શિરઃકમંડલુગતં નિધાયાગ્નિં ત્રિમંત્રિતમ્ । આવાહનાદિ કૃત્વાથ સ્નાનપર્યન્તમેવ ચ
કમંડળુમાંના પાણીને મૂકી, ત્રણ મંત્રથી અગ્નિને આહ્વાન કરીને, તેણે આવાહનથી લઈને સ્નાન સુધીના બધા વિધિ કર્યા.
અથ સ્નાપયિતું દેવમાદાય કરસંપુટે । કૃત્વા નિરીક્ષણં દેવં પીઠં નો દૃષ્ટવાન્કપિઃ
પછી દેવને હાથના કપમાં લઈને સ્નાન કરાવવા લાગ્યો, ત્યારે દેવને જોયા, પણ વાનરે પીઠને ન જોયું.
લિંગમાત્રં કરગતં દૃષ્ટ્વા ભીતિસમન્વિતઃ । ઇદમાહ મહાયોગી કિં વા પાપં મયા કૃતમ્
હાથમાં માત્ર લિંગ જ જોઈ, ડરથી ભરાઈ ગયેલા મહાયોગીએ કહ્યું: 'શું પાપ મેં કર્યું હશે?'
યદેતત્પીઠરહિતં શિવલિંગં કરસ્થિતમ્ । મમાદ્ય મરણં સિદ્ધં પીઠં ચેન્નાગમિષ્યતિ
'આ લિંગ પીઠ વિના મારા હાથમાં છે; જો પીઠ ન આવે તો આજે મારું મૃત્યુ નિશ્ચિત છે.'
અથ રુદ્રં જપિષ્યામિ તદાયાતિ મહેશ્વરઃ । ઇતિ નિશ્ચિત્ય મનસા જજાપ શતરુદ્રિયમ્
'હવે હું રુદ્રનો જપ કરું છું; ત્યારે મહાદેવ આવશે.' એમ મનમાં નક્કી કરીને, તેણે શતરુદ્રિયનું પાઠ કર્યું.
અથાપિ ન સમાયાતો મહેશોઽથ કપીશ્વરઃ । રુદ્રં ન્યપાતયદ્ભૂમ્યાં વીરભદ્રઃ સમાગતઃ
છતાં પણ મહેશ્વર આવ્યા નહીં; ત્યારે વાનરાધિપતિએ રુદ્રને જમીન પર મૂકી દીધા, અને વીરભદ્ર આવ્યા.
કિમર્થં રુદ્યતે ભક્ત રુદિહેતું વદસ્વ મે । હનૂમાનુવાચ- પીઠહીનમિદં લિંગં પશ્ય મે પાપસંચયમ્
'ભક્ત, તું કેમ રડે છે? દુઃખનું કારણ મને કહો.' હનુમાન બોલ્યા: 'આ લિંગ પીઠ વિના છે—મારા પાપનો ઢગલો જો.'
વીરભદ્ર ઉવાચ- યદિ નાયાતિ પીઠં તે લિંગે મા સાહસં કૃથાઃ । દાહયિષ્યામ્યહં લોકં યદિ નાયાતિ પીઠકમ્
વીરભદ્ર બોલ્યા: 'જો તારા લિંગને પીઠ ન મળે તો તું ઉતાવળ ન કર; જો પીઠ ન આવે તો હું આખું જગત દાઝી નાખીશ.'
પશ્ય દર્શય મે લિંગં પીઠં યદ્યાગતં ન વા । અથ દૃષ્ટ્વા વીરભદ્રો લિંગં પીઠમનાગતમ્
'મને લિંગ બતાવ, પીઠ આવ્યું છે કે નહીં.' પછી વીરભદ્રે લિંગ જોયું, પણ પીઠ આવ્યું નહોતું.
દગ્ધુકામોઽખિલાઁલ્લોકાન્વીરભદ્રઃ પ્રતાપવાન્ । અનલં ભુવિ ચિક્ષેપ ક્ષણાદ્દગ્ધા મહી તદા
બધા લોકોએ દાઝી નાખવાની ઈચ્છાથી, પરાક્રમી વીરભદ્રે અગ્નિ ધરતી પર ફેંકી, અને ક્ષણમાં ધરતી દાઝી ગઈ.
અથ સપ્તતલાન્દગ્ધ્વા પુનરૂર્દ્ધ્વમવર્તત । પંચોર્દ્ધ્વલોકાનદહજ્જનલોકનિવાસિનઃ
પછી તેણે સાત પાતાળ દાઝી નાખ્યા અને ફરી ઉપર વળી, ઉપરના લોકોના નિવાસીઓને દાઝવા લાગ્યો.
લલાટનેત્રસંભૂતં નખેનાદાય ચાનલમ્ । જંબીરફલસંકાશં કૃત્વા કરતલે વિભુઃ
લલાટના ત્રીજા નેત્રમાંથી નીકળેલા અગ્નિને નખથી લઈને, ભગવાને તેને જાંબુફળ જેવું બનાવી, હાથમાં રાખ્યું.
યદિ નાયાતિ પીઠં તે દગ્ધા લોકા ન સંશયઃ । અનાયાતમથો દૃષ્ટ્વા વીરભદ્રઃ પ્રતાપવાન્
'જો તને પીઠ ન મળે તો બધા લોક દાઝી જશે—આમાં કોઈ શંકા નથી.' અને પીઠ ન આવ્યું જોઈ, પરાક્રમી વીરભદ્ર—
સનકાદયો મહાત્માનો જ્ઞાત્વા યોગેન ચાગમન્ । ગૌતમસ્યાશ્રમવરં સમાગમ્ય મહેશ્વરમ્
ત્યારે સનકાદિક મહાત્માઓએ યોગબળથી જાણીને, ગૌતમના શ્રેષ્ઠ આશ્રમમાં મહેશ્વર પાસે આવ્યા.
ન દૃષ્ટવંતો દેવાદિં વિદ્યમાનમપિ દ્વિજાઃ । અસ્તુવન્નથ ચ સ્તોત્રૈઃ સર્વવેદસમુદ્ભવૈઃ
દ્વિજો, ભલે દેવતાઓ કે બીજાં કોઈ ત્યાં દેખાતા નહોતા, તેમ છતાં તેઓ સર્વ વેદોમાંથી નીકળેલા સ્તોત્રોથી તેમની સ્તુતિ કરતા.
ૐનમો દેવદેવાય તસ્મૈ શુદ્ધપ્રભાચિંત્યરૂપાય તસ્મૈ । નમઃ સુરાણામધીશાય તસ્મૈ નમો વેદગુહ્યાય શુદ્ધાય તસ્મૈ
ૐ, દેવોના દેવ એવા શુદ્ધ પ્રકાશવંત, અકલ્પ્ય સ્વરૂપ ધરાવનારને વંદન; દેવતાઓના સ્વામી અને વેદોના રહસ્યરૂપ, શુદ્ધ એવા તેમને નમન.
નમઃ શિવાયાદિદેવાય તસ્મૈ નમો વ્યાલયજ્ઞોપવીતાય તસ્મૈ । નમઃ સુરાનંદસંદોહ વર્ષત્રયી બિંદુવિશ્વંભરાય તસ્મૈ
શિવ, આદિદેવને વંદન; સાપને યજ્ઞોપવીત તરીકે ધારણ કરનારને નમન; દેવસુખના આધાર, ત્રણેય વેદના સાર, બિંદુ અને વિશ્વને ધારણ કરનારને નમન.
પૃથિવ્યથો વાયુરાકાશમાપઃ પુનઃ શશી વહ્નિસૂર્ય્યૌ તથાત્મા । યસ્યાષ્ટૈતા મૂર્તયઃ શંકરસ્ય તસ્મૈ નમો જ્ઞાનગમ્યાય શશ્વત્
પૃથ્વી, વાયુ, આકાશ, પાણી, ચાંદ્ર, અગ્નિ, સૂર્ય અને આત્મા—આ આઠે શંકરનાં સ્વરૂપ છે; જ્ઞાનથી પ્રાપ્ત થનાર, શાશ્વત એવા તેમને નમન.
એતાં સ્તુતિમથાકર્ણ્ય ભગનેત્રપ્રદઃ શિવઃ । વિષ્ણુમાહ ચ ગચ્છ ત્વં સમાનય ચ તાન્દ્વિજાન્
આ સ્તુતિ સાંભળીને, ભગાનાં નેત્ર આપનાર શિવે વિષ્ણુને કહ્યું: 'જાઓ, એ દ્વિજોને અહીં લાવો.'
આનીતાસ્તેન હરિણા દેવાય પ્રણતાસ્તુ તે । તાનાહ શંકરો વાક્યં કિમર્થં યૂયમાગતાઃ
હરિએ તેમને લાવીને દેવને વંદન કરાવ્યા; શંકરે પૂછ્યું: 'તમે કયા હેતુથી આવ્યા છો?'
મુનય ઊચુઃ - દેવ દ્વાદશલોકાનાં દૃશ્યંતે ભસ્મરાશયઃ । સ્થિતમેકં વનમિદં પશ્ય ત્વં લોકસંક્ષયમ્
મુનિઓએ કહ્યું: 'દેવ, બાર લોકોમાં કાંઈ પણ બચ્યું નથી, બધે રાખના ઢગલા છે; માત્ર આ એક જ વન છે—તમે લોકવિનાશ જુઓ.'
સદાશિવ ઉવાચ- ઊર્દ્ધ્વસ્થપંચલોકાનાં દાહે સંદેહ એવ નઃ । કથમંગારવૃષ્ટિશ્ચ કથં નો વા મહાધ્વનિઃ
સદાશિવે કહ્યું: 'ઉપરના પાંચ લોક દહાયાં છે એમાં અમને શંકા નથી; પણ આંગારોની વરસાદ કેમ પડી? અને આવો મોટો અવાજ કેમ થયો?'
મુનય ઊચુઃ - ભીતિરસ્માકમધુના વર્તતે વીરભદ્રતઃ । સ એવાંગારવૃષ્ટિં ચ પિપાસુરિવ તામપાત્
મુનિઓએ કહ્યું: 'હવે અમને વીરભદ્રથી ભય છે; એજ આંગારોની વરસાદ કરાવનાર છે, જાણે પ્યાસ બુઝાવવી હોય એમ.'
દેવોથ વીરમાહૂય કિં વીરેત્યબ્રવીદ્ભવઃ । વીરો હનૂમતો લિંગપીઠાભાવાદિદં કૃતમ્
પછી દેવે વીરભદ્રને બોલાવ્યો અને ભવએ પૂછ્યું: 'વીર, આવું કેમ કર્યું?' તો વીરે જવાબ આપ્યો: 'હનુમાન પાસે લિંગપીઠ નહોતું, એથી આવું થયું.'
કપેશ્ચિત્તં પરિજ્ઞાતું મયા કૃતમિદં બૃહત્ । કૃપાનિધિરથો દેવો યથાપૂર્વમકલ્પયત્
'કપિના મનને જાણવા માટે મેં આ મોટું કાર્ય કર્યું.' પછી કૃપાળુ દેવએ બધું પહેલું જેવું કરી દીધું.
દગ્ધાનપ્યખિલાઁલ્લોકાન્પૂર્વતઃ શોભનાન્વિભુઃ । કલ્પયામાસ વિશ્વાત્મા વીરભદ્રમથાબ્રવીત્
બધા લોક દહાયાં છતાં, વિશ્વના આત્મા એવા ભગવાને ફરીથી સૌને પહેલાં જેવું સુંદર બનાવી દીધાં અને પછી વીરભદ્રને કહ્યું.
આલિંગ્યાઘ્રાય શિરસિ તાંબૂલં દત્તવાન્હરઃ । અથાસૌ હનુમાનીશ પૂજનં કૃતવાનથ
હરએ વીરભદ્રને ગળે લગાવ્યો, માથું સુંઘ્યું અને તેને તાંબુલ આપ્યું; પછી હનુમાને ભગવાનની પૂજા કરી.
એકં વનચરં તત્ર ગંધર્વં સવિપંચિકમ્ । ઇદમાહ મહાવીણા મમ વૈ દીયતામિતિ
ત્યાં એક વનમાં રહેતો વિપંચી ધરાવતો ગંધર્વ હતો; હનુમાને તેને કહ્યું: 'મારીને તારી મહાન વીણા આપ.'
ગંધર્વો ન મયા ત્યાજ્યા વીણા પ્રાણસમા મમ । મમાપિ પ્રાણસદૃશી વીણેત્યાહ કપીશ્વરઃ
ગંધર્વે કહ્યું: 'હું મારી વીણા આપી શકતો નથી; એ મને જીવ જેટલી પ્રિય છે.' તો કપિરાજે કહ્યું: 'મને પણ વીણા એટલી જ પ્રિય છે.'
અથ મુષ્ટિનિપાતેન ગંધર્વે પતિતે કપિઃ । આદાય વીણાં મહતીં સ્વરતંતુસમન્વિતામ્
પછી કપીએ મુઠીનો ઘા મારી ગંધર્વને જમીન પર પાડી દીધો અને મધુર તારવાળી મહાન વીણા લઈ લીધી.