ઈશ્વરોઽપિ વરાકસ્ત્વં સંજાતોંબિકયા વિના । મા રોદીર્હિ વિરૂપાક્ષ દદામિ તવ વલ્લભામ્
'પ્રભુ, અંબિકા વિના તમે પણ દુઃખી થઈ ગયા છો; રડશો નહીં, વિરુપાક્ષ, હું તને તારી પ્રિયાને પાછી આપીશ.'
રક્ષિતોઽસિ મયા રુદ્ર ગૃહીત્વા પાર્વતીં રણાત્ । ઇત્યુક્ત્વા ગિરિશં તૂર્ણમુત્તાર્ય સ્વરથાદુમામ્
'રુદ્ર, હું તને બચાવી રહ્યો છું; યુદ્ધમાંથી પાર્વતીને લઈ આવ્યો છું.' એવું કહી, તેણે તરત જ ઉમાને પોતાના રથ પરથી ઉતારીને ગિરિશને આપી.
સૈન્યં સંપ્રેષયામાસ શંકરાભિમુખં કિલ । હરોઽપિ વૃષભેણાશુ તત્સૈન્યં સમધાવત
પછી તેણે પોતાની સેના શંકર સામે મોકલી; અને હરાએ વાછરડાં પર ચડીને ઝડપથી એ સેના પર આક્રમણ કર્યું.
ગૃહીતું પાર્વતીં પાહિ ત્રાહિત્રાહીતિ જલ્પતીમ્ । યાવદ્ગૃહ્ણાતિ તાં ગૌરીં કરેણ વૃષભધ્વજઃ
પાર્વતી 'મને બચાવો! બચાવો!' એમ બૂમો પાડતી હતી, અને કોઈ તેને પકડવા જતો હતો—એ જ સમયે વૃષભધ્વજએ હાથ લંબાવી ગૌરીને પકડવા પ્રયત્ન કર્યો—
તાવચ્છુંભાસુરઃ શીઘ્રં ગૃહીત્વા ચાંબરે સ્થિતઃ । શૂલં મુમોચ બલવાન્હંતું શુંભાસુરં હરઃ
એ જ સમયે, શુમ્ભાસુરે ઝડપથી તેણીને પકડી લીધી અને આકાશમાં ઊભો રહીને તાકાતથી ત્રિશૂલ ફેંક્યો, શુમ્ભાસુરને મારવા હરાએ—
શુંભેન સા પરિત્યક્તા શૂલોપરિ પપાત હ । રુદંતી ચારુસર્વાંગી ત્યક્તા શૂલેન સંયુતા
શુમ્ભએ તેણીને છોડી દીધી, અને તે ત્રિશૂલ પર પડી ગઈ; રડતી, સુંદર શરીર ધરાવતી, ત્રિશૂલથી ઘાયલ થઈ જમીન પર પડી રહી.
પતિતા શંકરસ્યાગ્રે તથેત્યુક્ત્વા મમાર ચ । માયાગૌરીં મૃતાં દૃષ્ટ્વા શોકમોહપરિપ્લુતઃ
શિવજીની સામે પડીને, 'જેમ તું કહે છે તેમ જ' કહી માયાગૌરીએ પ્રાણ ત્યાગ્યા. માયાગૌરીને મૃત્યુ પામેલી જોઈને હું દુઃખ અને મોહથી ભરાઈ ગયો.
હા પ્રિયેતિ રુદન્રુદ્રઃ પપાત ભુવિ મૂર્ચ્છિતઃ । ક્ષણં સંજ્ઞામવાપ્યાથ રણભૂમાવુમાપતિઃ । શશાપ શુંભપ્રમુખાન્ગૌરી યુષ્માન્હનિષ્યતિ
હાય પ્રિયે!' એમ રડતાં રુદ્રે જમીન પર પડીને શૂન્ય થયો. પછી ક્ષણભર માટે સંભાર્યો ત્યારે, ઉમાપતિએ યુદ્ધભૂમિમાં શૂંભ અને બીજા દૈત્યોને શાપ આપ્યો: 'ગૌરી તમારો વિનાશ કરશે.'
નારદ ઉવાચ- અથ શુંભાદયો દૈત્યા રણે દેવ્યા નિપાતિતાઃ । મહેશ્વરસ્ય શાપેન ગતે મંન્વતરે નૃપ
નારદે કહ્યું: પછી, રાજન, મહાદેવના શાપથી દેવીએ યુદ્ધમાં શૂંભ અને બીજા દૈત્યોને સંહાર્યા અને તેઓ અહીંથી વિદાય પામ્યા.
શપિત્વા તાન્રુરોદાથ જલ્પન્નિર્ગત્ય શંકરઃ । ક્વ ગતાસિ પ્રિયેત્યુક્ત્વા દુઃખિતં માં રણાંગણે
તેમને શાપ આપી શિવજી રડતા-રડતા બોલતા બહાર નીકળી ગયા: 'પ્રિયે, તું ક્યાં ગઈ?' એમ કહી યુદ્ધભૂમિમાં દુઃખી મને સંબોધ્યા.
રતિં ત્યક્ત્વા વિયોગાર્તઃ શ્રીકંઠોઽહં ત્વયા કૃતઃ । વાસુદેવોઽપિ માં ત્યક્તં ન જાનાતિ ત્વયા પ્રિયે
'આપણે મળેલી આનંદ છોડી, વિયોગના દુઃખથી હું તારી વિરુદ્ધ થઈ ગયો છું. વાસુદેવ પણ મને છોડીને ગયો છે, અને પ્રિયે, તે તને ઓળખતો નથી.'
યજ્ઞે દક્ષસ્યાગ્નિકુંડે શિરો દેવિ હુતં ત્વયા । ભૂયો હિ ભવતી લબ્ધા કથં ત્યજસિ માં પુનઃ
'દક્ષના યજ્ઞમાં, દેવી, તું તારા માથું અગ્નિકુંડમાં સમર્પણ કર્યું હતું. પછી ફરીથી તું મળી ગઈ, તો હવે ફરી કેમ મને છોડે છે?'
ઉતિષ્ઠોતિષ્ઠ ચાર્વંગિ ગિરિજે માં પ્રબોધય । અત્રાંતરે શિવં જ્ઞાત્વા દૈત્યમાયાવિમોહિતમ્
'ઉઠ, ઊઠ, સુંદર અંગવાળી! ગિરિજે, મને જાગૃત કર!' એ વચ્ચે શિવજીએ સમજ્યું કે તેઓ દૈત્યની માયાથી મોહિત થયા છે.
દેવતાગણમધ્યસ્થો હ્યંતરિક્ષાદુપાગમત્ । વિલપંતમુવાચેદમદૃશ્યઃ કમલાસનઃ
દેવતાઓના સમૂહમાં ઊભા રહી, તેઓ આકાશમાંથી નીચે આવ્યા. ત્યારે, જ્યારે શિવજી વિલાપ કરતા હતા, અદૃશ્ય કમલાસનએ તેમને સંબોધ્યા.
બ્રહ્મોવાચ- ત્વં શોકમોહપિતૃમાતૃવિવર્જિતોઽસિ દુઃખં સુખં સુતકલત્રરિપુર્ન ચાસ્તિ । જાતોઽસિ નૈવ જનકેન જનિષ્યમાણસ્ત્વં મન્યસે ઋષિગણૈશ્ચ કુતો વિમોહઃ
બ્રહ્માજીએ કહ્યું: 'તને શોક કે મોહ, પિતા કે માતા નથી; તને દુઃખ કે સુખ, સંતાન, પત્ની કે દુશ્મન પણ નથી. તું કોઈ પિતાથી જન્મ્યો નથી, ન જન્મીશ; ઋષિઓ પણ જાણે છે—તો તું કેમ મોહિત થાય છે?'
એકોઽસિ નાથ બહુધા કૃતવિગ્રહોઽસિ સૂર્યો યથા જલધિવીચિષુ દૃશ્યમાનઃ । ધ્યાનેન યાંતિ યમિનસ્તવ પાદમૂલં રૂપં પરં દુરવબોધમવાચ્યમેવ
'હે નાથ, તું એક જ છે, પણ અનેક રૂપે દેખાય છે, જેમ કે સૂર્ય દરિયાની લહેરોમાં દેખાય છે. યમનિયમો ધ્યાનથી તારા ચરણોમાં પહોંચે છે; તું જે પરમ રૂપ ધરાવે છે, તે સમજવું અને વર્ણવવું અઘરું છે.'
નૈષા પ્રિયા તવ સમાનતયા વિપન્ના જાલંધરેણ રચિતાં જહિ દેવ માયામ્ । સા પાર્વતી કમલકોશગતા હિ શંભો યુદ્ધસ્વ વૈરિનિવહં જહિ પાહિ ચાસ્માન્
'આ તારી સાચી પ્રિય નથી જે વિનાશ પામી છે; જાલંધરે રચેલી માયા છે. હે દેવ, આ માયા દૂર કર. પાર્વતી, હે શંભુ, કમલમાં છે. દુશ્મનો સાથે યુદ્ધ કરી તેમને સંહાર અને અમને રક્ષા કર.'
શ્રુત્વેતિ બ્રહ્મણો વાક્યમવબુદ્ધો મહેશ્વરઃ । જ્ઞાત્વા તાં દાનવીમાયાં મુમોચ મહતી શિલામ્
બ્રહ્માના આ વચન સાંભળી મહેશ્વરે સમજ મેળવી. દૈત્યની માયા ઓળખીને તેમણે મોટી પથ્થર ફેંકી.
તયા જઘાન સમરે દૈત્યકોટિશતત્રયમ્ । તતો વૃષભમારુહ્ય ક્રોધેન મહતા નૃપ
તે પથ્થરથી તેમણે યુદ્ધમાં ત્રણસો કરોડ દૈત્યોનો સંહાર કર્યો. પછી મહાન ક્રોધથી તેઓ વાઘ પર ચડીને ઊભા રહ્યા, હે રાજન.
ધનુઃ પિનાકં યુદ્ધાય ધૂર્જટિર્જગૃહે શરાન્ । અથ માયાપરિત્યક્તં શર્વમાલોક્ય સિંધુજઃ
ધૂર્જટીએ યુદ્ધ માટે પોતાનું ધનુષ્ય પિનાક અને બાણો હાથમાં લીધા. પછી, માયા છોડેલા શર્વને જોઈને, સમુદ્રપુત્ર જાલંધરે તેમને નિહાળ્યા.
સુરેશમોહનં માયાજાલમત્યદ્ભુતં નૃપ । અન્યદાવિશ્ચકારાશુ ભૃશં માયામહાબલમ્
હે રાજન, જાલંધરે તરત જ દેવોના સ્વામીના મોહ માટે બીજું અદ્ભુત અને શક્તિશાળી માયાજાળ રચ્યું.
જાલંધરઃ કોટિભુજો બભૂવ વૃક્ષાસ્ત્રશસ્ત્રૈર્યુયુધે વૃષાંકમ્ । અથાંતરાલે પૃથિવીં ચકાર સમુદ્રસૂનુર્ગિરિધાતુમંડિતામ્ 6.18.
જાલંધર કરોડો હાથવાળો બની, વૃક્ષો, શસ્ત્રો અને અસ્ત્રોથી યુદ્ધ કરવા લાગ્યો અને વાઘ પર ઊભો રહ્યો. પછી, એક ક્ષણમાં, સમુદ્રપુત્રે પૃથ્વીને પહાડોથી શોભાયમાન બનાવી.
દેવતાયતનૈ રમ્યૈર્નાનાપુષ્પસમાકુલૈઃ । મંડિતાં નૃપ ભૂમિં ચ ચકારોદધિનંદનઃ । નૃત્યંતિ યત્રાપ્સરસો મેનકાદ્યા મનોહરા
તેણે પૃથ્વીને સુંદર દેવમંદિરો અને色色 ફૂલો વડે શોભાયમાન કરી, જ્યાં મેનકા જેવી મનોહર અપ્સરાઓ નૃત્ય કરતી હતી.
વિસ્મૃત્ય શંભુસ્તદપાસ્યકાર્મુકં સદ્યઃ પ્રતસ્થે વૃષભોપરિ સ્થિતઃ । વાદિત્રગીતૈર્ભુવિ મોહિતો ભૃશં દૈત્યેંદ્રમાયામય તાંડવેન સઃ
શંભુ પોતાને ભૂલી, તરત જ ધનુષ્ય એક બાજુ મૂકી, વાઘ પર ઊભા રહી આગળ વધ્યા. દૈત્યરાજની માયાજાળથી સંગીત-ગાન વચ્ચે તેઓ ભૂમિ પર ખૂબ મોહિત થયા.
વિમોહિતં વીક્ષ્ય વૃષસ્થિતં હરં નિત્યં સમુદ્રઃ સહ તાંડવેન । ગીતેન વાદ્યેન ચ નૃત્યલીલયા નનાદ રૂપી તરસા વિમોહિતુમ્
હંમેશાં વૃષભ પર આરૂઢ રહેલા હરને મોહિત જોઈને, સમુદ્રે તાંડવ સાથે, ગીત અને વાદ્યના સંગાથે, નૃત્યની રમતમાં અનેક રૂપે જોરદાર ગર્જના કરી, તેમને મોહિત કરવાનો પ્રયાસ કર્યો.
જંતૂન્ક્ષિપ્ત્વોદધૌ તાંશ્ચ સહસ્રં સ તતોત્સવઃ । ક્વ ચ તા દેવતાઃ સર્વાઃ ક્વ નંદિપ્રમુખા ગણાઃ
તેણે હજારો જીવોને સમુદ્રમાં ફેંકી દીધા અને એ પ્રસંગ મહોત્સવ બની ગયો; પણ એ બધા દેવતાઓ ક્યાં ગયા? અને નંદિપ્રમુખ ગણો ક્યાં હતા?
અપિ ત્વં માનનીયોઽસિ મોહિતો દૈત્યમાયયા । કિમદ્ય શંભો ભગવન્નુપેક્ષ્યતે ઉદીર્યચક્રં જઠરસ્થિતં ચ
હે પૂજનીય, તું પણ દૈત્યની માયાથી મોહિત થયો છે; હે ભગવન શંભુ, આજે તું ચક્ર અને પેટમાં રહેલા તત્વને કેમ અવગણે છે?
વધાય ચાસ્યૈવ કૃતં મહેશ જાલંધરં સંહરતે ન ચાજૌ । ઇતિ કૃષ્ણસ્ય વચનાત્તત્સ્મૃત્વાત્માનમીશ્વરમ્
માત્ર તેની વિનાશ માટે જ મહેશ, જાલંધર યુદ્ધમાંથી પાછો નથી હટતો; પણ કૃષ્ણના વચનથી, પોતાને ઈશ્વર તરીકે સ્મરણ કરીને—
આરુહ્ય વૃષભં શીઘ્રમાજગામ મહારણમ્ । તમાગતં શિવં દૃષ્ટ્વા સર્વસૈન્યસમાવૃતઃ
વૃષભ પર ઝડપથી ચડીને, મહાન યુદ્ધભૂમિમાં પહોંચ્યો; અને શિવને આખા સેના સાથે આવતાં જોઈ—
રુરોધ સમરે રાજન્ક્રુદ્ધો જાલંધરોઽસુરઃ । હરસ્ય કુપિતસ્યાસીત્સૃષ્ટિસંહારકારકમ્
યુદ્ધમાં, રાજા, ક્રોધિત જાલંધર અસુરે શિવને રોકી લીધો; હરાના રોષથી સર્જન અને વિનાશ કરવાની શક્તિ ઉત્પન્ન થઈ.