એક વખત, એક મહાન તપસ્વીએ કઠોર તપ કર્યાં—એ માત્ર પાંદડા જ ખાય અને વિશેષ મંત્રનું જપ કરતો રહ્યો, જે વિજય અપાવે છે. વિસ્વીશ દિવસ સુધી એ મંત્રનો જપ કર્યાના અંતે, એના મનમાં ઇચ્છાની બીજ-મંત્રના પ્રભાવથી, એના સામે આકાશમાં માયા, હંસ, લોહી, તેજ અને ચંદ્ર દેખાયા. પછી, એ તપસ્વી આનંદમય વૃંદાવનના માધવી મંડપમાં, ભગવાન પર સ્મરણથી શરૂ થનારા દશ અક્ષરી મંત્રના તત્વ સાથે ધ્યાનમાં બેસી ગયો. ત્યાં, એણે ભગવાનને નરમ પાંદડાની મનોહર શય્યાએ પીઠ પર સૂતાં જોયા, સાથે એક વિશેષ ગોપી, જે પ્રબળ કામથી વિહ્વલ, આંખોમાં લાલાશી, ભગવાનના પહોળા છાતી પર પોતાના સ્તનોથી આવરી, વારંવાર એના ગાલ અને હોઠ પર ચુંબન કરતી હતી, અને ભગવાનના પ્રકાશમય મુખનો સ્વાદ લઇ આનંદિત થતી હતી. એણે જોયું કે એ ગોપી ભગવાનના હાથમાં લપટાઇ, બંને હાસ્ય-મોજમાં ડૂબેલા છે. એ તપસ્વીએ ત્રણ સર્જન ચક્રોમાં અનેક શરીરો ત્યજી, પછી બીજા યુગમાં, ગોપાળ સાદંગાની પુત્રી તરીકે જન્મ લીધો—રંગવેણી નામે, જે ચિત્રકળામાં નિપુણ હતી, અને એના દાંત પર લાલ રંગના ટીપાં ચિત્રિત જોવા મળતા. પછી, એક મહાન બ્રહ્મવિદ્યા તપસ્વી, જાબાલી નામે, કઠોર તપસ્યા કરતો, યમનો નિયમ પાળતો, યોગી તરીકે સમગ્ર પૃથ્વી પર ફરતો. એક દિવસ, એ દસ હજાર યોજનના વિશાળ વનમાં, એક સુંદર તળાવ પાસે પહોંચ્યો, જેના કિનારા ક્રિસ્ટલથી બનેલા અને પાણી સ્વાદિષ્ટ હતું. કમળની સુગંધવાળી પવન તળાવને મહેકાવતી, પશ્વિમ કિનારે એક વિશાળ વટ વૃક્ષ ઊભું હતું. ત્યાં, એક યુવાન, અત્યંત આકર્ષક તપસ્વિ સ્ત્રી તપસ્યા કરતી હતી. એ ચાંદની જેવી તેજથી ઝળહળતી, સર્વાંગ સુંદર, ડાબા હાથ હિપ પર અને જમણા હાથ બાજુએ, જ્ઞાનમુદ્રા દર્શાવતી, આંખ અચળ, ભોજન અને ભોગ ત્યજી, એકદમ સ્થિર હતી. એના વિષે જાણવાની ઇચ્છાથી, જાબાલી તપસ્વી સો વર્ષ સુધી ત્યાં ઉભો રહ્યો; પછી, જ્યારે એ સ્ત્રી ચળવળાઈ, તપસ્વીએ સન્માનપૂર્વક એને ઊભી કરી. એણે પૂછ્યું: “હે સુંદર, તમે કોણ છો? અહીં શું કરો છો? જો યોગ્ય હોય તો કૃપા કરીને કહો.” ત્યારે, તપથી કાંપતી એ યુવતી ધીમે બોલી: “હું બ્રહ્મજ્ઞાન છું, જે યોગના અધિપતિઓ શોધે છે. હરીના કમળપાદ માટે, હું આ ભયાનક વનમાં લાંબો તપસ્યા કરી, પરમપુરુષનું ધ્યાન કરું છું. બ્રહ્માનંદથી ભરેલી, મન આનંદિત છે, છતાં કૃષ્ણના પ્રેમ વિના હું ખાલી અનુભવું છું. હવે, સંપૂર્ણ નિરાશ થઈ, આ પવિત્ર તળાવમાં શરીર ત્યજી, પુણ્ય માટે ઈચ્છું છું.” એના શબ્દો સાંભળી, જાબાલી તપસ્વી આશ્ચર્યચકિત થયો; એણે એના પગે વંદન કરી, કૃષ્ણની પૂજા માટે શુભ રીત વિશે પૂછ્યું. આનંદપૂર્વક, એ સ્ત્રીના પાસેથી મંત્ર શીખી, તપસ્વીએ મનના તળાવમાં પ્રવેશ કર્યો. પછી, એણે અતિ કઠિન તપસ્યા કરી—એક પગે ઊભો રહી, અચળ નજરથી સૂર્યને જોતો. એણે પચીસ અક્ષરી પરમ મંત્રનો જપ કર્યો, અને શ્રેષ્ઠ ભક્તિથી, આનંદરૂપ કૃષ્ણનું ધ્યાન કર્યુ. એણે કૃષ્ણને વૃજના રસ્તાઓમાં અદ્ભુત, રમણિય પગલાંમાં ચાલતા, પાયલની ઝણકાર સાથે, ચિત્રકલા જેવી ભંગિમા, કટાક્ષ અને નમ્ર સ્મિત, સમ્મોહન નામની પાંચ લાલ રંગની વાંસળીથી બધાને મોહિત કરતા જોયા. એના બિંબફળ જેવા હોઠ વાંસળીના મુખ પર, મોહક ધ્વનિ ઉત્પન્ન કરતા, વૃજના સ્ત્રીઓના મન અને દેહને આકર્ષતા. કૃષ્ણ આસપાસ, ગોપીઓના ઢીલા કમરબંધી, અચાનક એના અંગો સાથે લપટાઈ, દૈવી હાર અને વસ્ત્ર પહેરેલા, સ્વર્ગીય સુગંધથી અંકિત, એના કાળ અને તેજસ્વી અંગોથી ત્રણ લોકને મોહિત કરતા. તપસ્વીએ લાંબા સમય સુધી પરમ ભક્તિથી ભગવાનની ઉપાસના કરી. નવા કલ્પમાં, ગોકુલમાં એક દૈવી યુવતી જન્મી, પ્રસિદ્ધ ગોપાળ પ્રચંડની પુત્રી. તે ચિત્રગંધા તરીકે જાણી, એના શરીરમાંથી વિવિધ સુગંધોથી દસ દિશાઓમાં આનંદ ફેલાવતી. એ શુભ યુવતી, વૃંદા, મધપાન કરતી, પ્રેમની તત્વમાં લીન, પોતાના પ્રિયને અંગના અધિપતિ તરીકે ધરાવતી. એના બાંહમાં, એના હાર કૃષ્ણના છાતી પર ટકરાઈ, ચિત્રગંધા અને અન્યની સુગંધો એના શરીરથી ફેલાતી. અન્ય મહાન તપસ્વીઓ, હંમેશાં મનથી શુદ્ધ, માત્ર વાયુ પર જીવી, પરમ મંત્રનો જપ કરતા. કૃષ્ણના પ્રેમની ઈચ્છાથી, કામદેવ અને અગ્નેયી સાથે, પંદર અક્ષરી મંત્ર સ્થાપિત કર્યો, જે સર્વ કળાઓથી ભરપૂર છે. મહાન ઋષિઓએ કૃષ્ણના દૈવી આભૂષણોથી સજેલા, અદ્ભુત રેશમી વસ્ત્રોમાં, ભરી અને મજબૂત કમરવાળા રૂપનું ધ્યાન કર્યું. કૃષ્ણના માળા પર મોરપાંખનો મુકુટ, તેજસ્વી કુંડલ, ડાબા પગને વાંકી અને જમણા કમળપાદને લંબાવી, બંને સુંદર કમલહસ્ત જોડીને, વાંસળી બાજુએ રાખી, અંગુલીઓમાં રમણિય ચળવળ. એ પરમ અદ્ભુત રૂપમાં રાસમંડળમાં પ્રવેશી, ગોપીઓના આંખ અને મનને આનંદિત કરતો. ગોપીઓના ફૂલોની વરસથી સર્વ દિશામાં ઘેરાયેલ, એ યુવતી, બીજા યુગમાં શરીર ત્યજી, હવે અહીં જન્મી છે. આ રીતે, તપસ્વીઓ અને ગોપીઓ, કૃષ્ણના પરમ રૂપ અને પ્રેમમાં લીન, મંત્ર, તપ અને ભક્તિ દ્વારા, ભગવાનના દર્શન અને પ્રેમને પ્રાપ્ત કરે છે.