ઊચુશ્ચ પરમપ્રીતાઃ શૈલજાં મધુરં વચઃ। ૠષય ઊચુઃ। અત્યદ્ભુતમહો પુત્રિ જ્ઞાનમૂર્તિરિવામલા
મુનિઓ ખૂબ ખુશ થઈને પર્વતકન્યાને મીઠા શબ્દો કહ્યા: અરે પુત્રી, તું અદભુત છે, જાણ્યાની મૂર્તિ જેવી શુદ્ધ છે.
પ્રસાદયસિ નો ભાવં ભવભાવપ્રતિશ્રયાત્। નનુ વિદ્મો વયં તસ્ય દેવસ્યૈશ્વર્યમદ્ભુતમ્
તુ ભવના સ્વામીના આશ્રયમાં જઈને અમારો ભાવ પ્રસન્ન કરે છે; ખરેખર, અમે એ દેવના અદભુત રાજત્વને જાણીએ છીએ.
ત્વન્નિશ્ચયસ્ય દૃઢતાં વેત્તું વયમિહાગતાઃ। અચિરાદેવ તન્વંગિ કામસ્ત્વેષ ભવિષ્યતિ
તારા નિશ્ચયની મજબૂતી જોવા અમે અહીં આવ્યા છીએ; ટૂંક સમયમાં, ઓ કાંપતી કમરવાળી, તારી આ ઈચ્છા પૂર્ણ થશે.
આદિત્યસ્સ પ્રભો યાતિ રત્નેભ્યઃ કા દ્યુતિઃ પૃથક્। કોઽર્થો વર્ણાન્સ્વકાંસ્ત્યક્ત્વા તથા ત્વં ગિરિશં વિના
સૂર્ય જતાં, રત્નોમાં શું અલગ તેજ રહે છે? પોતાના રંગ છોડવાથી શું લાભ? એ જ રીતે, તું ગિરિશા વિના.
યામો નેકાભ્યુપાયેન તમભ્યર્થયિતું વયમ્। અસ્માકમપિ ચૈષોર્થઃ સુતરાં હૃદિ વર્તતે
અમે અનેક રીતે એને વિનંતી કરવા જઈશું; આ ઈચ્છા અમારાં હૃદયમાં પણ ઊંડે વસે છે.
અતસ્ત્વમેવ સા બુદ્ધિર્યતો નીતિસ્ત્વમેવ હિ। અતો નિઃસંશયં કાર્યં શંકરોપિ વિધાસ્યતિ
તેથી, તું જ એ બુદ્ધિ છે, કારણ કે તું જ સાચો માર્ગ છે; તેથી, નિશ્ચયથી શંકર પણ આ કાર્ય કરશે.
ઇત્યુક્ત્વા પૂજિતાસ્સર્વે મુનયો ગિરિકન્યયા। પ્રયયુર્ગિરિશં દ્રષ્ટું પ્રસ્થં હિમવતો મહત્
આ રીતે કહ્યા પછી, પર્વતકન્યાએ બધા મુનિઓનું સન્માન કર્યું; તેઓ હિમવતના મહાન સ્થાન પર ગિરિશાને જોવા ગયા.
ગંગાંભઃ પ્લાવિતાત્માનઃ પિંગાબદ્ધજટાસટાઃ। ભૃંગાનુયાતપાણિસ્થ મંદારકુસુમસ્રજઃ
ગંગાના પાણીમાં ડૂબેલા, પીળા વાળથી જટાઓ બાંધેલી, હાથમાં મધમાખીઓ સાથે, મંદાર ફૂલની વણેલી માળાઓ પહેરી.
સંપ્રાપ્ય તુ ગિરેઃ પ્રસ્થં દદૃશુઃ શંકરાશ્રમમ્। પ્રશાંતાશેષસત્વૌઘં પર્યસ્તિમિતકાનનમ્
પર્વતની સમતલ જગ્યા પર પહોંચીને, તેઓએ શંકરજીનું આશ્રમ જોયું, જ્યાં બધું શાંત હતું અને આસપાસના જંગલમાં પણ શાંતિ છવાઈ હતી, અને ત્યાં રહેલા બધા જીવ શાંતિથી ભરેલા હતા.
નિઃશબ્દક્ષોભસલિલ પ્રયાતં સર્વતો દિશમ્। તત્રાપશ્યંસ્તતોદ્વારિ વીરકં વેત્રપાણિનમ્
ચારે બાજુ પાણી શાંત અને અવાજ વગર હતું; એ જ તળાવના દરવાજા પાસે, મેં એક રક્ષકને વાંસનો લાકડો હાથમાં લઈને ઉભેલો જોયો.
તમેતે મુનયઃ પૂજ્યા વિનીતાઃ કાર્યગૌરવાત્। ઊચુર્મધુરભાષાભિસ્તે વાચં વાગ્મિનાં વરાઃ
આ પૂજનીય ઋષિઓ, પોતાના કાર્ય માટે વિનમ્ર બની, મીઠી અને મધુર ભાષામાં, ખૂબ જ સુંદર રીતે, એ રક્ષકને સંબોધન કર્યા.
દ્રષ્ટું વયમિહાયાતાઃ શંકરં ગુણનાયકં। ત્રિલોચનં વિજાનીહિ સુરકાર્યપ્રચોદિતાઃ
અમે અહીં શંકરજી, જે ગુણોમાં શ્રેષ્ઠ છે અને ત્રણ આંખ ધરાવે છે, તેમને જોવા આવ્યા છીએ; જાણો કે અમને દેવતાઓના કાર્ય માટે મોકલવામાં આવ્યા છે.
ત્વમેવ નો ગતિસ્તત્ર યથાકાલાનતિક્રમઃ। સ્યાત્પ્રાર્થનૈષા પ્રાયેણ પ્રતીહારમયી પ્રભો
તમે જ અમારો માર્ગદર્શક છો, જેથી યોગ્ય સમયે કોઈ વિલંબ ન થાય; અમારું વિનંતી મુખ્યત્વે અંદર પ્રવેશની છે, હે પ્રભુ.
ઇત્યુક્તો મુનિભિઃ સોથ ગૌરવાત્તાનુવાચ હ। સવનસ્યાપરાં સંધ્યાં કર્તું મંદાકિનીં ગતઃ
ઋષિઓએ આવું કહ્યું ત્યારે, એ રક્ષકે માનથી જવાબ આપ્યો: 'શંકરજી મંડાકિની નદી પાસે, સંધ્યાવંદન કરવા ગયા છે.'
ક્ષણેન ભાવિતા વિપ્રાસ્તતો દ્રક્ષ્યથ શૂલિનમ્। ઇત્યુક્તા મુનયસ્તસ્થુર્યત્નાત્કાર્યવિચક્ષણાઃ
'થોડી જ વારમાં, હે બ્રાહ્મણો, તમે શૂળધારી ભગવાનને જોઈ શકશો.' આવું સાંભળીને, ઋષિઓ પોતાના કાર્યમાં નિપુણતા સાથે, ધ્યાનપૂર્વક રાહ જોઈ.
ગંભીરાંબુધરં પ્રાવૃટ્તૃષિતાશ્ચાતકા યથા। તથા ક્ષણેન નિષ્પન્ન સમાચારક્રિયાવિધિમ્
જેમ ચાતક પક્ષીઓ વરસાદમાં ઊંડા વાદળની રાહ જુએ છે, એ રીતે થોડા જ ક્ષણે, નિર્ધારિત વિધિઓ પૂર્ણ થઈ ગયા.
વીરાસનકૃતોદ્દેશં મૃગચર્મનિયામિતમ્। તતો વિનીતો જાનુભ્યામવલંબ્ય મહીં મુદા
વીરાસન માટે નિર્ધારિત જગ્યાએ, મૃગચર્મ પર, એ વિનમ્ર વ્યક્તિ આનંદપૂર્વક ઘૂંટણ પર જમીન પર બેઠા.
ઉવાચ વીરકો દેવં પ્રણયૈકસમાશ્રયમ્। સંપ્રાપ્તા મુનયઃ સપ્ત દ્રષ્ટું ત્વાં દીપ્તતેજસં
વીરકએ પ્રભુને, જે પ્રેમનો એકમાત્ર આશ્રય છે, કહ્યું: 'સાત ઋષિઓ તમને જોવા આવ્યા છે, હે તેજસ્વી ભગવાન.'
વિભો સમાદિશ દ્રષ્ટું તતો ધ્યાનમિહાર્હસિ। ઇત્યુક્તો ધૂર્જટિસ્તેન વીરકેણ મહાત્મના
'હે પ્રભુ, આજ્ઞા આપો કે તેઓ તમને જોઈ શકે; પછી તમે ધ્યાનમાં બેસો.' વીરકએ, મહાન આત્મા, આવું કહ્યું.
ભ્રૂભંગસંજ્ઞયા તેષાં પ્રવેશાજ્ઞાં દદૌ તદા। મૂર્દ્ધકંપેન તાન્સપ્ત વીરકોપિ મહામુનીન્
ભગવાને ભ્રૂભંગથી તેમને અંદર આવવાની મંજૂરી આપી; વીરકએ પણ માથું હલાવીને સાત મહાન ઋષિઓને બોલાવ્યા.
આજુહાવ વિદૂરસ્થાન્દર્શનાય પિનાકિનઃ। ત્વરાબદ્ધજટાસ્તે ચ લંબકૃષ્ણાનિજાંબરાઃ
તેને દૂર ઊભેલા લોકોને પિનાકધારી ભગવાનના દર્શન માટે બોલાવ્યા; તેઓની જટાઓ ઝડપથી બંધેલી હતી અને કાળાં વસ્ત્રો લટકતા હતા.
વિવિશુર્વેદિકાં દિવ્યાં ગિરીશસ્ય વિભોસ્તતઃ। બદ્ધપાણિપુટા ક્ષિપ્ત નાકપુષ્પોત્ત્કરાસ્તતઃ
પછી તેઓ પર્વતના પ્રભુની દિવ્ય વેદિકામાં પ્રવેશ્યા, હાથ જોડીને, સ્વર્ગી ફૂલોના ગાંઠાં છાંટતા.
પિનાકિપાદયુગલં વંદ્ય નાકનિવાસિનઃ। તતઃ સ્નિગ્ધેક્ષિતાઃ સંતો મુનયઃ શૂલપાણિના
પિનાકધારી ભગવાનના પગને સ્વર્ગના વાસીઓએ વંદન કર્યા; પછી શૂળપાણી ભગવાને સ્નેહભરી નજરથી ઋષિઓને જોઈને, તેઓ સંતોષ પામ્યા.
ગિરીશં તે તતો દૃષ્ટ્વા તે સમં તુષ્ટવુર્મુદા
પર્વતના પ્રભુને જોઈને, તેઓએ આનંદપૂર્વક એકસાથે તેમની સ્તુતિ કરી.
મુનય ઊચુઃ-। અહો કૃતાર્થા વયમેવ સાંપ્રતં સુરેશ્વરૈર્વંદિતપાદપલ્લવમ્। વિલોકયામો ગુણગૌરવર્દ્ધિભિઃ સમાદિશેઃ કાર્યમશેષરક્ષણમ્
ઋષિઓએ કહ્યું: 'અરે, હવે તો અમારું જીવન સફળ થયું, કારણ કે અમે એ કમળ જેવા પગ જોયા, જેને દેવતાઓના ભગવાનોએ વંદન કર્યા છે; તમારી ગુણમય મહિમાથી, તમે બધા કર્મોની રક્ષા માટે આજ્ઞા આપો છો.'
તતઃ પ્રહસ્ય સર્વજ્ઞ ઉવાચ મુનિસત્તમાન્। ભવતાં યદ્ધૃદિગતં કાર્યં તત્કુરુતાધુના
પછી સર્વજ્ઞ ભગવાને સ્મિત કરીને શ્રેષ્ઠ ઋષિઓને કહ્યું: 'તમારા હૃદયમાં જે કાર્ય છે, એ હવે પૂર્ણ કરો.'
ઇત્યુક્તા મુનયસ્તૂર્ણં યયુર્યત્ર ચ શૈલજા। બભાષિરે વિભાગજ્ઞા ગિરિજાં ગિરિગહ્વરે। રમ્યં પ્રિયમનોહારિ મારૂપં તપસાદહ
આ રીતે કહેતાં, ઋષિઓ ઝડપથી એ જગ્યાએ ગયા, જ્યાં શૈલપુત્રી હતી. વિભાજન જાણનારા ઋષિઓએ પર્વતની ગુફામાં ગિરિજાને મળીને, તેના સૌંદર્ય, પ્રિયતા અને મનમોહક રૂપની પ્રશંસા કરી, જે તપસ્યાથી વધુ ઉજવાયું હતું.
પ્રીતસ્તે શંકરઃ પાણિમેષ પ્રતિગ્રહીષ્યતિ। વયમર્થિતવંતસ્તે પિતરં પૂર્વમાગતાઃ
શિવજી તારા પર પ્રસન્ન છે; તેઓ તારો હાથ સ્વીકારશે. અમે તારા પિતાના વિનંતીથી પહેલા આવ્યા છીએ.
પિત્રા સહ ગૃહં ગચ્છ વયં યામઃ સ્વમંદિરં। ઇત્યુક્તા તપસઃ સત્યં ફલમસ્તીતિ ચિંત્ય સા
પિતાજી સાથે ઘરે જા; અમે અમારા આશ્રમમાં પાછા જઈશું. આવું સાંભળીને, ગિરિજાએ વિચાર્યું કે તપસ્યાનું ફળ ખરેખર સાચું છે.
ત્વરમાણા યયૌ વેશ્મ પિતુર્દિવ્યં સુશોભિતં। સા તત્ર રજનીં મેને વર્ષાયુતસમાં સતી
તે ઝડપથી પિતાના દિવ્ય અને સુંદર મહેલમાં ગઈ; ત્યાં, સતીને લાગ્યું કે એ રાત દસ હજાર વર્ષ જેટલી લાંબી હતી.