પથા તેનાપિ દુર્ગેણ ત્રયસ્તે પ્રેષિતા નૃપ । તિષ્ઠતઃ સ્મ પથં રુદ્ધ્વા દ્વાવેતૌ જનનીસુતૌ
એ કઠિન રસ્તે, રાજા, એ ત્રણ જણાને આગળ મોકલવામાં આવ્યા; પણ આ બે, માતા અને પુત્ર, રસ્તો અટકાવીને ઊભા રહ્યા.
લુબ્ધકાશ્ચ તતઃ પ્રાપ્તાઃ ખડ્ગબાણધનુર્ધરાઃ । પ્રજઘ્નુસ્તોમરૈસ્તીક્ષ્ણૈશ્ચક્રૈશ્ચ મુશલૈસ્તતઃ
પછી શિકારીઓ આવી પહોંચ્યા, હાથમાં તલવાર, બાણ અને ધનુષ સાથે; તેઓ તીક્ષ્ણ ભાલા, ચક્ર અને મુશલથી હુમલો કરવા લાગ્યા.
માતરં પૃષ્ઠતઃ કૃત્વા તનયો યુધ્યતે સ તૈઃ । દંષ્ટ્રયા નિહતાઃ કેચિત્કેચિત્તુંડેન ઘાતિતાઃ
પુત્રએ માતાને પાછળ રાખીને લડાઈ કરી; કેટલાકને દાંતથી મારી નાખ્યા, તો કેટલાકને નાકથી ઘા મારીને ઢાળી દીધા.
સંજઘાન ખુરાગ્રૈશ્ચ શૂરાશ્ચ પતિતા રણે । યુયુધે શૂકરઃ સંખ્યે દૃષ્ટો રાજ્ઞા મહાત્મના
તેને ખુરાની ટોચથી માર્યો અને વીર યુદ્ધમાં પડી ગયા; એ વરાહે યુદ્ધમાં ધીરજપૂર્વક લડાઈ કરી, જે મહાન આત્માવાળા રાજાએ જોયું.
પિતુઃ સકાશાચ્છૂરોયમિતિ જ્ઞાત્વા સસમ્મુખઃ । બાણપાણિર્મહાતેજા મનુસૂનુઃ પ્રતાપવાન્
પિતાની વંશનો વીર છે એવું જાણી, રાજપુત્ર તેજસ્વી અને પરાક્રમી, હાથમાં બાણ લઈને સામે ઊભો રહ્યો.
નિશિતેનાપિ બાણેન અર્દ્ધચંદ્રાનુકારિણા । રાજ્ઞા હતઃ પપાતોર્વ્યાં વિદ્ધોરસ્કો મહાત્મના
રાજાએ તીક્ષ્ણ અને અર્ધચંદ્રાકાર બાણથી ઘા મારતાં, એ મહાન આત્માવાળો વરાહ છાતીમાં ઘાયલ થઈ જમીન પર પડી ગયો.
મમાર સહસા ભૂમૌ પપાત સ હિ શૂકરઃ । પુત્રમોહં પરં પ્રાપ્તા તસ્યોપરિ ગતા સ્વયમ્
એ વરાહ અચાનક મરીને જમીન પર પડી ગયો; માતા, દીકરાના શોકમાં આખી રીતે ડૂબી, પોતે જ તેના પર પહોંચી ગઈ.
તયા ચ નિહતાઃ શૂરાસ્તુંડઘાતૈર્મહીતલે । નિપેતુર્લુબ્ધકાઃ શૂરાઃ કતિનષ્ટા મૃતા નૃપ
માતાએ નાકના ઘા વડે વીર શિકારીઓને જમીન પર ઢાળી દીધા; અનેક ક્રૂર શિકારીઓ પડી ગયા અને મરી ગયા, રાજા.
દ્રાવયંતી મહત્સૈન્યં દંષ્ટ્રયા સૂકરી તતઃ । યથા કૃત્યા સમુદ્ભૂતા મહાભયવિધાયિકા
પછી એ વરાહણીએ દાંત વડે મોટું સૈન્ય હાંકી નાખ્યું, જાણે કોઈ ભયાનક ડાયણ ભય ફેલાવવા ઊભી થઈ હોય.
તમુવાચ તતો રાજ્ઞી દેવરાજસુતોપમમ્ । અનયા નિહતં રાજન્મહત્સૈન્યં તવૈવ હિ
પછી રાણી એ દેવરાજના પુત્ર સમાન રાજાને કહ્યું: 'રાજા, આ વરાહણીએ તું જે મોટું સૈન્ય લાવ્યું હતું, એ બધું નાશ કરી નાખ્યું.'
કસ્માદુપેક્ષસે કાંત તન્મે ત્વં કારણં વદ । તામુવાચ મહારાજો નાહં હન્મિ ઇમાં સ્ત્રિયમ્
પ્રિય, તું એને અવગણે છે, એ કેમ? મને એનું કારણ કહીશ? મહારાજાએ કહ્યું: 'હું આ સ્ત્રીને નહીં મારું.'
મહાદોષં પ્રિયે દૃષ્ટં સ્ત્રીવધે દૈવતૈઃ કિલ । તસ્માન્ન ઘાતયેન્નારીં પ્રેષયેહં ન કંચન
પ્રિય, દેવતાઓએ સ્ત્રીહત્યા મોટું પાપ ગણ્યું છે; તેથી હું સ્ત્રીને નહીં મારું અને કોઈને પણ એ માટે નહીં મોકલું.
અસ્યા વધનિમિત્તાર્થે પાપાદ્બિભેમિ સુંદરિ । એવમુક્ત્વા તદા રાજા વિરરામ મહીપતિઃ
તેણે કહ્યું: 'આ સુંદરે, એને મારવા માટે પાપ થાય એનો મને ડર છે.' આમ કહીને રાજા એ સમયે ચૂપ રહી ગયો.
લુબ્ધકો ઝાર્ઝરો નામ દદૃશે સ તુ સૂકરીમ્ । કુર્વંતીં કદનં તેષાં દુઃસહાં સુભટૈરપિ
એ વખતે ઝાર્ઝર નામનો એક શિકારી એ સૂરને જોયો, જે બહુ જ ભયાનક રીતે એમના પર તૂટી પડી હતી, એ રીતે કે મોટા યોધ્ધાઓ પણ સહન ન કરી શકે.
આવિવ્યાધ સુવેગેન બાણેન નિશિતેન હિ । સંલગ્નેન તુ બાણેન શોણિતેન પરિપ્લુતા
એ શિકારીએ ઝડપથી તીખા તીરમાં એને ઘાયલ કરી, તીર એના શરીરમાં ખૂસી ગયું અને એ લોહીથી લથબથ થઈ ગઈ.
શોભમાના ત્વરાં પ્રાપ્તા વીરશ્રિયા સમાકુલા । તુંડેનાપિ હતઃ સંખ્યે ઝાર્ઝરઃ સ તયા પુનઃ
એ સૂર તેજમાં ચમકી, ઉતાવળથી ભરાઈ ગઈ અને વીરતાની છટા સાથે ઝાર્ઝર પર તૂંડ માર્યો.
પતમાનેન તેનાપિ ઝાર્ઝરેણ તદા હતા । ખડ્ગેન નિશિતેનાપિ પપાત વિદલીકૃતા
પડતા પડતા ઝાર્ઝરે પણ તીખી તલવારથી એને માર મારી, જેથી એના શરીર બે ભાગ થઈ જમીન પર ઢળી પડી.
શ્વસમાના રણેનાપિ મૂર્ચ્છનાભિ પરિપ્લુતા । દુઃખેન મહતાવિષ્ટા જીવમાના મહીતલે
યુદ્ધથી થાકી ને ભારે દુઃખ અને બેહોશીથી ઘેરાઈ, એ સૂર જીવતી જ જમીન પર પડી રહી.
ઇતિ શ્રીપદ્મપુરાણે ભૂમિખંડે વેનોપાખ્યાને સુકલાચરિત્રે પંચચત્વારિંશોઽધ્યાયઃ
આ રીતે શ્રીપદ્મપુરાણના ભૂમિકંડના વેનોપાખ્યાનમાં સુકલા ચરિત્રનું પાંસઠમું અધ્યાય પૂરુ થયું.
ષટ્ચત્વારિંશોઽધ્યાયઃ સુકલોવાચ- શ્વસંતીં શૂકરીં દૃષ્ટ્વા પતિતાં પુત્રવત્સલામ્ । સુદેવાવકૃપયાવિષ્ટા ગત્વા તાં દુઃખિતાં પ્રતિ
છપ્પનમું અધ્યાય. સુકલા બોલી: પોતાના બચ્ચાઓને પ્રેમ કરતી એ સૂરને પડી ને ધમફાંકી રહી હતી, ત્યારે સુદેવા દયાથી ભરાઈ, દુઃખી થઈ એની પાસે ગઈ.
અભિષિચ્ય મુખં તસ્યાઃ શીતલેનોદકેન ચ । પુનઃ સર્વાંગમેવાપિ દુઃખિતાં રણશાલિનીમ્
સુદેવે એના ચહેરા પર ઠંડા પાણીના છાંટા માર્યા, પછી યુદ્ધમાં ઘાયલ થયેલી એ દુઃખી સૂરના આખા શરીર પર પણ પાણી છાંટ્યું.
પુણ્યેન શીતતોયેન સા ઉવાચાભિષિંચતીમ્ । ઉવાચ માનુષીં વાચં સુસ્વરં નૃપતિપ્રિયામ્
પવિત્ર અને ઠંડા પાણીના છાંટા પડતાં એ સૂર મનુષ્યની મીઠી અને રાજાને ગમતી વાણીમાં બોલી.
સુખં ભવતુ તે દેવિ અભિષિક્તા ત્વયા યદિ । સંપર્કાદ્દર્શનાત્તેદ્ય ગતો મે પાપસંચયઃ
'હે દેવી, તું મને અભિષેક કર્યો એટલે તને સુખ મળે. આજે તારા સ્પર્શ અને દર્શનથી મારા બધા પાપ દૂર થઈ ગયા.'
તદાકર્ણ્ય મહદ્વાક્યમદ્ભુતાકારસંયુતમ્ । ચિત્રમેતન્મયા દૃષ્ટં કૃતં તેઽનામયં વચઃ
એ અદ્ભુત અને મહાન વચન સાંભળીને મને આશ્ચર્ય થયું અને મેં જોયું કે તું નિર્દોષ અને શુભ વાત કરી છે.
પશુજાતિમતીચેયં સૌષ્ઠવં ભાષતે સ્ફુટમ્ । સ્વરવ્યંજનસંપન્નં સંસ્કૃતમુત્તમં મમ
પશુજાતિમાં જન્મેલી હોવા છતાં એ સ્પષ્ટ અને સુંદર રીતે બોલી, એની વાણી અને ઉચ્ચારણ પણ ઉત્તમ અને શુદ્ધ છે.
હર્ષેણ વિસ્મયેનાપિ કૃત્વા સાહસમુત્તમમ્ । તત્રસ્થા સા મહાભાગા તં પતિં વાક્યમબ્રવીત્
આ આનંદ અને આશ્ચર્યથી ભરાઈ, એ મહાભાગ્યવતી સ્ત્રીએ એ ઉત્તમ કાર્ય કરીને ત્યાં ઉભી રહી પતિને કહ્યું.
પશ્ય રાજન્નપૂર્વેયં સંસ્કૃતં ભાષતે મહત્ । પશુયોનિગતા ચેયં યથા વૈ માનુષો વદેત્
'હે રાજા, આ તો ક્યારેય ન સાંભળેલું છે! પશુયોનિમાં જન્મેલી હોવા છતાં એ માનવી જેવી સંસ્કૃત ભાષા બોલે છે.'
તદાકર્ણ્ય તતો રાજા સર્વજ્ઞાનવતાં વરઃ । અદ્ભુતમદ્ભુતાકારં યન્ન દૃષ્ટં શ્રુતં મયા
આ સાંભળીને સર્વજ્ઞાની રાજાએ એ અદ્ભુત દૃશ્ય જોયું, જે મેં ક્યારેય જોયું કે સાંભળ્યું નહોતું.
તામુવાચ તતો રાજા સુદેવાં સુપ્રિયાં તદા । પૃચ્છ ચૈનાં શુભાં કાંતે કા ચેયં તુ ભવિષ્યતિ
પછી રાજાએ પોતાની પ્રિય સુદેવાને કહ્યું: 'હે સુંદરે, એ શુભ સ્ત્રી કોણ છે, એ પૂછ.'
શ્રુત્વા તુ નૃપતેર્વાક્યં સા પપ્રચ્છ ચ સૂકરીમ્ । કા ભવિષ્યસિ ત્વં ભદ્રે ચિત્રં તે દૃશ્યતે બહુ
રાજાના વચન સાંભળીને સુદેવે એ સૂરને પૂછ્યું: 'હે ભદ્રે, તું કોણ બનશે? તારી અંદર ઘણાં અદ્ભુત ચમત્કાર દેખાય છે.'