નાગ વૃક્ષો ફૂલોથી ભરેલા ડાળીઓથી શોભાયમાન હતા, જાણે એકબીજાની સુગંધને શ્વાસે ખેંચી રહ્યાં હોય. અન્યત્ર, વૃક્ષો પર ફૂલો અને વાણીરાના પીળા રસાંઓ ઝળહળતા હતા. કર્ણિકારના વૃક્ષો પણ અનેક ફૂલો વડે કાંઈક અલગ જ તેજ પામતા, deren ડોળાતા કાળા કળાં જાણે ચાલતાં આંખોના કાળા પપોટા જેવા લાગતા. નદીના દ્વારે વૃક્ષોની પંક્તિઓ જોડીઓ અને જૂથોમાં જાણે દંપતીની જેમ ઝગમગતી હતી, સુંદર ફૂલોની ભવ્યતા વડે અલંકૃત. વનદેવતાઓ પણ જાણે સ્વરૂપ ધારણ કરી ઊભા હોય તેમ લાગતા, અને અહીં-અહીં લતાઓ ફૂલોના આભૂષણોથી શોભાયમાન હતી. દિશાઓમાં વૃક્ષો યુવાન ચાંદની જેમ ઊભાં હતાં, અને ક્યાંક સરજ તથા અર્જુનના ફૂલેલા વૃક્ષો વનપ્રદેશને પ્રકાશિત કરતાં. યુવાન પુરુષો જેમ ધોઈને પહેરેલા રેશમી વસ્ત્રોથી સજ્જ હોય, તેમ વૃક્ષો પણ ખીલી ઉઠેલી અતિમુક્તા લતાથી ઢંકાઈ ગયાં હતાં. તેઓ એકબીજાને ભેટી જાણે પોતાના પ્રિયજન સાથે ઝગમગતા હોય, સલ અને અશોકના પાંદડાં એકબીજામાં તો નથી, પણ તેમ છતાં એક બીજાની બાજુમાં શોભાયમાન છે. કઠલ, સલ અને અર્જુનના વૃક્ષો ફળ અને ફૂલોના ભારથી વળગી ગયાં છે, અને તેમની ડાળીઓ જાણે જૂના મિત્રોની ભેટ થઇ હોય તેમ એકબીજાને સ્પર્શે છે. પવનની ગતિથી તેમની ડાળીઓ એકબીજામાં ગૂંથાઈ જાય છે, જાણે ફૂલો અને ફળોથી પરસ્પર સન્માન કરે છે. approaching આવતા લોકોને આવકારવા ઊભાં હોય તેમ તેઓ સુંદર રીતે ગોઠવાયેલાં છે, અને ફૂલોની વહેલી ભરપૂરતા વડે ઘેરાયેલા છે. વસંત ઋતુમાં તેઓ પુરુષોની જેમ ઝાંખા શિખરો વડે પવનમાં ડોલે છે, ફૂલોની ભવ્યતાથી ભારવત્તી બને છે. વૃક્ષો, Garland વડે શિખર પર પવનમાં ડોલતા, જાણે પુરૂષો વણમાલા પહેરી આનંદથી નૃત્ય કરે છે. લતાવલીઓ સાથે તેઓ જાણે પોતાના પ્રિયજન સાથે નૃત્ય કરતાં હોય, અને ક્યાંક તો વૃક્ષો પોતાની જ ફૂલવાળી લતોથી ઢંકાઈ જાય છે. તેઓ તારાઓના સમૂહથી ઝગમગતા હોય તેમ ચોમાસાની આકાશ જેવી શોભા ધરાવે છે; વૃક્ષોની ટોચે ખીલેલા ચમેલીનાં લતા પ્રકાશિત થાય છે. વિચારપૂર્વક ગોઠવાયેલાં વૃક્ષો મુકુટ જેવી તેજસ્વી શોભા ધરાવે છે; લીલાં વૃક્ષો, સુવર્ણવર્ણી, ફળ અને ફૂલો વડે શોભાયમાન છે. સજ્જનોની સંગતિમાં મિત્રતા દર્શાવતાં, ફૂલોનું સુવર્ણ રેંજન સર્વ દિશામાં પ્રસરી જાય છે. મધમાખીઓ, જે રસથી મસ્ત થઇ ગઈ છે, કદંબ ફૂલના વિજયની ઘોષણા કરતાં હોય તેમ અહીં-અહીં ઉડી જાય છે. વનમાં કોયલાં પોતાના સાથીદારો સાથે છે; ક્યાંક તો શિરીષ ફૂલ જેવી દેખાતી તોતાની જોડીઓ જોવા મળે છે. મયૂરો પોતાની સુંદર પૂંછડી સાથે સંગી-સાથીઓ સાથે જોડાઈ વિવિધ ગીતો ગાય છે, જાણે માન્ય બ્રાહ્મણો સ્તુતિ કરે છે. વનના કિનારે પણ પક્ષીઓના સમૂહો વિવિધ અવાજોથી ગુંજી ઉઠે છે, જાણે નૃત્યકારો નૃત્ય કરે છે અને ઝગમગે છે. આ સૌંદર્યથી ભરપૂર વન હંમેશાં વિવિધ પ્રાણીઓના જૂથોથી અને હંમેશાં આનંદિત પક્ષીઓથી પરિપૂર્ણ છે, જે તેને વધુ આકર્ષક બનાવે છે. એ વન, જે નંદનવન સમાન છે, મનને આનંદથી ભરપૂર કરે છે; પવિત્ર કમલજ બ્રહ્માએ એ સર્વોત્તમ વનરૂપને દર્શન કર્યું. કમળજ બ્રહ્માએ સૌમ્ય દૃષ્ટિથી, જાણે દર્પણમાં જોઈ રહ્યાં હોય તેમ, એ વૃક્ષોની પંક્તિઓને નિહાળી, જાણે તેને પીઓ છે. દેવરૂપ બ્રહ્માને આવતાં જોઈ, તમામ વૃક્ષોએ ભક્તિપૂર્વક તેમને જાણ કરી અને પોતાના ફૂલોનો ઢગલો છોડી દીધો. બ્રહ્માએ વૃક્ષોની ફૂલોની અર્પણ સ્વીકારી. ત્યારે બ્રહ્માએ કહ્યું: "વૃક્ષો, આશીર્વાદ આપું છું, ઈચ્છો તો કોઈ વરदान માંગો." આ રીતે પૂજ્ય બ્રહ્માએ કહ્યું ત્યારે, વૃક્ષોએ વિલંબ કર્યા વિના હાથ જોડીને અને વિરિંચિને નમન કરીને કહ્યું: "પ્રભુ, જો તમે વરદાન આપો છો, આશ્રય આપનારના પ્રિય, તો—" "હમેશાં, હે ભગવાન, તમે આ વનમાં નિવાસ કરો, એ અમારો સર્વોચ્ચ ઇચ્છિત વર છે. પિતામહ, અમે તમને નમન કરીએ છીએ. જો તમે અહીં નિવાસ કરો, દેવોના સ્વામી, જગતના સર્જક, તો આશ્રય માંગનાર દરેકને તેમની ઈચ્છા મુજબ શ્રેષ્ઠ વરદાન આપો." "અમને બીજું કોઈ વરદાન—even લાખો વચ્ચે—even નહીં જોઈએ; તમારી હાજરીથી આ સ્થાન સર્વોત્તમ તીર્થ બની જાય." બ્રહ્માએ કહ્યું: "આ સ્થાન સર્વોત્તમ અને પવિત્ર તીર્થ બનશે; હંમેશાં ફૂલો અને ફળોથી ભરપૂર, હંમેશાં યુવાનતાથી પરિપૂર્ણ રહેશે." "તમને મનગમતી ગતિ, મનગમતા રૂપ, ઈચ્છિત ફળ આપવાની ક્ષમતા અને મનુષ્યોની ઈચ્છા પૂરી કરવાની શક્તિ મળશે; તપસ્યાના ફળથી તેજસ્વી બનશો." "મારી કૃપાથી, તમે સર્વોચ્ચ સમૃદ્ધિથી યુક્ત બનશો." આ રીતે વરદાન આપનાર બ્રહ્માએ વૃક્ષોને આશીર્વાદ આપ્યા. એક હજાર વર્ષ સુધી ત્યાં નિવાસ કર્યા પછી, બ્રહ્માએ કમળ પૃથ્વી પર ફેંક્યું; કમળ પડતાં જ ધરતી પાતાળ સુધી કંપી ઉઠી. સમુદ્રોની તરંગો ઉદ્વિગ્ન થઈ કિનારા છોડીને ભાગી ગઈ; ઈન્દ્રના વજ્રથી ઘાયલ થયેલા પ્રાણીઓ જેવા, વાઘ અને જંગલી પ્રાણીઓ છૂટા પડી ગયા. હજારો પર્વત શિખરો તૂટી પડ્યા; દેવો અને સિદ્ધોના વિમાનો, અને ગંધર્વોના શહેરો—all હલાઈ ગયા, વિખેરાઈ ગયા, ધરતીમાં પ્રવેશી ગયા. આકાશમાંથી પાંખવાળા વાદળો જેવી કોળીઓ પડી ગઈ, જાણે પાંખોના સમૂહ દેખાય. આકાશના પ્રકાશક તારા છુપાઈ ગયા, સૂર્ય ભયંકર બની ગયા; એ મહાન ધ્વનિથી સર્વે મૌન, અંધ અને બહેરા બની ગયા. ત્રણેય લોક—ચાલક અને અચલ પ્રાણીઓ સહિત—કંપી ઉઠ્યા; દેવો અને દૈત્યોના શરીર અને મન પણ ઉદ્વિગ્ન થઈ ગયા. "આ શું છે? શું થયું?" એમ તેઓ આશ્ચર્યથી વિચારતા, પણ સમજાઈ ન આવ્યું; પછી હિંમત ભેગી કરીને તેઓ બધા બ્રહ્મા તરફ જોઈ રહ્યા. પણ ત્યાં બ્રહ્મા દેખાયા નહીં—"બ્રહ્મા ક્યાં ગયા? ધરતી કેમ કંપી રહી છે? આ અશુભ સંકેતો કેમ દેખાય છે?"—એમ બધાને આશ્ચર્ય થયું.