કૃતાંજલિપુટો ભૂત્વા વ્યાજહારાર્ણવઃ કવિમ્ । દિષ્ટ્યા તવાત્રાગમનં વદ કિં કરવાણ્યહમ્
હાથ જોડીને સમુદ્રે કવિને કહ્યું: 'તમારું અહીં આવવું મારા માટે શુભ છે. કહો, હું શું કરું?'
તદા દૈત્યકુલાચાર્યઃ પ્રાહ તં સાગરં કવિઃ । કિં તેન જાતુ જાતેન માતુર્યૌવનહારિણા
ત્યારે દૈત્યકુળના ગુરુ કવિએ સમુદ્રને કહ્યું: 'એવો પુત્ર શું કામનો, જે જન્મ્યા પછી પોતાની માતાનું યુવાનપણ હરવી નાખે?'
પ્રરોહતિ નયઃ સ્વસ્ય વંશસ્યાગ્રે ધ્વજો યથા । તવાત્મજો વિક્રમેણ ત્રૈલોક્યં ભોક્ષ્યતિ ધ્રુવમ્
જેમ ધ્વજ પોતાનાં વંશમાં આગળ ઊભો થાય છે, એ જ રીતે, તારા પુત્રની શૂરવીરતા વડે તે નિશ્ચિતપણે ત્રણેય લોકમાં રાજ કરશે.
જંબૂદ્વીપે મહાપીઠં યોગિનીગણસેવિતમ્ । આપ્લાવિતં ત્વયેદાનીં મુંચ જાલંધરાલયમ્
જાંબુદ્વીપ પર એક મહાન પીઠ છે, જ્યાં યોગિનીઓના સમૂહો સેવા કરે છે, જે તારા દ્વારા હવે પાણીથી ભરાઈ ગયું છે; હવે જાલંધરનું ઘર છોડ.
તત્ર રાજ્યં પ્રયચ્છાસ્મૈ તનયાય મહાર્ણવ । અજેયશ્ચાપ્યવધ્યશ્ચ તત્રસ્થોઽયં ભવિષ્યતિ
એ સ્થળે, ઓ મહાસાગર, તારા પુત્રને રાજ્ય આપ; ત્યાં રહેતો તે અજેય અને અવિનાશી રહેશે.
એવમુક્તોઽર્ણવઃ પ્રીત્યા ભાર્ગવેણાથ લીલયા । અપાસર્પત્સુતપ્રીત્યૈ જલે સ્થલમદર્શયત્
ભારગવ દ્વારા 이렇게 કહેવામાં આવતા, મહાસાગર આનંદથી, રમતાં રમતાં, પોતાના પુત્ર માટે પ્રેમથી પાણીમાંથી પૃથ્વી દેખાડી.
શતયોજનવિસ્તીર્ણમાયતં ચ શતત્રયમ્ । દેશં જાલંધરં પુણ્યં તસ્ય નામ્નૈવ વિશ્રુતમ્
તે પવિત્ર પ્રદેશ, જે જાલંધર નામથી પ્રસિદ્ધ છે, ત્રણસો યોજન લાંબો અને એકસો યોજન પહોળો હતો.
દૈત્યવર્યં સમાહૂય મયં પ્રોવાચ સાગરઃ । પુરં જાલંધરે પીઠે કુરુ જાલંધરાય વૈ
દૈત્યોમાં શ્રેષ્ઠ માયાને બોલાવી, સાગરે કહ્યું: 'જાલંધર માટે એ પીઠ પર શહેર બનાવ.'
અંભોધિનૈવમુક્તસ્તુ ચક્રે રત્નમયં પુરમ્ । પ્રાકારગોપુરદ્વારં સોપાનગૃહભૂમિકમ્
મહાસાગરે એમ કહેતાં, માયાએ રત્નોથી બનેલું શહેર ઊભું કર્યું, જેમાં કિલ્લા, દરવાજા, મિનાર, સોપાન, ઘરો અને ઓટલા હતા.
યત્રેંદ્રનીલસંબદ્ધપ્રાસાદતલ સંસ્થિતાઃ । મેનિરે જલદોદ્યોગં તાંડવસ્થાઃ શિખંડિનઃ
એ મહેલના ઓટલાં પર, નીલમથી શોભિત, મોરોએ વાદળની હરકતને તાંડવ સમજી પોતાનું નૃત્ય શરૂ કર્યું.
યત્ર પ્રવાલમાણિક્ય ભવનોત્થા મરીચયઃ । સેવ્યંતે શકુનૈશ્ચૂતરુચિરાંકુરશંકયા
કોરલ અને મણિથી બનેલા મહેલોમાંથી નીકળતી કિરણો, પક્ષીઓ દ્વારા આમ સેવા પામે છે, કારણ કે તેઓ તેને કેરીના કોમળ અંકુર સમજે છે.
યત્ર કાંચનહર્મ્યેષુ ત્વિષો વહ્નિષુ કાતરાઃ । વિલોક્ય પ્રપલાયંતે દાવશંકાઃ શિખંડિનઃ
સોનાના મહેલોમાં, મોરો અગ્નિ જેવી તેજથી ડરીને, જંગલમાં આગ લાગી હોવાની ભયથી ભાગી ગયા.
યત્ર સ્ફટિકશાલોત્થ પ્રભાસં મિશ્રિતા દિશઃ । વિભાંતિ મંદરોદ્ભ્રાંતાઃ સફેનાર્ણવસંનિભાઃ
સ્ફટિકના મહેલોમાંથી નીકળતી પ્રકાશથી દિશાઓ તેજસ્વી બની, મંદર પર્વતના વાદળો જેવા, ફેનાવાળા મહાસાગર સમાન શોભી ઉઠી.
યત્ર મોહં સ્વહર્મ્યેષુ વિભાતાલોકસંસ્થિતાઃ । ચક્રિરે લલનાઃ પૂર્ણસાંધ્યચંદ્રોપમાનનાઃ
પોતાના મહેલોમાં, સાંજના પૂર્ણ ચંદ્ર જેવી મુખવાળી સ્ત્રીઓ, તેજથી શોભિત, મોહ સર્જતી હતી.
યત્રેન્દ્ર નીપ કાદંબ પવનોદ્યાનમોદિતાઃ । ચિત્તં વિશંત્યો નારીણાં ચક્રિરે મોહનજ્વરમ્
ઇન્દ્ર વૃક્ષ અને કાદંબના બગીચાની પવનથી આનંદિત, સ્ત્રીઓના હૃદયમાં મોહનો જ્વર ફેલાઈ ગયો.
યત્ર લેખ્યગતં નૄણાં વિલોક્ય સુરતં જનઃ । સંયાતિ દ્વિગુણં નૂનં નિજકાંતારતોદ્યમઃ
ત્યાં, ચિત્રોમાં પ્રેમીઓના દૃશ્યો જોઈને, લોકોના પોતાના પ્રિયજન માટેનો પ્રેમ નિશ્ચિતપણે બે ગણા થઈ ગયો.
યત્ર વાતાયનોદ્ધૂત ધૂપધૂમસ્ય લેખયઃ । નભો બભૂવ તદ્ગંગાકાલિંદીસંગમોપમમ્
ત્યાં, વિન્ડોમાંથી ઉડતા ધૂપના ધુમાડાના લાઈનો આકાશમાં ગંગા-યમુના સંગમ જેવી દેખાઈ.
યત્રાનેકગૃહોદ્ભૂત પ્રભયા સકલં નભઃ । વિભાતીંદ્રાયુધાકીર્ણં શરન્મેઘ ઇવોન્નતઃ
અને ત્યાં અનેક ઘરોમાંથી નીકળતી પ્રકાશથી આખું આકાશ શોભી ઉઠ્યું, ઈન્દ્રધનુષથી સજેલું, ઊંચા શરદના વાદળો જેવું.
યત્રાનિશં ભ્રમભ્રાંતાઃ સૂર્યવાહાઃ પ્રપીડિતાઃ । વિશ્રામં યાંતિ મધ્યાહ્ને પ્રાસાદશિરસિ સ્થિતાઃ
ત્યાં, સૂર્યના ઘોડા સતત ભટકતાં અને થાકેલા, મધ્યાહ્ને મહેલના છત પર ઊભા રહી આરામ મેળવે છે.
યત્રકુત્રચ હર્મ્યેષુ બિભ્રત્યો માલતીસ્રજઃ । રાત્રૌ સંભૂતનક્ષત્રા ઇવ રેજુર્વરાંગનાઃ
ત્યાં અને દરેક મહેલમાં, મોગરાના હાર પહેરેલી શ્રેષ્ઠ સ્ત્રીઓ રાત્રે તાજા તારા જેવી શોભી ઉઠી.
યત્ર હાટકહિંદોલ શૃંખલાઘર્ષણોદ્ભવઃ । ચકાર સુંદરીં શબ્દઃ સ્ફુટં મેરુભુવોભુવમ્
ત્યાં સુવર્ણની ઝૂલા અને સાંકળો ઘસાઈને જે અવાજ થતો, એ સ્પષ્ટ રીતે મેરુ પર્વત પરથી જમીન સુધી ગુંજતો હતો.
સાકં સરિદ્ભિઃ પુત્રસ્યોશનસા સહ સાગરઃ । તત્રાભિષેકમકરોદ્વાદિત્રૈર્નિજ ગર્જિતૈઃ
નદીઓ સાથે, સાગરે પોતાના પુત્ર ઉશનસ સાથે ત્યાં અભિષેક કર્યો, અને પોતાના ગર્જનાથી વાદ્ય વગાડ્યાં.
યાઃ સ્કંદસ્ય જગાદ તારકજયે દેવઃ સ્વયંભૂઃ સ્વયં સ્વઃ સામ્રાજ્યમહોત્સવેઽપિ ચ શચીકાંતસ્ય વાચસ્પતિઃ । તાભિશ્ચિત્રવિંરિંચિ વક્ત્રસરસી હંસીભિરાશાસ્મહે વાણીભિર્વસુધાવિવાહસમયે મંત્રોત્સવૈર્મંગલમ્
જ્યાં સ્કંદે તારક પર વિજય મેળવ્યો ત્યારે બ્રહ્માએ અને ઈન્દ્રના મહોત્સવે બૃહસ્પતિએ જે શુભ વાણીઓ ઉચ્ચારી, એવી સુંદર વાણીઓ, જેમ વિદ્વાનના મોંના સરોવરમાં હંસો, એમ અમને પૃથ્વી વિવાહના મંત્રોત્સવ જેવી શુભતા આપે.
મહાપદ્મસહસ્રં તુ સૈન્યમાત્મોદરોદ્ભવમ્ । જાલંધરાય પુત્રાય દદૌ ભીમં મહોદધિઃ
મહાસાગરે પોતાના પેટમાંથી ઉત્પન્ન થયેલું હજારો મહાપદ્મોનું શક્તિશાળી સેના પોતાના પુત્ર જાલંધરને આપી.
જાલંધરાય શુક્રોઽપિ પ્રીત્યા વિદ્યાં નિજાં દદૌ । મૃતસંજીવનીં નામ્ના માયાં રુદ્રવિમોહિનીમ્
શુક્રે પણ પ્રેમથી પોતાની વિદ્યા, એટલે કે મૃત્યુને પણ જીવી ઉઠાડે એવી માયા 'મૃતસંજીવની', જાલંધરને આપી, જે રુદ્રને પણ મોહિત કરી શકે.
શસ્ત્રાસ્ત્રવિદ્યા અન્યાશ્ચ વિધિના અબ્ધિસૂનવે । યદન્યત્સકલં તસ્મૈ વ્યાખ્યાતં કવિના તદા
બીજી બધી શસ્ત્ર અને અસ્ત્ર વિદ્યા તથા જે કંઈ શિખવવાનું હતું, તે બધું કવિએ યોગ્ય રીતે સાગરપુત્રને સમજાવ્યું.
તતો જાલંધરં પુત્રમભિષિચ્યાર્ણવો યયૌ । સ્વસ્થાનં દિવ્યદેહેન નદીભિઃ પરિવારિતઃ
પછી જાલંધરને અભિષેક કર્યા પછી, સાગર પોતાનાં દિવ્ય સ્વરૂપે, નદીઓથી ઘેરાઈને, પોતાના સ્થાન પર પાછો ગયો.
દૃષ્ટ્વા જાલંધરો દિવ્યપુરં ગોપુરમંડિતમ્ । વ્યચરત્સહ શુક્રેણ દ્વિજસંઘૈઃ સુપૂજિતઃ
જાલંધરે જ્યારે ઊંચા દ્વારોથી શોભાયમાન દિવ્યનગર જોયું, ત્યારે તે શુક્ર સાથે ત્યાં ફર્યો અને બ્રાહ્મણોના સમૂહથી સન્માનિત થયો.
એતસ્મિન્નંતરે દૈત્યાઃ પાતાલસ્થા મહાબલાઃ । પ્રાપ્તા જાલંધરં સર્વે કાલનેમિપુરોગમાઃ
આ દરમિયાન પાતાળમાં રહેતા અને બહુ બળવાન એવા દૈત્યોએ, કાલનેમિની આગેવાનીમાં, બધા જાલંધર પાસે આવ્યા.
તતો મહાબલા વીરા બલં ક્ષીરોદસંનિભમ્ । તસ્ય શુંભાસુરં દૈત્યં સેનાપતિમકલ્પયન્
પછી એ શક્તિશાળી અને પરાક્રમી અસુરોએ, જેમનું બળ ક્ષીરસાગર જેટલું હતું, તેમણે શુંભ નામના દૈત્યને તેની સેના માટે સેનાપતિ બનાવ્યો.