એતસ્મિન્સમયે રાજા શત્રુઘ્નઃ પરતાપનઃ । કુશં વીરં યયૌ યોદ્ધું તાદૃશં લવસન્નિભમ્
એ સમયે રાજા શત્રુઘ્ન, દુશ્મનોને હરાવનાર, વીર કુશ સાથે યુદ્ધ કરવા ગયો, જે લવના સમાન હતો.
કુશં દૃષ્ટ્વા બલાક્રાંતં રામમૂર્તિસમપ્રભમ્ । રથે તિષ્ઠન્હેમમયે જગાદ પરવીરહા
કુશને, બળથી ભરપૂર અને રામ જેવી કાંતિ ધરાવતો જોઈને, શત્રુઘ્ને પોતાના સોનાના રથમાં ઊભા રહીને, દુશ્મન વીરોએ ડરતા એવા વીરને કહ્યું.
શત્રુઘ્ન ઉવાચ। કોઽસિ ત્વં સન્નિભો ભ્રાત્રા લવેન સુમહાબલઃ । કિં નામાસિ મહાવીર કસ્તે તાતઃ ક્વ તે પ્રસૂઃ
શત્રુઘ્ને કહ્યું: તું કોણ છે, જે તારા ભાઈ લવ જેવો દેખાય છે અને મહાન બળ ધરાવે છે? તું કયો વીર છે, તારું નામ શું છે? તારો પિતા કોણ છે અને તું ક્યાં જન્મ્યો છે?
કથં વને દ્વિજૈર્જુષ્ટે તિષ્ઠસિ ત્વં નરર્ષભ । સર્વં શંસ યથાયુધ્યે ત્વયા સહ મહાબલ
હે પુરુષશ્રેષ્ઠ, તું કેવી રીતે આ ઋષિઓથી ભરેલા વનમાં રહે છે? બધું મને કહેજે, જેથી હું તારી સાથે યુદ્ધ કરી શકું, હે મહાબળવાન.
ઇતિ વાક્યં સમાકર્ણ્ય કુશઃ પ્રોવાચ ભૂમિપમ્ । મેઘગંભીરયા વાચા નાદયન્રણમંડલમ્
આ વાતો સાંભળી, કુશે મેઘ જેવી ગાંભીર્યભરી અવાજે, આખા યુદ્ધમેદાનમાં ગુંજતા, રાજાને ઉત્તર આપ્યો.
કેવલં સુષુવે સીતા પતિવ્રતપરાયણા । વને વસાવો વાલ્મીકેશ્ચરણાર્ચનતત્પરૌ
માત્ર સીતાજીએ, પતિપ્રતિ વિવેકવાળી, અમને જન્મ આપ્યો; અમે વનમાં રહીને વાલ્મીકીના ચરણોમાં ભક્તિપૂર્વક સેવા કરી.
માતૃસેવાસમુદ્યુક્તૌ સર્વવિદ્યાવિશારદૌ । કુશો લવ ઇતિ પ્રખ્યામાગતૌ ભૂપતેઽનઘ
માતાની સેવા માટે સદા તત્પર અને સર્વવિધા જ્ઞાનમાં નિપુણ, અમને કુશ અને લવ તરીકે ઓળખવામાં આવે છે, હે નિર્દોષ રાજા.
કસ્ત્વં વીરો રણશ્લાઘી કિમર્થં હયસત્તમઃ । મુક્તોઽસ્તિ સમરે ત્વદ્ય જેતાસિ બલસંયુતઃ
તું કોણ છે, હે વીર, યુદ્ધમાં ગૌરવ માનનાર? આજે તું શ્રેષ્ઠ ઘોડો લઈને યુદ્ધમાં કેમ આવ્યો છે, બળથી ભરપૂર થઈને જીતવા માટે?
યુધ્યસ્વ ત્વં મયા સાર્દ્ધં યદિ વીરોઽસિ ભૂમિપ । ઇદાનીં પાતયિષ્યામિ ભવંતં રણમૂર્ધનિ
જો તું વીર છે, હે રાજા, તો મારી સાથે યુદ્ધ કર; હવે હું તને યુદ્ધમેદાનમાં પછાડીશ.
શત્રુઘ્નસ્તં સુતં જ્ઞાત્વા સીતાયા રામસંભવમ્ । વિસિષ્માય સ્વયં ચિત્તે કોપાદ્ધનુરુપાદદત્
શત્રુઘ્ને, તેને સીતાનો અને રામથી જન્મેલો પુત્ર ઓળખીને, મનમાં આશ્ચર્ય અનુભવ્યું; ગુસ્સામાં તેણે પોતાનું ધનુષ્ય ઉપાડ્યું.
તમાત્તધનુષં દૃષ્ટ્વા કુશઃ કોપસમન્વિતઃ । વિસ્ફારયામાસ ધનુઃ સ્વીયં સુદૃઢમુત્તમમ્
તેને ધનુષ્ય સાથે ઊભેલો જોઈને, કુશ ગુસ્સાથી ભરાયો અને પોતાનું મજબૂત અને ઉત્તમ ધનુષ્ય ખેંચ્યું.
મુમોચ બાણાન્નિશિતાઞ્છત્રુઘ્નઃ સર્વશસ્ત્રવિત્ । તાંશ્ચિચ્છેદ કુશઃ સર્વાંલ્લીલયા પ્રહસન્રણે
શત્રુઘ્ને, સર્વ શસ્ત્રોમાં પારંગત, તીક્ષ્ણ બાણ છોડ્યા; કુશે યુદ્ધમાં હસતાં હસતાં સહેલાઈથી બધા તીરો કાપી નાખ્યા.
બાણાશ્ચ શતસાહસ્રાઃ કુશસ્ય ચ નૃપસ્ય ચ । ભુવનં વ્યાપ્નુવન્સર્વં તચ્ચિત્રમભવન્મુને
કુશ અને રાજાના લાખો તીરો આખા જગતને છાણી દીધાં, હે મુનિ, એ દૃશ્ય ખરેખર અદ્ભુત હતું.
અગ્ન્યસ્ત્રેણ કુશઃ સર્વાન્દદાહ તરસા બલી । શમયામાસ તં ભૂપઃ પર્જન્યાસ્ત્રેણ વીર્યવાન્
બલવાન કુશે અગ્નિઅસ્ત્રથી બધું બળી નાખ્યું, તો વીર રાજાએ વરસાદના અસ્ત્રથી એ અગ્નિને શમાવી દીધી.
શમયામાસ તં ભૂપો વાયવ્યેનાતિવિક્રમઃ । તદા વાયુરભૂત્તીવ્રઃ સર્વતો રણમંડલે । પર્વતાસ્ત્રેણ તં વાયું ક્ષોભયંતં સમાવૃણોત્
પછી મહાબલી રાજાએ વાયુઅસ્ત્રથી એ અસ્ત્રને શાંત કર્યું; ત્યારે યુદ્ધના મેદાનમાં ચારેય બાજુથી ભયાનક પવન વેગથી ફૂંકાયો, જેને તેણે પર્વતઅસ્ત્રથી રોકી દીધો.
વજ્રાસ્ત્રેણ નૃપઃ સંખ્યે ચિચ્છેદ સનગોપલાન્ । તદા નારાયણાસ્ત્રં સ મુમોચ કુશ ઉદ્ભટઃ । નારાયણં તદા ભૂપં નાશકત્પરિબાધિતુમ્
પછી યુદ્ધમાં રાજાએ વજ્રઅસ્ત્રથી પર્વતો અને તેમના ગોપાલોને કાપી નાખ્યા; ત્યારબાદ ભયાનક કુશે નારાયણઅસ્ત્ર છોડ્યું, પણ એ રાજાને કોઈ નુકસાન કરી શક્યું નહીં.
તદા પ્રકુપિતોઽત્યતં કુશઃ કોપપરાયણઃ । ઉવાચ ભૂપં શત્રુઘ્નં મહાબલપરાક્રમમ્
પછી અત્યંત ક્રોધિત અને ક્રોધમાં તલ્લીન થયેલા કુશે મહાબલશાળી શત્રુઘ્ન રાજાને કહ્યું.
જાનામિ ત્વાં મહાવીરં સંગ્રામે જયકારિણમ્ । યત્ત્વાં નારાયણાસ્ત્રં મે ન બબાધે ભયાનકમ્
હું તને ઓળખું છું, તું મહાવીર છે, યુદ્ધમાં વિજયી છે; મારી ભયાનક નારાયણઅસ્ત્ર પણ તને હાનિ કરી શકી નહીં.
ઇદાનીં પાતયામ્યદ્ય ભૂમૌ ત્વાં નૃપતે શરૈઃ । ત્રિભિશ્ચેન્નકરોમ્યેતત્પ્રતિજ્ઞાં તર્હિ મે શૃણુ
હવે, રાજા, આજે હું તને તીરો વડે ધરતી પર પાડીશ; જો ત્રણ તીરમાં એ ન કરી શકું, તો મારી પ્રતિજ્ઞા સાંભળ.
યો મનુષ્યવપુઃ પ્રાપ્ય દુર્લભં પુણ્યકોટિભિઃ । તન્નાદ્રિયેત સંમોહાત્તસ્ય મેસ્ત્વત્ર પાતકમ્
જે મનુષ્ય શરીર, જે કરોડો પુણ્યથી પણ દુર્લભ છે, તે પામીને પણ મૂર્ખાઈથી તેનું મૂલ્ય નથી જાણતો, એના માટે અહીં પાપ છે, એવું હું માનું છું.
સાવધાનો ભવાનત્ર ભવતુ પ્રધનાંગણે । પાતયામિ ક્ષિતૌ સદ્ય ઇત્યુક્ત્વા સ્વશરાસને
મુખ્ય યુદ્ધમેદાનમાં તું સાવધાન રહે; હું તને તરત જ ધરતી પર પાડીશ – એવું કહી તેણે પોતાનું ધનુષ્ય ઉપાડ્યું.
શરં સંરોપયામાસ ઘોરં કાલાનલપ્રભમ્ । લક્ષીકૃત્ય રિપોર્વક્ષો વિપુલં કઠિનં મહત્
તેણે વિનાશક અગ્નિ જેવો ભયાનક તીર તાણ્યો અને દુશ્મનના વિશાળ, કઠણ અને મજબૂત છાતી પર નિશાન લગાવ્યું.
તં સંધિતં શરં દૃષ્ટ્વા શત્રુઘ્નઃ કોપમૂર્ચ્છિતઃ । મુમોચ બાણાન્નિશિતાન્કુશત્વગ્ભેદકારકાન્
એ તીર તણાતા જ, ક્રોધથી ભરાયેલા શત્રુઘ્ને કુશની ત્વચા ભેદી શકે એવા તીક્ષ્ણ તીરો છોડ્યા.
સ બાણો હૃદયં તસ્ય ભેત્તું તત્પ્રચચાલ વૈ । ઘોરરૂપો વહ્નિસમઆશીવિષવદુચ્છ્વસન્
એ તીર હૃદય ભેદવા માટે આગળ વધ્યો, તેનું રૂપ ભયાનક હતું, તે અગ્નિ જેવો જ્વલંત અને ઝેરી સાપ જેવો ફુફકારતો હતો.
સ બાણો નૃપવર્યેણ રામં સ્મૃત્વાશુલક્ષિતઃ । ચિચ્છેદ કુશમુક્તં સ સાયકં શિતપર્વકમ્
પછી શ્રેષ્ઠ રાજાએ રામનું સ્મરણ કરીને અને નિશાન લગાવી, કુશે છોડેલો તીક્ષ્ણ પાંખવાળો તીર કાપી નાખ્યો.
તદાત્યંતં પ્રકુપિતઃ કુશો બાણસ્ય કૃંતનાત્ । અપરં સાયકં ચાપે દધાર શિતપર્વકમ્
પછી પોતાના તીર કાપાતા કુશ અત્યંત ક્રોધિત થયો અને તેણે પોતાના ધનુષ્ય પર બીજો તીક્ષ્ણ પાંખવાળો તીર ચડાવ્યો.
સ યાવત્તદુરો ભેત્તું કરોતિ ચ બલોદ્ધુરઃ । તં તાવદચ્છિનત્તસ્ય શરં કાલાનલપ્રભમ્
જ્યારે બલવાન કુશ એ તીર છોડીને દુશ્મનને ભેદવા જતો હતો, ત્યારે એ જ્વલંત તીર તરત જ કાપી નાખવામાં આવ્યો.
તદા કુશો માતૃપાદૌ સ્મૃત્વા રોષસમન્વિતઃ । તૃતીયં ચાપકે સ્વીયે દધાર શરમદ્ભુતમ્
પછી કુશે ક્રોધથી ભરાઈ અને માતાના પગનું સ્મરણ કરીને, પોતાના ધનુષ્ય પર ત્રીજું અદ્ભુત તીર ચડાવ્યું.
શત્રુઘ્નસ્તમપિ ક્ષિપ્રં ચ્છેત્તું બાણં સમાદદે । તાવદ્વિદ્ધઃ શરેણાસૌ પપાત ધરણીતલે
શત્રુઘ્ને પણ એ તીર કાપવા માટે તરત જ તીર ઉપાડ્યો, પણ એ તીરે તેને ભેદી નાખ્યો અને તે ધરતી પર પડી ગયો.
હાહાકારો મહાનાસીચ્છત્રુઘ્ને વિનિપાતિતે । જયમાપકુશસ્તત્ર સ્વબાહુબલદર્પિતઃ
શત્રુઘ્ન ધરતી પર પડતાં જ મોટો હાહાકાર મચી ગયો; ત્યાં કુશે પોતાના બળના ગર્વથી વિજય મેળવ્યો.