ઇન્દ્રને આમ કહેવામાં આવ્યું પછી, તેણે આખી પૃથ્વી પર ફરવાનું શરૂ કર્યું; જે પણ સ્ત્રી તેને દેખાઈ, તે પહેલેથી જ અન્યના અધિકારમાં હતી. પછી ઇન્દ્રની નજર એક અભીર યુવતી પર પડી, જે અતિ સુંદર, નાજુક નાક અને મનમોહક આંખો ધરાવતી હતી; તે neither દેવ, neither ગંધર્વી, neither આસુરી, neither નાગ-કન્યા હતી. એવી સ્ત્રી, એના જેવી બીજી કોઈ યુવતી ન હતી; ઇન્દ્રને તે એવી લાગી, જાણે લક્ષ્મી જ બીજી રૂપે પ્રગટ થઈ હોય. એ યુવતીના મન અને સૌંદર્યનું બધું જ કાર્ય એકાગ્ર હતું; દુનિયામાં જે કંઈ અનન્ય આકર્ષણ હોય, તે બધું જ એમાં સંકલિત હતું. એના શરીર સાથે જોડાયેલ સૌંદર્ય, પાતળી કમરવાળી સ્ત્રીઓમાં શ્રેષ્ઠ; તેને જોઈને ઇન્દ્ર મનમાં વિચાર કર્યો, “કاش! એ યુવતી જ હોય.” એવું સૌંદર્ય ધરાવતી સ્ત્રી પૃથ્વી પર કોઈ અન્ય દેવને પ્રાપ્ત થઈ ન શકી, માત્ર હું જ એનો ભાગ્યશાળી વારસદાર છું; જો એમાં કામોત્સુકતા હોય, તો મારા પ્રયત્નો સફળ થશે. ઇન્દ્રએ તેને જોયું, જેની ત્વચા વાદળી વાદળ જેવી, કમળની જેમ સુવર્ણ અને મોતી જેવી લાલ હતી. એના અંગો પર તેજ હતું, વાળ, ગાલ અને હોઠ—all પ્રેમ અને કામના વૃક્ષ પર ફૂલોની જેમ ખીલી ઉઠ્યા હતા. એના હૃદયમાં કામાગ્નિથી દહન, અને આંખોમાંથી અગ્નિ જેવી તેજસ્વી નજર; ઇન્દ્ર વિચારે છે—સર્જનહારએ કેવી રીતે એનું સર્જન કર્યું, જ્યારે એની સમકક્ષ કોઈ નથી? જો એ સર્જન એના કૌશલ્યથી થયું હોય, તો એ કલા સર્વોચ્ચ છે; એના બંને ઉદ્ગીર્ણ સ્તન, જે મને જોઈને આનંદ આપે છે. યાદ રાખો, એના સ્તન એટલા વિશિષ્ટ નથી—પણ એના હોઠ તો કામથી લાલ છે, અને એના સૌંદર્યથી કોઈનું હૃદય અશાંત ન થાય એવું કઈ રીતે શક્ય? તેમ છતાં, જે એના સેવા કરે, તેને શાંતિ મળે; એના વાળ—even થોડી વાંકી હોય, તોય આનંદ આપે છે. મહાન સૌંદર્યમાં ખામી પણ ગુણરૂપ બની જાય છે; એના આંખો, શણગારથી સજ્જ, કાન સુધી પહોંચે છે. જ્ઞાનીઓ કહે છે કે ચેતનાનો ઉદય કારણથી થાય છે; કાન માટે શ્રેષ્ઠ શણગાર એ આંખો છે, અને આંખો માટે શ્રેષ્ઠ શણગાર એ કાન છે. અહીં કાનના કુંડળ કે આંખોના કાજલ માટે સ્થાન નથી; અને હૃદયમાં વિભાજિત નજર યોગ્ય નથી. જે લોકો તને જોડાયેલા છે, તેઓ દુ:ખના વહનકર્તા કેમ? દરેક રૂપાંતર સ્વાભાવિક ગુણથી સૌંદર્ય પામે છે. મારા વૃદ્ધાવસ્થામાં, હજારો ક્ષણો પછી, મેં આ સૌંદ્યર્યનું ધન જોયું છે; આ કૌશલ્યની સીમા છે, જે સર્જનહારે સૌંદર્યના પ્રકટનમાં સ્પષ્ટ કરી છે. એ યુવતી પુરુષોના મનને પ્રેમ અને રમૂજી હાવભાવથી ઉલાળે છે; એના સૌંદર્યથી, હું વિચારું તો, સર્જનહારોનું તેજ પણ ઓગળી જાય છે. ઇન્દ્રના શરીર પર goosebumps આવી ગયા, એના સૌંદર્યને જોઈને, જે નવી સોનાની જેમ ઝળહળી રહી હતી, અને એના આંખો કમળની પાંખડી જેવી લાંબી હતી. દેવ, યક્ષ, ગંધર્વ, નાગ તથા દાનવોમાં, મેં ઘણી સ્ત્રીઓ જોઈ છે, પણ એના જેવી સંપૂર્ણ સૌંદર્યવાળી કોઈ નથી. ત્રણે લોકમાં જે કંઈ શ્રેષ્ઠ છે, તે બધું સર્જનહારે એના રૂપમાં સંકલિત કર્યું છે. પછી ઇન્દ્રએ પુછ્યું: “તું કોણ છે? તારો પિતા કોણ છે? તું ક્યાંથી આવી છે, સુંદર ભમBrowsવાળી? મને કહો, તું રસ્તાની વચ્ચે એકલી કેમ ઊભી છે?” તારા અંગો પર જે શણગાર છે, એ તારા માટે નથી; તું જ એ શણગાર માટે શણગાર છે. મેં અગાઉ કોઈ દેવ, ગંધર્વી, આસુરી, નાગ-કન્યા કે કિનારી જોઈ નથી, જેમની આંખો તારી જેવી સુંદર હોય. હું ઘણી વાર પુછ્યું છે, પણ તું જવાબ કેમ નથી આપતી? એ યુવતી, શરમાઈ અને થરથરતી, શક્રને બોલી: “હે વીર, હું ગાયવાળી છોકરી છું, અહીં ગાયનું દૂધ, શુદ્ધ માખણ, દહીં અને છાશ વેચવા આવી છું.” “દહીં, છાશ અને દૂધ—all foe-scorcher, તું શું ઈચ્છે છે, મને કહો; જે ઈચ્છે, લઈ લે.” એમ કહ્યા પછી, શક્રએ એ યુવતીને હાથથી પકડી, અને મોટી આંખવાળી યુવતીને બ્રહ્મા પાસે લઈ ગયો. એને લઈ જતાં, એ યુવતીએ પિતા અને માતાને પુકારી: “હે પિતા, હે માતા, હે ભાઈ, આ પુરુષ મને બળજબરીથી લઈ જાય છે.” “જો તમારે મારા સાથે કોઈ કામ હોય, તો મારા પિતાને પુછો; એ ચોક્કસ મને આપશે—આ સત્ય છે.” “કઈ યુવતી affectionate પતિ ઈચ્છતી નથી? મારા પિતા ધર્મનિષ્ઠ છે, એ તને કંઈ ઇનકાર કરશે નહીં.” “હું મારા પિતાને નમ્રતાથી પ્રસન્ન કરીશ; જો એ ખુશ થાય, તો મને આપશે. પિતાના મનને જાણ્યા વિના, હું તને કેવી રીતે આપી શકું?” “ધર્મ વિશાળ છે અને એનું વિનાશ થશે; એટલે હું તને પ્રસન્ન કરવા ઈચ્છતી નથી. જો પિતા મને આપે, તો હું તારા અધિકારમાં આવી જઈશ.” એ રીતે બોલીને, શક્રએ એ યુવતીને બ્રહ્મા સમક્ષ લાવી, ત્યાં બેસાડી, અને એની માટે વાત કરી. “તને અહીં લાવવામાં આવી છે, મોટી આંખવાળી; દુ:ખ ન કર, અતિ સુંદર સ્ત્રી.” ગાયવાળી યુવતી, જે ગાય જેવી ધોળી અને તેજસ્વી હતી— એના આંખો વાદળી કમળ જેવી, અને એના પૂર્ણ સ્તન શુદ્ધ સોનાની દિવાલ જેવી, એ લક્ષ્મી પણ એને પોતાની સમકક્ષ માનતી હતી. એના જાંઘ intoxicated હાથીના દાઢ જેવા, nails crimson અને તેજસ્વી; એને જોઈને, લક્ષ્મી પણ પોતાને હારેલી માનતી, અને મનથી મોહિત થઈ ગઈ. એનાથી પ્રાપ્ત થવા માટે, એમ લાગ્યું કે એના હૃદયે જ ઊતરી ગયું છે; ગાયવાળી યુવતી પણ, આપવાની બાબતમાં, પોતાને શ્રેષ્ઠ માનતી હતી. “જો એ મને મારા સૌંદર્ય કારણે લેવા ઈચ્છે છે, તો પૃથ્વી પર મારી કરતાં વધુ ભાગ્યશાળી સ્ત્રી કોઈ નથી.” “હું એના દ્વારા લાવવામાં આવી છું અને એની નજરમાં આવી છું; જો એ મને છોડે, તો એ મારી માટે મૃત્યુ છે, અને જો એ મને સ્વીકારે, તો એ જીવનમાં આનંદ છે.” આ રીતે, ઇન્દ્ર અને ગાયવાળી યુવતીની મુલાકાત, સૌંદર્ય, ધર્મ અને ભાવના સાથે, બ્રહ્મા સમક્ષ પૂર્ણ થઈ.