્યબ્રવીલ્લક્ષ્મણં વચઃ। સૌમિત્રેઽનુગૃહીતોહં દેવદેવેન બ્રહ્મણા
પછી વીર આનંદિત મનથી લક્ષ્મણને કહ્યું: 'સુમિત્રાના પુત્ર, હું દેવોના દેવ બ્રહ્મા દ્વારા આશીર્વાદિત થયો છું.'
અત્રાશ્રમપદં કૃત્વા માસમેકં ચ લક્ષ્મણ। વ્રતં ચરિતુમિચ્છામિ કાયશોધનમુત્તમમ્
'અહીં આશ્રમ બનાવીને, લક્ષ્મણ, હું એક મહિનો શ્રેષ્ઠ કાયાશોધન માટે વ્રત રાખવા ઈચ્છું છું.'
તથેતિ લક્ષ્મણેનોક્તે વ્રતં પરિસમાપ્યતુ। પિંડદાનાદિભિર્દાનૈઃ શ્રાદ્ધૈશ્ચૈવ પિતામહાન્
લક્ષ્મણે 'તથાસ્તુ' કહ્યું, પછી વ્રત પૂર્ણ થયું, પિંડદાન અને અન્ય દાન, શ્રાદ્ધથી પિતૃઓને તૃપ્ત કર્યા.
પુષ્કરે તુ તદા રામોઽતર્પયદ્વિધિવત્તદા। કનકા સુપ્રભા ચૈવ નંદા પ્રાચી સરસ્વતી
પુષ્કરમાં રામે વિધિપૂર્વક પિતૃઓને તૃપ્ત કર્યા, કનકા, સુપ્રભા, નંદા અને પૂર્વી સરસ્વતી સાથે.
પંચસ્રોતાઃ પુષ્કરેષુ પિતૄણાં તુષ્ટિદાયિની। દૈનંદિનીં પિતૄણાં તુ પૂજાં તાં પિતૃપૂર્વિકામ્
પુષ્કરમાં પાંચ પ્રવાહવાળી નદી પિતૃઓને તૃપ્તિ આપે છે; રામે પિતૃઓની દૈનિક પૂજા, પિતૃઓની રીત પ્રમાણે કરી.
રચયિત્વા તદા રામો લક્ષ્મણં વાક્યમબ્રવીત્। એહિ લક્ષ્મણ શીઘ્રં ત્વં પુષ્કરાજ્જલમાનય
આ બધું કર્યા પછી, રામે લક્ષ્મણને કહ્યું: 'આ લક્ષ્મણ, તું ઝડપથી પુષ્કરથી પાણી લાવ.'
પાદપ્રક્ષાલનં કૃત્વા શયનં કુરુ સંસ્તરે। વિભાવર્યાં નિવૃત્તાયાં યાસ્યામો દક્ષિણાં દિશમ્
પગ ધોઈને, પથારી પર શયન કરો; રાત પૂરી થાય પછી, આપણે દક્ષિણ દિશામાં જઈશું.
લક્ષ્મણસ્ત્વબ્રવીદ્વાક્યં સીતયાનીય તાં પયઃ। નાહં રામ સર્વકાલે દાસભાવં કરોમિ તે
લક્ષ્મણ સીતાને પાણી લાવીને બોલ્યા: 'રામ, હું બધાં સમયે તારી સેવા દાસની જેમ કરતો નથી.'
ઇયંપુષ્ટાચસુભૃશંપીવરીચમમાપ્યુત। કિં ત્વં કરિષ્યસ્યનયા ભાર્યયા વદ સાંપ્રતમ્
આ તારી પત્ની ખરેખર સારી રીતે પોષાયેલી અને મજબૂત છે; હવે કહો, તું તેના સાથે શું કરવાનું છે?
કિં વા મૃતસ્ય વૈ પૃષ્ઠ ઇયં યાસ્યતિ તે પ્રિયા। રક્ષસે ત્વં સદા કાલં સુપુષ્ટાં ચૈવ સર્વદા
કે પછી, મૃત્યુ પછી તારી પ્રિય પત્ની તારી પાછળ આવશે? તું હંમેશા તેને રક્ષે છે અને તે હંમેશા પોષાયેલી છે.
હૃષ્ટા ચૈષા ક્લેશયતિ સતતં માં રઘૂત્તમ। ત્વં ચ ક્લેશયસે રામ પરત્ર જાયતે ક્ષતિઃ
આ ખુશ રહેતી મને સતત તકલીફ આપે છે, રઘુશ્રેષ્ઠ; અને તું પણ, રામ, મને દુઃખ આપે છે—આથી પરલોકમાં નુકસાન થાય છે.
ત્વત્કૃતે ચ સદા ચાહં પિપાસાં ક્ષુધયા સહ। સંસહામિ ન સંદેહઃ પરત્ર ચ નિશામય
તારા માટે, હું હંમેશા ભૂખ અને તરસ સહન કરું છું—કોઈ શંકા નથી; આ વાત પરલોક માટે પણ વિચાર.
મૃતાનાં પૃષ્ઠતઃ કશ્ચિદ્ગતો નૈવ ચ દૃશ્યતે। ભાર્ય્યા પુત્રો ધનં ચાપિ એવમાહુર્મનીષિણઃ
મૃતકો પાછળ કોઈ પણ નથી જતો—પત્ની, પુત્ર કે સંપત્તિ; એ જ વિવેકીઓ કહે છે.
મૃતશ્ચ તે પિતા રામ ત્યક્ત્વા રાજ્યમકંટકમ્। વિનિક્ષિપ્ય વને ત્વાં ચ કૈકેય્યાઃ પ્રિયકામ્યયા
અને તારો પિતા, રામ, રાજય છોડી અને તને કૈકેયીની ઇચ્છા માટે વનમાં મૂકી, મૃત્યુ પામ્યા.
ઇહસ્થિતા સા કૈકેયી ધનં સર્વે ચ બાંધવાઃ। મહારાજો દશરથ એક એવ ગતો ગતિમ્
કૈકેયી અહીં રહે છે, સંપત્તિ અને બધા સગાં પણ; પણ મહારાજ દશરથ એકલા અંતિમ માર્ગે ગયા.
મન્યેહં ન ત્વયા સાર્ધં સીતા યાસ્યતિ વૈ ધ્રુવમ્। કરિષ્યસે કિમનયા વદ રાઘવ સાંપ્રતમ્
મને લાગે છે કે સીતા ચોક્કસપણે તારી સાથે નહીં જાય; હવે કહો, રાઘવ, તું તેના સાથે શું કરશો?
શ્રુત્વા ચાશ્રુતપૂર્વં હિ વાક્યં લક્ષ્મણભાષિતમ્। વિમના રાઘવસ્તસ્થૌ સીતા ચાપિ વરાનના
લક્ષ્મણના ક્યારેય ન બોલાયેલા શબ્દો સાંભળી, રાઘવ ઉદાસ થઈ ગયા અને સીતા પણ, સુંદર મુખ સાથે, નિરાશ રહી.
યદુક્તં લક્ષ્મણેનાથ સીતા સર્વં ચકાર હ। સ્નાત્વા ભુક્ત્વા તતો વીરૌ પુષ્કરે પુષ્કરેક્ષણૌ
પછી સીતાએ લક્ષ્મણે જે કહ્યું તે બધું કર્યું; સ્નાન કરીને અને ભોજન કરીને, બંને વીરોએ, કમળ જેવી આંખોવાળા, આરામ કર્યો.
નીત્વા વિભાવરીં તત્ર ગમનાય મનો દધુઃ। એહ્યુત્તિષ્ઠ ચ સૌમિત્રે વ્રજામો દક્ષિણાં દિશમ્
ત્યાં રાત વિતાવી, પછી જવાનું મન કર્યું: 'આવો, ઉઠો, સૌમિત્રિ, આપણે દક્ષિણ દિશામાં જઈએ.'
સૌમિત્રિરબ્રવીદ્રામ નાહં યાસ્યે કથંચન। વ્રજ ત્વમનયા સાર્ધં ભાર્યયા કમલેક્ષણ
સૌમિત્રિએ રામને કહ્યું, 'હું ક્યારેય નહીં જાઉં; તું તારી પત્ની સાથે જા, કમળ આંખોવાળા.'