તાવંતિ રાત્રિવર્ષાણિ બ્રહ્મણોઽવ્યક્તજન્મનઃ । ક્ષયે તુ બ્રહ્મણઃ પ્રાપ્તે સર્વસંહારકો ભવેત્
એટલા જ રાત્રિ અને વર્ષો બ્રહ્માનો આયુષ્ય છે, જે અવ્યક્તમાંથી જન્મે છે; જ્યારે બ્રહ્માનો અંત આવે છે ત્યારે બધું નાશ પામે છે.
અંડમંડગતા લોકા દહ્યંતે કાલવહ્નિના । સર્વાત્માનસ્તથા વિષ્ણોઃ પ્રકૃતૌ વિનિવેશિતાઃ
બ્રહ્માંડની અંદરના બધા લોક સમયના અગ્નિથી દગ્ધ થાય છે; અને બધા જીવ પણ વિષ્ણુની પ્રકૃતિમાં લીન થાય છે.
અંડાવરણભૂતાનિ પ્રકૃતૌ લયમાપ્નુયુઃ । સા સર્વજગદાધારા પ્રકૃતિર્હરિસંશ્રિતા
બ્રહ્માંડના આવરણરૂપ તત્વો પણ પ્રકૃતિમાં લીન થઈ જાય છે; એ પ્રકૃતિ, જે હરિમાં આશ્રિત છે, બધાં જગતને આધાર આપે છે.
તયા જગત્સર્ગલયૌ કરોતિ ભગવાન્સદા । ક્રીડાર્થં દેવદેવેન સૃષ્ટા માયા જગન્મયી
એ પ્રકૃતિથી ભગવાન હંમેશાં જગતની સર્જન અને લય કરે છે; રમણ માટે દેવોના દેવએ જગતરૂપ માયાની રચના કરી છે.
અવિદ્યા પ્રકૃતિર્માયા ગુણત્રયમયી સદા । સર્ગસ્થિતિલયાનાં સા હેતુભૂતા સનાતની
અવિદ્યા, પ્રકૃતિ અને માયા – હંમેશાં ત્રણ ગુણોથી યુક્ત – એ જ સૃષ્ટિ, સ્થિતિ અને લયનું શાશ્વત કારણ છે.
યોગનિદ્રા મહામાયા પ્રકૃતિસ્ત્રિગુણાન્વિતા । અવ્યક્તા ચ પ્રધાનં ચ વિષ્ણોર્લીલાવિકારિણઃ
યોગનિદ્રા, મહામાયા, ત્રણ ગુણોથી યુક્ત પ્રકૃતિ, અવ્યક્ત અને મુખ્ય તત્વ – આ બધું વિષ્ણુની લીલાનું સ્વરૂપ છે.
જગત્સર્ગલયૌ સ્યાતાં પ્રકૃતેરેવ સર્વદા । અસંખ્યપ્રકૃતેઃ સ્થાનં નિબિડધ્વાન્તમવ્યયમ્
જગતની સર્જન અને લય હંમેશાં પ્રકૃતિમાંથી થાય છે; અનંત પ્રકૃતિઓનું નિવાસસ્થાન ઘન અંધકાર અને અવિનાશી છે.
ઊર્ધ્વં તુ સીમ્નિ વિરજા નિસ્સીમાધસ્સનાતની । તયાદૃતં જગત્સર્વં સ્થૂલસૂક્ષ્માદ્યવસ્થયા
ઉપર, સીમા પર વિરજા છે, જે અનંત અને શાશ્વત છે; એના દ્વારા આખું જગત સ્થૂળ અને સૂક્ષ્મ રૂપે ટકી રહ્યું છે.
વિકાસસંકોચાવસ્થે તસ્યાં સર્ગલયૌ સ્મૃતૌ । એવં સર્વાણિ ભૂતાનિ પ્રકૃત્યંતર્ગતાનિ વૈ
એમાં વિસ્તરણ અને સંકોચન – આ બંને અવસ્થાઓમાં સર્જન અને લય થાય છે એવી સ્મૃતિ છે; આમ, બધા જીવ પ્રકૃતિમાં સમાવાયા છે.
તતઃ શૂન્યમિદં સર્વં પ્રકૃત્યંતર્ગતં મહત્ । એવં પ્રકૃતિરૂપાયા વિભૂતે રૂપમુત્તમમ્
પછી બધું શૂન્ય બની જાય છે અને મહાપ્રકૃતિમાં લીન થાય છે; આ રીતે પ્રકૃતિનું ઉત્તમ અને મહાન સ્વરૂપ પ્રગટ થાય છે.
ત્રિપાદ્વિભૂતિરૂપં તુ શૃણુ ભૂધરનંદિનિ । પ્રધાન પરમવ્યોમ્નોરંતરે વિરજા નદી
હવે ત્રણ ભાગમાં વહેંચાયેલી મહિમાનું સ્વરૂપ સાંભળ, હે પર્વતોની આનંદદાયિ; મુખ્ય તત્વ અને પરમ આકાશ વચ્ચે વિરજા નદી વહે છે.
વેદાંગસ્વેદજનિતતોયૈઃ પ્રસ્રાવિતા શુભા । તસ્યાઃ પારે પરે વ્યોમ્નિ ત્રિપાદ્ભૂતિસ્સનાતની
વેદાંગોના પરસેવેમાંથી ઉત્પન્ન થયેલા જળથી વહેતી એ પવિત્ર નદી છે; એના પાર, પરમ આકાશમાં, શાશ્વત ત્રણ ભાગવાળું સ્વરૂપ છે.
અમૃતં શાશ્વતં નિત્યમનન્તં પરમં પદમ્ । શુદ્ધં સત્વમયં દિવ્યમક્ષરં બ્રહ્મણઃ પદમ્
અમૃત, શાશ્વત, સદા રહેવાળું, અનંત અને સર્વોચ્ચ સ્થાન; શુદ્ધ, સત્વથી ભરપૂર, દિવ્ય અને ક્યારેય ન નાશ પામે એવું—આ બ્રહ્મનું સ્થાન છે.
અનેકકોટિસૂર્યાગ્નિ તુલ્ય વર્ચસમવ્યયમ્ । સર્વવેદમયં શુદ્ધં સર્ગપ્રલયવર્જિતમ્
અગણિત કરોડો સૂર્ય અને અગ્નિ જેવી તેજસ્વી ક્યારેય ક્ષય ન થતી; સર્વ વેદોથી રચાયેલ, શુદ્ધ, સર્જન કે વિનાશથી અસ્પર્શિત.
અસંખ્યમજરં નિત્યં જાગ્રત્સ્વપ્નાદિવર્જિતમ્ । હિરણ્મયં મોક્ષપદં બ્રહ્માનંદસુખાવહમ્
અસંખ્ય, ક્યારેય વૃદ્ધ ન થતું, સદાકાળનું, જાગૃતિ કે સ્વપ્નાદિ અવસ્થાઓથી રહિત; સુવર્ણમય, મોક્ષનું સ્થાન, બ્રહ્માનંદનું સુખ આપનારું.
સમાનાધિક્યરહિતમાદ્યંતરહિતં શુભમ્ । તેજસાત્યદ્ભુતં રમ્યં નિત્યમાનંદસાગરમ્
જેનું કોઈ સમાન કે શ્રેષ્ઠ નથી, જેનું આરંભ કે અંત નથી, પવિત્ર; તેજમાં અદ્ભુત, આનંદદાયક, સદાય આનંદના સાગર જેવું.
એવમાદિગુણોપેતં તદ્વિષ્ણોઃ પરમં પદમ્ । ન તદ્ભાસયતે સૂર્યો ન શશાંકો ન પાવકઃ
આવા ગુણોથી યુક્ત, એ વિષ્ણુનું સર્વોચ્ચ સ્થાન; ત્યાં સૂર્ય, ચંદ્ર કે અગ્નિ પ્રકાશ આપી શકતા નથી.
યદ્ગત્વા ન નિવર્તંતે તદ્ધામ પરમં હરેઃ । તદ્વિષ્ણોઃ પરમં ધામ શાશ્વતં નિત્યમચ્યુતમ્ । ન હિ વર્ણયિતું શક્યં કલ્પકોટિશતૈરપિ
જે ત્યાં પહોંચી જાય છે, તે પાછો ફરતો નથી; એ હરિનું સર્વોચ્ચ સ્થાન છે. એ વિષ્ણુનું શાશ્વત, સદાકાળનું, અવિનાશી સ્થાન કરોડો કલ્પ સુધી પણ વર્ણવી શકાય તેમ નથી.
હરેઃ પદં વર્ણયિતું ન શક્યં મયા ચ ધાત્રા ચ મુનીંદ્રસઙ્ઘૈઃ । યસ્મિન્પદે હ્યચ્યુત ઈશ્વરો યઃ સો અઙ્ગ વેદ યદિ વા ન વેદ
હું, બ્રહ્મા કે મહાન ઋષિઓ પણ હરિના સ્થાનને વર્ણવી શકતા નથી. એ સ્થાનમાં અચ્યૂત ભગવાન નિવાસ કરે છે; કોઈ જાણે કે ન જાણે, એ તો એવું જ છે, હે મિત્ર.
યદક્ષરં વેદગુહ્યં યસ્મિન્દેવા અધિ વિશ્વે નિષેદુઃ । યસ્તન્નો વેદ કિમૃચા કરિષ્યતિ યે તદ્વિદુસ્ત ઇમે સમાસતે
જે અક્ષય, વેદમાં રહેલું રહસ્ય છે, જેમાં બધા દેવતાઓ નિવાસ કરે છે—જેને એ જાણે છે, તે મંત્રોનો જાપ કરીને શું મેળવશે? જે એ જાણે છે, તેઓ ત્યાં એકત્ર રહે છે.
તદ્વિષ્ણોઃ પરમં ધામ સદા પશ્યંતિ સૂરયઃ । અક્ષરં શાશ્વતં દિવ્યં દેવિ ચક્ષુરિવાતતમ્
મહાન ઋષિઓ હંમેશા એ વિષ્ણુનું સર્વોચ્ચ સ્થાન જુએ છે; અક્ષય, શાશ્વત, દિવ્ય, હે દેવી, આંખ જેવું વ્યાપક.
તત્પ્રવેષ્ટુમશક્યં ચ બ્રહ્મરુદ્રાદિદૈવતૈઃ । જ્ઞાનેન શાસ્ત્રમાર્ગેણ વીક્ષ્યતે યોગિપુંગવૈઃ
બ્રહ્મા, રુદ્ર અને અન્ય દેવતાઓ એમાં પ્રવેશી શકતા નથી; જ્ઞાન અને શાસ્ત્રના માર્ગે શ્રેષ્ઠ યોગીઓ એ સ્થાનને જુએ છે.
અહં બ્રહ્મા ચ દેવાશ્ચ ન જાનંતિ મહર્ષયઃ । સર્વોપનિષદામર્થં દૃષ્ટ્વા વક્ષ્યામિ સુવ્રતે
હું, બ્રહ્મા, દેવતાઓ અને મહાન ઋષિઓ એને જાણતા નથી. સર્વ ઉપનિષદોના અર્થને વિચારીને, હે સુવ્રતા, હું એનું વર્ણન કરું છું.
વિષ્ણોઃ પદે હિ પરમે પદે તત્સશુભાહ્વયેઃ । યત્ર ગાવો ભૂરિશૃંગા આસતે સુસુખાઃ પ્રજાઃ
વિષ્ણુના સર્વોચ્ચ, શુભસ્થાનમાં, જ્યાં અનેક શૃંગવાળી ગાયો વસે છે અને લોકો અત્યંત સુખી છે.
અત્રાહ તત્પરં ધામ ગોપવેષસ્ય શાર્ઙ્ગિણઃ । તદ્ભાતિ પરમં ધામ ગોભિર્ગોપૈસ્સુખાહ્વયૈઃ
અહીં, ધનુષ ધારણ કરનાર ગોપવેશધારી વિષ્ણુનું એ સર્વોચ્ચ સ્થાન તેજથી ઝગમગે છે, જ્યાં ગાયો અને ગોપો, સુખસ્થાનમાં વસે છે.
આદિત્યવર્ણં તમસઃ પરસ્તાજ્જ્યોતિરચ્યુતમ્ । આધારો બ્રહ્મણો લોકશ્શુદ્ધસત્ત્વસ્સનાતનઃ
સૂર્ય જેવા વર્ણનું, અંધકારથી પર, અવિનાશી પ્રકાશ; બ્રહ્મના લોકોએ આધાર આપનાર, શુદ્ધ સત્વથી ભરપૂર, સનાતન.
સામાન્યા વિભિતે ભૂમિન્તેઽસ્મિન્શાશ્વતે પદે । તસ્થતુર્જાગરૂકેસ્મિન્યુવાનૌ શ્રીસનાતનૌ
આ શાશ્વત ભૂમિ પર, એ સર્વોચ્ચ સ્થાને, બે સદાય યુવાન, જાગૃત અને પ્રાચીન, તેજથી ઝગમગે છે.
યતઃ સ્વસારૌ યુવતી ભૂનીલે વિષ્ણુવલ્લભે । અત્ર પૂર્વે યે ચ સાધ્યા વિશ્વેદેવાસ્સનાતનાઃ
જેનાથી તેમની બહેનો, યુવાન અને વિષ્ણુપ્રિય, ઉત્પન્ન થઈ; અહીં પૂર્વકાળના સાધ્ય અને સર્વ સનાતન દેવતાઓ વસે છે.
તે હ નાકં મહિમાનસ્સચન્તે શુભદર્શનાઃ । તત્ર વિજ્ઞાનિનો વિપ્રા જાગૃવાંસસ્સમિન્ધતે
તેઓ મહિમા ધરાવે છે અને શુભ રૂપવાળા છે, એ સ્વર્ગને પ્રાપ્ત કરે છે; ત્યાં જ્ઞાનવાન બ્રાહ્મણો જાગૃત રહીને તેજથી ઝગમગે છે.
તત્પદં જ્ઞાનિનો વિપ્રા યાંતિ સંવાસમિચ્છવઃ । તદ્વિષ્ણોઃ પરમં ધામ મોક્ષ ઇત્યભિધીયતે
જ્ઞાનવાન બ્રાહ્મણો, સંગાથની ઈચ્છા રાખીને, એ સ્થાનને પ્રાપ્ત કરે છે; એ વિષ્ણુનું સર્વોચ્ચ સ્થાન મોક્ષ તરીકે ઓળખાય છે.