હરાદન્યેન હંતાસ્તિ ન સોઢાન્યોઽર્ણવાત્મજાત્ । ગિરિકોટિસહસ્રૈસ્તુ તદા પૃથ્વીપુટોદ્ધૃતૈઃ
હરા સિવાય બીજું કોઈ સમુદ્રપુત્રને સહન કરી શકે નહીં; પછી પૃથ્વીમાંથી હજારો પર્વતની ચોટીઓ ઉપાડી,
પૂરયામાસ સમરે સિંધુજઃ પાર્વતીપતિમ્ । તતઃ શૂલેન નિહતો રુદ્રેણોરસિ દાનવઃ
યુદ્ધમાં સમુદ્રપુત્રે પાર્વતીપતિને ચોટીઓથી ઘેર્યા; પછી રુદ્રે દાનવને શૂળ વડે છાતીમાં ઘાયલ કર્યો.
નિઃસસાર મુખાત્તસ્ય જ્વરો જંભો ભયંકરઃ । સ ચ વીરજ્વરોનામ સિંહવક્ત્રો નરાકૃતિઃ
તેના મોઢામાંથી ભયાનક જ્વર બહાર આવ્યો, જે જાંભા જેટલો ભયંકર હતો; એ જ્વર, વીરજ્વર નામે, સિંહમુખ અને માનવાકૃતિ ધરાવતો હતો.
દૈત્યદેહાદ્વિનિષ્ક્રાંતં દૃષ્ટ્વા સિંહમુખં જ્વરમ્ । હુંકારમકરોદ્ઘોરં શરભસ્તત્ર નિર્યયૌ
દૈત્યના શરીરમાંથી સિંહમુખી જ્વર બહાર આવતા, શરભે ભયાનક હૂંકાર કર્યો અને ત્યાં પ્રગટ થયો.
શિવસ્ય નિઃસૃતેનાસૌ શરભેણ નિપાતિતઃ । અજેયં શંકરં દૃષ્ટ્વા વૃષભેંદ્રેણ સંયુતમ્
શિવમાંથી નીકળેલા એ જ્વરને શરભે પછાડી દીધો; અજેય શંકર અને વૃષભેન્દ્ર સાથે જોઈને,
આયયૌ વૃષભાભ્યાશે તરસા સાગરાત્મજઃ । વૃષં પુચ્છે ગૃહીત્વા ચ ભ્રામયામાસ ચાંબરે
સમુદ્રપુત્ર ઝડપથી વૃષભ પાસે આવ્યો; વૃષભની પૂંછ પકડીને, તેને આકાશમાં ફેરવવા લાગ્યો.
જાલંધરો મહાબાહુશ્ચિક્ષેપ હિમવદ્ગિરૌ । તતસ્ત્રિશૂલમત્યુગ્રં મુમોચ ગિરિજાપતિઃ
મહાબાહુ જાલંધરે તેને હિમાલય પર્વત પર ફેંકી દીધો; પછી ગિરિજાપતિએ અત્યંત ભયાનક ત્રિશૂળ છોડ્યું.
તદ્ધસ્તેન ગૃહીત્વા ચ દૈત્યેશઃ શિવસન્નિધૌ । રથારૂઢો ધનુર્ગૃહ્ય કાલકેદારમબ્ધિજઃ
દૈત્યેશે એ ત્રિશૂળને હાથમાં પકડી, શિવની હાજરીમાં, રથ પર ચઢી, ધનુષ પકડી, અને સમુદ્રપુત્ર મૃત્યુના મેદાનમાં ગયો.
પૂરયામાસ વિશિખૈઃ શિવમુર્વીતલે સ્થિતમ્ । ઉગ્રઃ શસ્ત્રાઞ્છરાન્છિત્વા બાણૈ રથમચૂર્ણયત્
તે શિવને, પૃથ્વી પર ઊભેલા, બાણોથી ઘેર્યો; ઉગ્ર, તેણે શસ્ત્રો અને બાણો કાપી નાખ્યા અને પોતાના બાણોથી રથને ચૂર્ણ કરી નાખ્યો.
દશયોજનવિસ્તીર્ણં સારથ્યશ્વ સમન્વિતમ્ । જાલંરોઽપિ વિરથો અભ્યધાવન્મૃધે શિવમ્
દસ યોજન જેટલો પહોળો, સારથી અને ઘોડા સાથે, રથ વિનાનો જાલંધર પણ યુદ્ધમાં શિવ તરફ દોડી ગયો.
તયોર્યુદ્ધમભૂદ્ઘોરમદ્ભુતં લોમહર્ષણમ્ । તદ્દૃષ્ટ્વાઽકાંડકલ્પાંત શંકયા તત્ર સુઃસુરાઃ
બન્ને વચ્ચે એક ભયાનક અને અદભુત યુદ્ધ શરૂ થયું, જે જોઈને રોમાંચ ઉભો થાય. એ યુદ્ધ જોઈને ત્યાં આવેલા દેવોએ અચાનક કલ્પાંત આવી ગયો છે એવી શંકા કરી.
સર્વાસ્ત્રૈસ્તાવદન્યોન્યં જઘ્નતુર્ભીમવિક્રમૌ । પદ્ભિઃ પૃથ્વીં ચાલયંતૌ કંપયંતૌ નભઃ સ્વનૈઃ
ભયંકર શક્તિ ધરાવતા એ બંનેએ બધા શસ્ત્રોથી એકબીજાને માર્યા, પગથી પૃથ્વીને હલાવી અને તેમના ગર્જનાથી આકાશ પણ કંપી ઉઠ્યું.
અથોત્કટં બલં દૃષ્ટ્વા દાનવેંદ્રસ્ય શંકરઃ । શસ્ત્રજાલં જહારાશુ યોગમાયાબલેન સઃ
પછી દાનવના મહાન બળને જોઈને શંકરે યોગમાયાની શક્તિથી શસ્ત્રોની જાળને તરત દૂર કરી દીધી.
તતઃ કોટિભુજો દૈત્યો દંષ્ટ્રા ભીષણલોચનઃ । શસ્ત્રહીનોઽપિ તરસા ધાવમાનો હરં યયૌ
પછી દૈત્ય, અનેક હાથો, ભયાનક દાંત અને ભયજનક આંખો સાથે, શસ્ત્ર વિના પણ ઝડપથી હર તરફ દોડી ગયો.
વિશાલકરબંધેન બબંધ સમરે શિવમ્ । તતસ્તસ્ય કૃપાણેન ચિચ્છેદ કરકાનનમ્
યુદ્ધમાં પોતાના વિશાળ હાથોથી દૈત્યએ શિવને પકડી લીધો; પછી શિવે પોતાની તલવારથી એ હાથોના જંગલને કાપી નાખ્યું.
સિંધુજેન ભુજાક્રાંતો રુદ્રોભૂન્નીલલોહિતઃ । લીલયા યોધયામાસ રણેઽસૌ સિંધુનંદનઃ
સિંધુના પુત્રના હાથોમાં પકડાઈને રુદ્રની કાયાં નીલ અને લાલ થઈ ગઈ; પછી રમતાં રમતાં એ યુદ્ધમાં સિંધુના પુત્ર સાથે લડવા લાગ્યા.
છિન્નહસ્તોઽપિ યુયુધે સ્વર્ભાનુઃ શિરસા યથા । નિયુદ્ધેન નદીસૂનુસ્તોષયામાસ શંકરમ્
હાથ કપાઈ ગયો હોવા છતાં, નદીના પુત્રએ યુદ્ધ ચાલુ રાખ્યું, જેમ સ્વર્ભાનુએ માથાથી યુદ્ધ કર્યું; મલ્લયુદ્ધથી તેણે શંકરને પ્રસન્ન કર્યો.
પરિતુષ્ટોઽબ્રવીચ્છંભુર્વરં વરય દુર્લભમ્ । જાલંધરેણસોઽપ્યુક્તસ્ત્વં મે દેહ્યાત્મનઃ પદમ્
પ્રસન્ન થઈને શંભુએ કહ્યું, 'તુ દુર્લભ વર માંગ.' જાલંધરે કહ્યું, 'મને તમારું સર્વોચ્ચ સ્થાન આપો.'
મમ દોઃશસ્ત્રહીનસ્ય નાવજ્ઞાં કર્તુમર્હસિ । શીઘ્રં પ્રયચ્છ મે સિદ્ધિં નોચેત્ત્વાં સંહરામ્યહમ્
'મારા હાથમાં શસ્ત્ર નથી એટલે તમે મને અવગણના ન કરો; તરત મને સિદ્ધિ આપો, નહીં તો હું તમને નાશ કરી દઈશ,' એમ જાલંધરે કહ્યું.
ઇત્યુક્ત્વા સભુજો ભૂત્વા જઘ્ને તં મુષ્ટિનોરસિ । તતઃ સુદર્શનં ચક્રં પુરા યન્નિર્મિતં સ્વયમ્
આ રીતે કહીને, એ ફરીથી પોતાના હાથો મેળવીને મુષ્ટિ વડે હરના છાતી પર પ્રહાર કર્યો; પછી, એ જ સુદર્શન ચક્ર, જે તેણે પહેલાં બનાવ્યું હતું, દેખાયું.
મુખાદુદ્ગીર્ય તદ્ધસ્તે ગૃહીત્વા તોલયદ્રુષા । સૂર્યકોટિસહસ્રાભં ગ્રસંતં સચરાચરમ્
એ ચક્ર તેના મોઢામાંથી બહાર આવ્યું, એણે હાથમાં પકડીને જોરથી ફેરવ્યું; એ ચક્ર દસ કરોડ સૂર્ય જેવું તેજસ્વી હતું અને ચાલતું-અચલતું બધું ગળી રહ્યું હતું.
તેન ચક્રેણ ચિચ્છેદ શિરો જાલંધરસ્ય ચ । તતસ્તચ્છીર્ષમુત્પ્લુત્ય ગગને શતયોજનમ્ 6.18.
એ ચક્રથી જાલંધરનું માથું કાપી નાખ્યું; પછી એ માથું ઉછળી ને આકાશમાં શતયોજન દૂર ઉડી ગયું.
દંષ્ટ્રા શતકરાલાસ્યં સ્વર્ભૂમિનયનં ચ યત્ । વ્યાઘ્રગત્યા તતો યાતં સદનં બ્રહ્મણો નૃપ
એ માથું, દાંત, શત કરાળ મોઢા અને સૂર્ય-પૃથ્વી જેવાં આંખો સાથે, વાઘની જેમ દોડતું બ્રહ્માના નિવાસસ્થાને પહોંચ્યું, રાજા.
ભૂયઃ સ્વર્ગે તતો દૃષ્ટ્વા મૃડઃ શીર્ષમધાવત । સ્રવત્તદ્રુધિરં ભૂરિ પ્રકુર્વદ્ભૈરવસ્વનમ્
પછી સ્વર્ગમાં એ માથું જોઈને મૃડએ તેનો પીછો કર્યો; એમાંથી ઘણું લોહી વહેતું હતું અને ભયાનક અવાજ થતો હતો.
તતો દિશઃ પ્રણષ્ટાસ્તા ગગનં વિલયં ગતમ્ । ન તેજસાં પ્રકાશોઽસ્તિ ચચાલ વસુધા ભયાત્
પછી દિશાઓ ગુમ થઈ ગઈ, આકાશ લય પામ્યું, પ્રકાશો અદૃશ્ય થઈ ગયા અને પૃથ્વી ભયથી કંપી ઉઠી.
આપતંતં જઘાનાશુ રુદ્રશ્ચક્રેણ તચ્છિરઃ । દ્વિધા ભૂત્વાથ રાજેંદ્ર પપાત હિમવદ્ગિરૌ
પછી રુદ્રે પડતું માથું ચક્રથી તરત ફટકાર્યું; એ માથું બે ભાગમાં વહેંચાઈને, રાજેન્દ્ર, હિમવત પર્વત પર પડી ગયું.
તતો જાલંધરસ્યાશુ શિરસઃ શકલે કિલ । વિશતઃ સર્વભૂતાનાં પશ્યતાં સ્મ વૃષાકપૌ
પછી, બધા જીવો જોઈ રહ્યા હતા ત્યારે, જાલંધરના માથાના ટુકડા વૃષધ્વજ સ્વામીમાં પ્રવેશ્યા.
તસ્ય કંઠાત્સમુદ્ભૂતા દૈત્યાઃ શતસહસ્રશઃ । તે હતાસ્તેન ચક્રેણ કપર્દિકરશાલિના
એના કાંઠમાંથી લાખો દૈત્યો જન્મ્યા; એ બધા જટાધારી ભગવાનના ચક્રથી માર્યા ગયા.
જાલંધરકબંધં તન્નનર્ત રુધિરારુણમ્ । પુનઃ પુનઃ સમુદ્ભૂતાસ્તસ્ય કંઠાત્તુ દાનવાઃ
જાલંધરનાં ગળે બાંધેલા, લોહીથી લાલ અને ધડકતા દાનવો વારંવાર બહાર આવતાં.
પુનઃ પુનર્બલવતા છિન્નાશ્ચક્રેણ શંભુના । મેદસા સિંધુપુત્રસ્ય પૂરિતા સકલા મહી
શંભુએ ચક્રથી જે દાનવોને વારંવાર કાપ્યા, એ શક્તિશાળી દાનવોના ચરબીથી આખી ધરતી ભરાઈ ગઈ.