સર્વં ચક્રે નિશુંભસ્ય સ રથાદ્યસિના પૃથક્ । પુનઃ સ્વરથમારુહ્ય દૈત્યં બાણૈરતાડયત્
તેણે તલવારથી નિશુંભના રથના બધાં ભાગોને અલગ કરી નાખ્યા; પછી પોતાનાં રથ પર ફરી ચઢી દૈત્યને બાણોથી ઘાયલ કર્યો.
નિશુંભોઽપ્યતિરોષાચ્ચ તત્પરાક્રમવિસ્મિતઃ । શક્ત્યા મહાબલસ્તસ્ય રથં સાશ્વં ન્યષૂદયત્
નિશુંભ પણ ભારે ગુસ્સામાં અને એ પરાક્રમ જોઈ આશ્ચર્યચકિત થયો; તેણે પોતાની મોટી શક્તિથી ભાલાથી સામેવાળા રથ અને ઘોડાં તોડી નાખ્યાં.
કોલાહલો રણે ધાવન્નિશુંભં વિરથો બલી । ગતઃ સ સરથં ચક્રે વિરથં ભુજબંધનાત્
કોલાહલ, હવે રથ વગર અને શક્તિશાળી, યુદ્ધમાં નિશુંભ તરફ દોડી ગયો; તેણે રથ સુધી પહોંચી નિશુંભના હાથ બાંધીને તેને પણ રથ વિના કરી દીધો.
કેતુપુચ્છં ગૃહીત્વા ચ ભ્રામયામાસ ચાંબરે । કાલશ્ચિક્ષેપ સોઽપ્યદ્રિં સ ચિચ્છેદ ગિરિં જવાત્
તેણે ધ્વજના પૂંછડાને પકડી આકાશમાં ફરકાવ્યું; કાળે એક પહાડ ફેંક્યો, પણ તેણે ઝડપથી એ પહાડને કાપી નાખ્યો.
તં નગં ચૂર્ણિતં દૃષ્ટ્વા તાડયામાસ મુષ્ટિના । કાલશ્ચૂર્ણિતસર્વાંગઃ કેતુના પ્રાદ્રવદ્ભયાત્
પહાડ તૂટી ગયો તે જોઈ, તેણે કાળને મુઠ્ઠીથી માર્યો; આખું શરીર તૂટી ગયેલો કાળ ધ્વજને જોઈ ડરીને ભાગી ગયો.
શૈલોદરસ્તથા સ્કંદં જઘાન ગદયોરસિ । ષડાનનોઽપિ તં શક્ત્યા હત્વા ભૂમાવપાતયત્
શૈલોદરે ગદાથી સ્કંદના છાતીમાં ઘા કર્યો; છમુખે પણ ભાલાથી તેને મારી જમીન પર ફેંકી દીધો.
શક્તિપ્રહારેણ મૃતં દાનવં વીક્ષ્ય ષણ્મુખઃ । જગર્જ તત્ર વૈચિત્ર્યં યથા ક્રૌંચે વિદારિતે
ભાલાના ઘા થી દૈત્ય મરેલો જોઈ, છમુખ ત્યાં આશ્ચર્યથી ગર્જના કરી, જેમ કે ક્રૌંચ પક્ષી ભેદાય ત્યારે થાય.
માલ્યવાનથ બાણૌઘૈર્જંભમભ્યર્દયદ્રણે । જંભોઽપિ સાયકૈસ્તીક્ષ્ણૈર્ભિત્ત્વા તં મૂર્ચ્છિતં જહૌ
માલ્યવાને પછી બાણોની વરસાતથી જંભને યુદ્ધમાં ઘેર્યો; જંભે પણ તીક્ષ્ણ બાણોથી તેને ઘાયલ કરી બેભાન કરી દીધો.
મહાપાર્શ્વો રથં ધૃત્વા બાણૌઘૈર્વાજિવર્જિતમ્ । લીલયૈવ ચ ખે નીત્વા વ્યશ્વં ચંડમપાતયત્
મહાપાર્શ્વએ એક રથ પકડીને, બાણોની વરસાતથી તેના ઘોડાં દૂર કરી નાખ્યા; પછી એ રથને આકાશમાં લઈ જઈ, ચંડને નીચે ફેંકી દીધો.
વ્યશ્વં રથં વિલોક્યાથ તતશ્ચંડોઽગ્રહીદ્ગજમ્ । આપતંતં મહાપાર્શ્વં ચંડસ્તં ગદયાહનત્
રથમાં ઘોડાં ન હોવાથી જોઈ, ચંડે પછી હાથી પકડી લીધો; મહાપાર્શ્વ નજીક આવ્યો ત્યારે ચંડે તેને ગદાથી ઘા કર્યો.
અચિંત્યૈવ ગદાપાતં સોઽસુરો ભૃશદારુણઃ । પ્રહત્ય મુષ્ટિના ચંડં પાતયામાસ ભૂતલે
અવિચારી ગદાના ઘા સાથે એ ભયાનક દૈત્યે હુમલો કર્યો; પછી તેણે મુઠ્ઠીથી ચંડને જમીન પર ફેંકી દીધો.
ચંડીશશસ્ત્રાભિહતો રોમકંઠો મહાસુરઃ । ચંડીશં પાદયોર્ધૃત્વા રથમૂર્ધ્નિ ન્યપાતયત્
ચંડીષના શસ્ત્રના ઘા થી રોમકંઠ નામનો મહાદૈત્ય ઘાયલ થયો; તેણે ચંડીષને પગથી પકડી રથની છત પર ફેંકી દીધો.
પપાત સહસા ભૂમૌ યયૌ તં ભીષણેક્ષણઃ । ઉરુનેત્રેણ સમરે હતો લંબોદરઃ શરૈઃ 6.17.
તે અચાનક જમીન પર પડી ગયો, અને ભયાનક નજરવાળો એ પાસે આવ્યો; યુદ્ધમાં ઊરુનેત્રના બાણોથી લંબોદર મારાયો.
દંતેનોરસિ તં હત્વા પાતયામાસ ભૂતલે । ઊરુનેત્રઃ ક્ષણાચ્છાંતિમાગત્યાશુ રથં ક્ષણાત્
દાંતથી છાતીમાં ઘા કરી તેને જમીન પર ફેંકી દીધો; ઊરુનેત્રે તરત જ શાંતિ પામી અને પળમાં પોતાના રથ પર ચઢી ગયો.
જઘાન મુદ્ગરેણાસૌ મૂર્ધ્નિ સિંદૂરમંડિતે । ગણેશ્વરઃ પટ્ટિશેન જઘાનોરસિ દાનવમ્
ગણેશ્વરે દુષ્મનના સિંધૂરથી શોભતા માથા પર ગદા વડે ઘા કર્યો અને પોતાના ભાલા વડે દાનવના છાતીમાં ઘૂસી ગયો.
તન્મુખાદથ નિષ્ક્રાંતો નવશીર્ષોઽસુરો મહાન્ । અષ્ટાદશભુજો રાજન્સોઽપ્યધાવત શાંકરિમ્
એ વખતે, રાજા, એ દાનવના મોઢામાંથી નવ માથાવાળો અને અઢી આઠ હાથો ધરાવતો મહાન દાનવ બહાર આવ્યો અને શંકરજી તરફ દોડી આવ્યો.
નવશીર્ષોરુનેત્રાભ્યાં રણે રુદ્ધો વિનાયકઃ । જર્જરીકૃતદેહોઽપિ જગ્રાહ પરશું રુષા
વિનાયકને નવ માથાવાળા અને વિશાળ આંખાવાળા એ યુદ્ધમાં અટકાવ્યા; તેમ છતાં, તેમનું શરીર ઘાયલ હતું છતાં ગુસ્સામાં પરશુ પકડી લીધો.
તેન ચિચ્છેદ શસ્ત્રાણિ તયોરાજૌ ગણેશ્વરઃ । રુદ્ધં ગણેશ્વરં દૃષ્ટ્વા તાભ્યાં સંખ્યેઽથ ષણ્મુખઃ
ગણેશ્વરે પોતાનાં પરશુ વડે એ બંને રાજાઓના શસ્ત્રો કાપી નાખ્યા; યુદ્ધમાં ગણેશ્વર અટવાઈ ગયા છે એવું જોઈને, પછી ષણમુખે—
શીઘ્રમાગત્ય સેનાનીર્જઘાન નવશીર્ષકમ્ । નવશીર્ષં રણે હત્વા ઉરુનેત્રમધાવત
સેનાપતિ ઝડપથી આવીને નવ માથાવાળાને મારી નાખ્યો; યુદ્ધમાં તેને સંહાર્યા પછી, વિશાળ આંખાવાળાની સામે દોડી ગયો.
સ્કંદઃ સ્વશક્તિઘાતેન પાતયામાસ તં નૃપ । પશ્યઞ્જાલંધરઃ સ્કંદં યયૌ સૈન્યેન સંવૃતઃ
સ્કંદે પોતાની શક્તિથી એ દાનવને જમીન પર પાડી દીધો, રાજા; આ જોઈને જાલંધર પોતાની સેના સાથે સ્કંદ સામે આગળ વધ્યો.
પુત્રપ્રીત્યાસુરાન્હંતું સગણઃ શંકરોઽપિ ચ । તતો ઘોરતરં યુદ્ધમભૂદદ્ભુતસૈન્યયોઃ
પુત્રપ્રેમથી શંકર પણ પોતાના ગણા સાથે દાનવોને સંહારવા નીકળ્યા; પછી તો બંને અજાયબ સેનાઓ વચ્ચે વધુ ભયાનક યુદ્ધ શરૂ થયું.
હરસિંધુજયોર્યુદ્ધે ગતપ્રાણેવ રોદસી । અથ જાલંધરઃ ક્રુદ્ધો બાણં સંધાય દારુણમ્
હર અને સિંધુજાના યુદ્ધમાં, ધરતી અને આકાશ જાણે પ્રાણવિહોણા થઈ ગયા; ત્યારે જાલંધરે ક્રોધથી ભયાનક તીણ ચડાવ્યું.
સહસ્રશતસંખ્યાકૈઃ પત્રૈઃ સર્વત્ર ભૂષિતમ્ । દૈત્યેંદ્રસ્તેન બાણેન લલાટેતાડયચ્છિવમ્
હજારો પાંખોથી શોભતા એ તીણ વડે દૈત્યરાજે શિવજીના કપાળ પર ઘા કર્યો.
મમજ્જાપુંખમર્યાદં લલાટે શંકરસ્ય ચ । ભાલે શશાંકવચ્છંભોઃ સ રરાજ મહાપ્રભઃ
એ તીણનું ડુંગર શિવજીના કપાળની સીમા સુધી ઘૂસી ગયું; શંભુના ભાળ પર એ તીણ ચાંદની જેમ તેજથી ઝગમગતું લાગતું હતું.
યથાદિત્યો હિ ઘર્માંતે સંધ્યાકાલેંબુદાગમે । અથ રુદ્રો મહાબાણં જગ્રાહ જ્વલનોપમમ્
જેમ ઉનાળાના અંતે સાંજના સમયે સૂર્ય વાદળોમાં દેખાય છે, તેમ રુદ્રે પણ અગ્નિ જેવું તેજસ્વી મહાતીણ હાથમાં લીધું.
યસ્ય વેગે તુ પવનઃ ફલે યસ્યાગ્નિભાસ્કરૌ । કાલો ગ્રંથિષુ સર્વેષુ શરે દેવી ધરા સ્થિતા
એ તીણની ઝડપ પવન જેવી હતી, એના અગ્રે અગ્નિ અને સૂર્યનું તેજ હતું; એના દરેક સાંધામાં સમય અને એ તીણમાં પૃથ્વીદેવી સ્થિત હતી.
હરસ્તેન શરેણાશુ વિવ્યાધ હૃદિ સિંધુજમ્ । તેન બાણપ્રહારેણ રુધિરૌઘપરિપ્લુતઃ
હરએ એ તીણ વડે ઝડપથી સિંધુજાના હૃદયમાં ઘા કર્યો; એ ઘા થી દૈત્ય લોહીથી ભીંજાઈ ગયો.
પપાત શરભિન્નાંગો વજ્રાહત ઇવાચલઃ । તદા દૈત્યાઃ સમાક્રંદન્જગર્જુઃ પ્રમથાસ્તથા
તીણના ઘા થી એ દૈત્યના અંગો છિન્નભિન્ન થઈ ગયા અને એ વીજળી પડેલા પર્વતની જેમ જમીન પર પડી ગયો; ત્યારે દૈત્યો અને પ્રમથગણો પણ જોરથી બૂમો પાડવા લાગ્યા.
સિંધુજં મૂર્છિતં દૃષ્ટ્વા રુરુધુર્દાનવાઃ શિવમ્ । રક્ષાર્થમુદ્યતાઃ કેચિત્કેચિત્તં પરિતઃ સ્થિતાઃ
સિંધુજાને બેભાન જોઈ દાનવો શિવજીને ઘેરી વળ્યા; કેટલાક તેને બચાવવા ઊભા રહ્યા અને કેટલાક આસપાસ ઉભા રહ્યા.
યાવજ્જાલંધરો મૂર્છાં પ્રાપ્તો વારિધિનંદનઃ । તાવદ્રુદ્રેણ નારાચૈર્હતા જાલંધરી ચમૂઃ
જ્યારે સુધી જાલંધર, સમુદ્રપુત્ર, બેભાન રહ્યો, તેટલા સમયમાં રુદ્રે તીણ વડે જાલંધરની આખી સેના સંહાર કરી નાખી.