તટં ત્વયા પ્રયાતવ્યં પ્રતીચ્યાં લવણોદધેઃ। વડવાગ્નિમિમં નીત્વા સમુદ્રે નિક્ષિપસ્વ હ
તમે પશ્ચિમ તરફ લવણ સમુદ્રના કાંઠે જવું જોઈએ; અને આ વાડવાગ્નિને લઈ, સમુદ્રમાં મૂકી દો.
એવં કૃતે સુરાઃ સર્વે ભવંતિ ભયવર્જિતાઃ। અન્યથા વાડવાગ્નિસ્તુ દહતે સ્વેન તેજસા
આ રીતે કરવાથી બધા દેવો નિર્ભય થાય છે; નહિ તો વાડવાગ્નિ પોતાના તેજથી દહન કરે છે.
તસ્માદ્રક્ષસ્વ વિબુધાનેતસ્માદચિરાદ્ભયાત્। માતેવ ભવ સુશ્રોણિ સુરાણામભયપ્રદા
એથી, તું વહેલી તકે દેવોને આ ભયથી બચાવ; સુંદર કટિવાળી, માતા જેવી બની, દેવોને નિર્ભયતા આપ.
એવમુક્તા તુ સા દેવી વિષ્ણુના પ્રભવિષ્ણુના। આહ નાહં સ્વતંત્રાસ્મિ પિતા મે વ્રિયતાં સ્વરાટ્
એ રીતે શક્તિશાળી વિષ્ણુ દ્વારા કહેવામાં આવ્યા પછી, એ દેવી બોલી: 'હું સ્વતંત્ર નથી; મારા પિતા, સ્વરાજ, પસંદ કરવામાં આવે.'
તદાજ્ઞાકારિણી નિત્યં કુમારીહ ધૃતવ્રતા। પિત્રાદેશાદ્વિના નાહં પદમેકમપિ ક્વચિત્
હંમેશા પિતાની આજ્ઞા પાલન કરતી, અહીં કુમારી અને વ્રતધારી છું; પિતાની આજ્ઞા વિના હું ક્યાંય એક પગ પણ નથી મૂક્તી.
ગચ્છામિ તસ્માત્કોપ્યન્ય ઉપાયશ્ચિંત્યતામહો। તદાશયં વિદિત્વાહુસ્તે સમેત્ય પિતામહં
એથી, બીજું કોઈ ઉપાય વિચારવો જોઈએ; તેની ઇચ્છા જાણીને, બધા પિતામહ પાસે ગયા.
નાન્યેન શક્યતે નેતું વડવાગ્નિઃ પિતામહ। અદૃષ્ટદોષામ્મુક્ત્વૈકાં કુમારીં તનયાં તવ
પિતામહ, તમારી પુત્રી જ એક કુંવારી છે, જે કોઈ છુપાયેલા દોષથી મુક્ત છે; અન્ય કોઈ એ વડવાગ્નિને લઈ જઈ શકે એમ નથી.
સરસ્વતીં સમાનીય કૃત્વાંકે વરવર્ણિનીં। શિરસ્યાઘ્રાયસસ્નેહમુવાચાથસરસ્વતીમ્
સરસ્વતી, જે સુંદર કુંવારી છે, તેને બોલાવીને પોતાના ગળે બેસાડી, પિતામહે પ્રેમથી તેના માથા પર સુગંધ લીધી અને પછી સરસ્વતીને કહ્યું.
માં ચ દેવિ સુરાઃ પ્રાહુઃ સ ત્વં બ્રૂહિ યશસ્વિનીમ્। નીત્વા વિનિક્ષિપેદેનં બાડવં લવણાંબુનિ
દેવી, દેવોએ મને બોલાવ્યું છે; હવે, યશસ્વિ, તું બોલ. આ વડવાગ્નિને લઈ જઈને લવણ જળમાં નાખ.
પિતુર્વાક્યં હિ તચ્છ્રુત્વા વિયુક્તા કુરરી યથા। પિત્રા તદૈવ સા કન્યા રુરુદે દીનમાનસા
પિતાના શબ્દો સાંભળીને, એ કુંવારી પંખી જેવી વિયોગમાં પડી, અને એ જ ક્ષણે, દુઃખી મનથી રડવા લાગી.
શોભતે તન્મુખં તસ્યાઃ શોકબાષ્પાવિલેક્ષણં। સિતં વિકસિતં તદ્વત્પદ્મં તોયકણોક્ષિતમ્
દુઃખના આંસુથી ભીંજાયેલા આંખો સાથે તેનું મુખ ચમકતું હતું, જેમ શ્વેત, ખીલી ગયેલું કમળ પાણીના ટીપાંથી ભીંજાયેલું હોય.
તત્તથાવિધમાલોક્ય પિતામહપુરસ્સરાઃ। વિબુધાઃ શોકભાવસ્ય સર્વે વશમુપાગતાઃ
તેની એવી સ્થિતિ જોઈને, પિતામહના આગેવાનીમાં બધા દેવો દુઃખની લાગણીમાં ગળી ગયા.
સંસ્તભ્ય હૃદયં તસ્યાઃ શોકસંતાપિતં તદા। પિતામહસ્તામુવાચ મા રોદીર્નાસ્તિ તે ભયમ્
પિતામહે, ત્યારે, તેનું દુઃખથી પીડાયેલું હૃદય શાંત કરી, કહ્યું: 'રડશો નહીં, તને કોઈ ભય નથી.'
માન લાભશ્ચ ભવિતા તવ દેવાનુભાવતઃ। નીત્વા ક્ષારોદમધ્યે તુ ક્ષિપસ્વ જ્વલનં સુતે
દેવોની શક્તિથી તને માન અને લાભ મળશે. પુત્રી, તું એ અગ્નિને લઈ જઈને ખારાં જળમાં નાખ.
એવમુક્તા તુ સા બાલા બાષ્પાકુલિતલોચના। પ્રણમ્ય પદ્મજન્માનં ગચ્છામ્યુક્તવતી તુ સા
એ રીતે બોલવામાં આવી, એ યુવાન, જેના આંખોમાં આંસુ હતા, કમળમાંથી જન્મેલા પિતામહને વંદન કરીને કહ્યું: 'હું જઈશ,' અને રવાના થઈ.
મા ભૈરુક્તા પુનસ્તૈસ્તુ પિત્રા ચાપિ તથૈવ સા। ત્યક્ત્વા ભયં હૃષ્ટમનાઃ પ્રયાતું સમવસ્થિતા
પિતાએ અને બીજાઓએ ફરી કહ્યું: 'ભય ન રાખ.' તેણે ભય છોડી, આનંદિત મનથી જવા તૈયાર થઈ.
તસ્યાઃ પ્રયાણસમયે શંખદુંદુભિનિસ્વનૈઃ। મંગલાનાં ચ નિર્ઘોષૈર્જગદાપૂરિતં શુભૈઃ
તેના જતા સમયે, શંખ અને દુમદુમીના શુભ અવાજો અને મંગલ ધ્વનિથી આખું જગત ગુંજી ઉઠ્યું.
સિતાંબરધરાધન્યા સિતચંદનમંડિતા। શરદંબુજસચ્છાય તારહારવિભૂષિતા
સફેદ વસ્ત્ર પહેરેલી, સફેદ ચંદનથી સજેલી, શરદના કમળ જેવી કાંતિ ધરાવતી, તારાની હારથી શોભિત હતી.
સંપૂર્ણચંદ્રવદના પદ્મપત્રાયતેક્ષણા। શુભાં કીર્તિં સુરેશસ્ય પૂરયંતી દિશો દશ
તેનું ચહેરું પૂર્ણ ચંદ્ર જેવું, આંખો કમળની પાંખડી જેવી, દેવોના સ્વામીની શુભ કીર્તિ દસ દિશામાં ફેલાવી રહી હતી.
સ્વતેજસા તદ્ધૃદયાન્નિઃસૃતા ભાસયજ્જગત્। અનુવ્રજન્તી તાં ગંગા તયોક્તા વરવર્ણિની
પોતાની તેજથી તે બધા દેવોના હૃદયમાંથી નીકળી, આખું જગત પ્રકાશિત કરતી હતી; ત્યારે ગંગાએ, એ સુંદરને, કહ્યું.
દ્રક્ષ્યામિ ત્વાં પુનરહં પ્રયાસિ કુત્ર મે સખિ। એવમુક્તા તુ સા ગંગા પ્રોવાચ મધુરાં ગિરમ્
'હું ફરી તને જોઈશ, તું ક્યાં જઈ રહી છે, મારી સખી?' એ રીતે પૂછતાં, ગંગાએ મધુર શબ્દો કહ્યા.
યદૈવાયાસ્યસિ પ્રાચીં દિશં માં પશ્યસે શુભે। વિબુધૈસ્ત્વં પરિવૃતા દર્શનં તવ સંશ્રયે
'જ્યારે તું પૂર્વ દિશામાં આવશે, તું મને જોઈશ, શુભે. દેવો સાથે હું તારા દર્શન માટે આવું.'
ઉદઙ્મુખી તદા ભૂત્વા ત્યજ શોકં શુચિસ્મિતે। અહં ચોદઙ્મુખી પુણ્યા ત્વં તુ પ્રાચી સરસ્વતિ
'ત્યારે, ઉત્તર તરફ મોઢું કરીને, દુઃખ છોડ, હસતી. હું પવિત્ર, ઉત્તર તરફ મોઢું કરું છું, અને તું, સરસ્વતી, પૂર્વ તરફ.'
તત્ર ક્રતુશતં પુણ્યં સ્નાનદાનેન સુવ્રતે। શ્રાદ્ધદાને તથા નિત્યં પિતૄણાં દત્તમક્ષયમ્
ત્યાં, સ્નાન અને દાનથી શત ક્રતુઓનું પુણ્ય થાય છે, સુવ્રતે; શ્રાદ્ધ અને દાનથી પિતૃઓને આપેલું દાન ત્યાં સદાય અવિનાશી રહે છે.
યે કરિષ્યંતિ મનુજા વિમુક્તાસ્ત્તે ઋણૈસ્ત્રિભિઃ। મોક્ષમાર્ગં ગમિષ્યંતિ વિચારો નાત્ર વિદ્યતે
જે મનુષ્યો ત્રણ પ્રકારના ઋણમાંથી મુક્ત થાય છે, તેઓ મુક્તિના માર્ગ પર આગળ વધે છે; આમાં કોઈ સંશય નથી.
તામુવાચ તતો ગંગા પુનર્દર્શનમસ્તુ તે। ગચ્છ સ્વમાલયં ભદ્રે સ્મર્તવ્યાહં ત્વયાનઘે
પછી ગંગાએ કહ્યું: 'તને ફરી એકવાર મળવું મળે, તું તારા ઘર જા, શુભે, અને મને યાદ રાખજે, પાપરહિતે.'
યમુનાપિ તથૈવં સા ગાયત્રી ચ મનોરમા। સાવિત્ર્યા સહિતાઃ સર્વાઃ સખીં સંપ્રૈષયંસ્તથા
એ જ રીતે, યમુના અને મનોહર ગાયત્રી, સાવિત્રી સાથે, બધા સખીઓએ પણ પોતાની સખીને મોકલી દીધી.
તતો વિસૃજ્ય તાન્દેવાન્નદી ભૂત્વા સરસ્વતી। ઉત્તંકસ્યાશ્રમપદ ઉદ્ભૂતા સા મનસ્વિની
પછી, દેવીઓને વિદાય આપી, સરસ્વતી, ઉન્નત મનવાળી, નદી બની અને ઉત્તંકના આશ્રમમાં પ્રગટ થઈ.
અધસ્તાત્પ્લક્ષવૃક્ષસ્ય અવરોપ્ય ચ તાં તનુમ્। અવતીર્ણા મહાભાગા દેવાનાં પશ્યતાં તદા
પ્લક્ષ વૃક્ષની નીચે ઉતરી, પોતાનું રૂપ ત્યાં છોડી, મહાભાગા એ સમયે દેવતાઓની સામે પ્રગટ થઈ.
વિષ્ણુરૂપસ્તરુઃ સોત્ર સર્વદેવૈસ્તુ વંદિતઃ। સંસેવ્યશ્ચ દ્વિજૈર્નિત્યં ફલહેતોર્મહોદયઃ
ત્યાં, વિષ્ણુરૂપ વૃક્ષને બધા દેવોએ પૂજ્યું, અને દ્વિજોએ ફળના લાભ માટે રોજ સેવા કરી.