પલાયધ્વં સુરાઃ સર્વે દ્રોણાદ્રિઃ ક્ષયમાગતઃ । એવમુક્તવતસ્તસ્ય ગુરોશ્ચિચ્છેદ સિંધુજઃ
દેવો, તમે બધા ભાગો! દ્રોણ પર્વત હવે વિનાશ તરફ આવી રહ્યો છે; એમ બોલતાં જ નદીપુત્રે પોતાના ગુરુનું યજ્ઞોપવીત કાપી નાખ્યું.
યજ્ઞોપવીતં કેશાંશ્ચ બાણૈસ્તીક્ષ્ણૈર્હસન્સુરાન્ । તતો દુદ્રાવ વેગેન ગુરુઃ પ્રાણભયાર્દિતઃ
હસતાં, તેણે તીક્ષ্ণ બાણોથી દેવોના યજ્ઞોપવીત અને વાળ કાપી નાખ્યા; પછી ગુરુ જીવના ભયથી ઝડપથી ભાગી ગયા.
દેવાઃ સર્વે રણં હિત્વા પલાયાંચક્રિરે નૃપ । એવં વિદ્રાવ્ય દેવાન્વૈ જનાર્દ્દનમધાવત
બધા દેવોએ યુદ્ધ છોડીને ભાગી લીધું, રાજા; તેમ દેવોને હરાવીને તે જનાર્દન તરફ દોડી ગયો.
હૃષીકેશોઽપિ દૈત્યેશમન્વધાવદ્રણોત્સુકઃ । તતો યુદ્ધમભૂદ્ધોરં વિષ્ણોર્જાલંધરસ્ય ચ
હૃષીકેશ પણ યુદ્ધ માટે ઉત્સુક થઈને દૈત્યના સ્વામી પાછળ દોડી ગયા; પછી વિષ્ણુ અને જાલંધર વચ્ચે ભયંકર યુદ્ધ થયું.
દુર્દ્ધર્ષણો બાણજાલૈઃ પ્લાવયામાસ કેશવમ્ । તાન્બાણાન્ખંડશઃ કૃત્વા પૂરયિત્વા શરૈર્મહાન્
અતિશય દુર્લભ, તેણે કેશવને બાણોની ધારથી ઢાંકી દીધા; તે બાણોને ટુકડા કરી, મહાન બાણોથી આકાશ ભર્યું.
વાસુદેવોસુરં બાણૈર્જાલંધરમપીડયત્ । જાલંધરો રથં ત્યક્ત્વા શરપીડિતવિગ્રહઃ
વાસુદેવે બાણોથી આસુર જાલંધરને પીડાવ્યો; જાલંધર, બાણોથી પીડિત શરીર લઈને, રથ છોડીને ચાલ્યા.
વિષ્ણું વિજેતું દુદ્રાવ સંયતિસ્થમથ દ્રુતમ્ । તમાયાંતં રણે દૃષ્ટ્વા હરિર્વિવ્યાધ સાયકૈઃ
વિષ્ણુને જીતવા માટે તે ઝડપથી દોડી આવ્યો, જે યુદ્ધમાં ઊભા હતા; યુદ્ધમાં તેને આવતો જોઈને હરિએ બાણોથી ઘાયલ કર્યો.
બાણાનંગેસહદ્વિષ્ણોઃ પ્રાપ્તોઽસૌ રથસંનિધૌ । હસ્તેનૈકેન ગરુડં દ્વિતીયેન રથં હરેઃ
વિષ્ણુના રથની નજીક પહોંચીને, શરીરે બાણો લગાડીને, તેણે એક હાથથી ગરુડને અને બીજા હાથથી હરિનો રથ પકડી લીધો.
ભ્રામયિત્વાંબરે શશ્વત્શ્વેતદ્વીપે ન્યપાતયત્ । જાલંધરકરક્ષિપ્તો ગરુડોઽપિ પપાત હ
આકાશમાં સતત ફેરવીને, તેણે તેમને શ્વેતદ્વીપ પર ફેંકી દીધા; જાલંધરના હાથથી ફેંકાયેલો ગરુડ પણ પડી ગયો.
ક્રૌંચદ્વીપે સ તત્રૈવ વિશ્રામમકરોચ્ચિરમ્ । અચ્યુતઃ પ્રચ્યુતસ્તસ્માદ્ભ્રમતો રથમંડલાત્
ત્યાં ક્રૌંચદ્વીપ પર તેણે લાંબો આરામ લીધો; અચ્યુત રથના ચક્રમાંથી ફેંકાઈ ગયા.
રણમાગત્ય દૈત્યેશં તિષ્ઠતિષ્ઠેત્યભાષત । દૃષ્ટ્વા તમાગતં ભૂયઃ કેશવં સમરપ્રિયઃ
યુદ્ધમાં આવીને તેણે દૈત્યના સ્વામીને કહ્યું, 'ઊભો, ઊભો!'; ફરી યુદ્ધ માટે ઉત્સુક કેશવને આવતો જોઈને,
પૂરયન્માર્ગણૈર્ભૂમિં જગર્જાર્ણવનંદનઃ
નદીપુત્રે બાણોથી ધરતી ભરતા ગર્જના કરી.
વિવ્યાધ દૈત્યં હરિરાશુ શક્ત્યા હૃદિ સ્ફુરંત્યા સ તતઃ પપાત । સૂતો ન યત્તં સમરાન્નિવાસં તં પ્રાહ રે કેન કૃતોસ્મ્યલજ્જઃ
હરિએ દૈત્યને હૃદયમાં ઝળહળતી શક્તિથી ઝડપથી ઘાયલ કર્યો, અને તે પડી ગયો; રથચાલક તેને યુદ્ધમાં રોકી શક્યા નહીં, અને કહ્યું, 'હે, કોણે મને નિર્લજ્જ બનાવ્યો?'
દૈત્યારિ જાલંધરયોર્મહત્તદા બભૂવ યુદ્ધં ધરણીતલસ્થયોઃ । પ્રેમ્ણા શ્રિયસ્તં ન જઘાન દાનવં સ્વયં હરિસ્તસ્ય શરૈઃ પપાત
દૈત્યના દુશ્મન અને જાલંધર વચ્ચે ધરતી પર ઊભા રહીને મહાન યુદ્ધ થયું; પ્રેમથી શ્રીએ દૈત્યને માર્યા નહીં, અને હરિ પોતે તેના બાણોથી પડી ગયા.
તતો નિરીક્ષ્ય ગોવિંદં પતિતં ધરણીતલે । પ્રગૃહ્યાર્ણવજો દૈત્ય આરુરોહ નિજં રથમ્ । તતસ્તમિંદિરા પ્રાપ્તા રુદંતી વિષ્ણુવલ્લભા
પછી, ગોવિંદને ધરતી પર પડેલો જોઈને, સમુદ્રપુત્રએ તેને પકડી લીધો અને દૈત્ય પોતાનો રથ પર ચઢી ગયો. એ સમયે, વિષ્ણુની પ્રિય લક્ષ્મી ત્યાં આવી, રડતી હતી.
સંસ્થિતા કમલા તત્ર પતિં કમલલોચનમ્ । પતિતં તુ પતિં વીક્ષ્ય લક્ષ્મીઃ પ્રાહાર્ણવાત્મજમ્
કમલાએ ત્યાં પોતાના પતિ, કમળ જેવી આંખો ધરાવનારા, સામે ઊભા રહી. પતિને પડેલો જોઈને, લક્ષ્મીએ સમુદ્રપુત્રને કહ્યું.
શૃણુષ્વ વચનં ભ્રાતર્જિતો વિષ્ણુર્ધૃતસ્ત્વયા । ભગિન્યા ન ચ વૈધવ્યં દાતું યુક્તં મહાબલ
મારા શબ્દો સાંભળો, ભાઈ: તું વિષ્ણુને જીત્યો અને પકડી લીધો છે. પણ, મહાબલી, તારી બહેનને વિધવા બનાવવું યોગ્ય નથી.
શ્રુત્વા તુ વચનં તસ્યા મુમોચ જગતઃ પતિમ્ । જાલંધરો મહાબાહુઃ સ્વસ્રે ભક્ત્યા નનામ ચ
લક્ષ્મીના શબ્દો સાંભળીને, મહાબાહુ જાલંધરે જગતના પતિને મુક્ત કર્યો અને બહેનને ભક્તિપૂર્વક નમન કર્યો.
વવંદે ચરણૌ વિષ્ણોઃ સ્વસુઃ સ્નેહાત્તદાંજસા । વિષ્ણુર્જાલંધરં પ્રાહ તુષ્ટોઽસ્મિ તવ કર્મણા । વરં વરય દૈત્યેશ કિં પ્રયચ્છામિ તે વરમ્
બહેનના પ્રેમથી, તેણે તરત જ વિષ્ણુના પગમાં વંદન કર્યું. વિષ્ણુએ જાલંધરને કહ્યું: 'મું તારા કાર્યથી પ્રસન્ન છું. દૈત્યોના સ્વામી, શું વર માંગે છે? હું તને શું વર આપું?'
જાલંધર ઉવાચ-। યદિ ત્વં મમ તુષ્ટોઽસિ શૌર્યેણાનેન કેશવ । સ્થાતવ્યં મત્પિતુઃ સ્થાને ત્વયા કમલયા સહ
જાલંધરે કહ્યું: 'જો તમે મારા શૌર્યથી પ્રસન્ન છો, કેશવ, તો તમારે કમલાસહીત મારા પિતાના ઘરમાં રહેવું પડશે.'
તથેત્યુક્ત્વા ચ સંસ્મૃત્ય ગરુડં ધરણીધરઃ । આરુહ્ય ચ જગન્નાથઃ ક્ષીરાબ્ધિં પ્રિયયા સહ
‘તથાસ્તુ’ કહીને, ધરતીના સ્વામીએ ગરુડને યાદ કર્યો, અને પોતાની પ્રિય સાથે ગરુડ પર ચડી, ક્ષીરસમુદ્ર તરફ ગયા.
તદાપ્રભૃતિ કૃષ્ણસ્ય વાસઃ શ્વશુરમંદિરે । અબ્ધૌ વસતિ દેવેશો લક્ષ્મ્યાઃ પ્રિયચિકીર્ષયા
તે સમયથી, કૃષ્ણ પોતાના સસરાના મહેલમાં રહે છે; દેવોના સ્વામી લક્ષ્મીને પ્રસન્ન કરવા માટે સમુદ્રમાં વસે છે.
યુધિષ્ઠિર ઉવાચ- દેવાન્વિક્લાવ્ય સમરે વિષ્ણું સ્થાપ્યાત્મમંદિરે । જાલંધરેણાબ્ધિજેન યત્કૃતં બ્રૂહિ નારદ
યુધિષ્ઠિરે પૂછ્યું: 'નારદ, જાલંધરે દેવોને યુદ્ધમાં હરાવી અને વિષ્ણુને પોતાના ઘરમાં રાખ્યા પછી શું કર્યું, એ મને કહો.'
નારદ ઉવાચ-। શુંભાદીનાં તુ વીરાણાં દત્ત્વા દાનં પ્રસાદજમ્ । જાલંધરો જગામાથ સ્વર્ગં પ્રાપ્યાવલોકયત્
નારદે કહ્યું: 'શુંભ વગેરે વીરોને, પોતાની કૃપાથી, દાન આપ્યા પછી, જાલંધર સ્વર્ગમાં ગયો અને ત્યાંનું દર્શન કર્યું.'
હિરણ્યવર્ષેણ જનાન્ભૂષયંતં દિનેદિને । ફલંતિ તરવોઽજસ્રં વાજિમેધક્રતોઃ ફલમ્
તે રોજે રોજ લોકો પર સોનાની વર્ષા કરીને તેમને શણગારતો હતો; વૃક્ષો સતત ફળ આપતા, જાણે અશ્વમેઘ યજ્ઞનું ફળ મળે છે.
ગજવસ્ત્રસુવર્ણાનિ ધેનુ કન્યા તિલાનિ ચ । પુષ્પકર્પૂરતાંબૂલ કસ્તૂરી કુંકુમાનિ ચ
હાથી, વસ્ત્રો, સોનાં, ગાય, કન્યાઓ, તલ, ફૂલો, કપૂર, પાન, કસ્તૂરી અને કુંકુમ—
યે યચ્છંતિ મહાત્માનસ્તે પશ્યંત્યમરાવતીમ્ । વર્ષાસુ ગૃહદાનેન શિશિરેઽગ્નિપ્રદાનતઃ
જે મહાત્માઓ આ વસ્તુઓ દાન આપે છે, તેઓ અમરાવતીને જોઈ શકે છે; વરસાદના સમયમાં ઘર દાનથી, શિયાળામાં અગ્નિ દાનથી—
વાદિત્રાણિ ચ સર્વાણિ વાદયંતિ શિવાલયે । પ્રપાં કુર્વંતિ યે ચૈત્રે દધ્યોદનસમન્વિતામ્
શિવમંદિરમાં બધા પ્રકારના વાદ્ય વગાડવામાં આવે છે; ચૈત્ર મહિનામાં દહીં અને ભાતથી ભરેલી પાણીઓ બનાવનાર—
યત્ર હિંદોલપર્યંકં સ્વયમાંદોલયંતિ ચ । સારિકાશુકહંસાશ્ચ ભ્રમદ્ભ્રમરકોકિલાઃ
ત્યાં ઝૂલાં અને પાંખા પોતે જ હલાય છે; સરિકા, શુક, હંસ, ભમર અને કોયલ ત્યાં ફરતા રહે છે.
કુર્વંતો દૂતકાર્યાણિ યચ્છંતે પ્રિયસંગમમ્ । રંભા યત્ર પુરે રામ મેનકા ચ તિલોત્તમા
દૂતોએ પોતાના કામ કરે છે અને પ્રિયજન સાથે મળવાનું થાય છે; એ શહેરમાં રંભા, રામા, મેનકા અને તિલોત્તમા વસે છે.