એક સમયે મહાન ઋષિગણો એકત્ર થયા અને સુતજીને વિનંતી કરી: “હે સુતજી, તમે અમને ભારતભૂમિ અને હિમાલય પ્રદેશની આયુષ્ય, બળ, શુભ-અશુભ બાબતો વિગતે કહો.” સુતજી જવાબ આપે છે: “હે દ્વિજશ્રેષ્ઠો, ભારતભૂમિમાં ચાર યુગો છે—કૃત, ત્રેત, દ્વાપર અને તિષ્ય. પહેલા કૃતયુગ, પછી ત્રેતાયુગ, પછી દ્વાપર અને છેલ્લે તિષ્ય યુગ આવે છે. કૃતયુગમાં મનુષ્યો ચાર હજાર વર્ષ સુધી જીવતા, અને તપશ્ચર્યામાં પરિપૂર્ણ હતા. ત્રેતાયુગમાં જીવનમર્યાદા ત્રણ હજાર વર્ષની હતી, દ્વાપર યુગમાં બે હજાર વર્ષ અને તિષ્ય યુગમાં પણ એટલી જ રહે છે. તિષ્ય યુગમાં તો કેટલાંયે બાળકોએ ગર્ભમાં જ મૃત્યુ પામે છે, અને જન્મેલા પણ વહેલા મૃત્યુ પામે છે. છતાં, હજારો લોકો બળવાન, જ્ઞાનવાન અને ઊર્જાવાન જન્મે છે. કૃતયુગમાં બ્રાહ્મણો અને ઋષિઓ મહાબળશાળી, સત્યવંત, ધર્મનિષ્ઠ અને રૂપવાન જન્મે છે. તેઓ ધનુષ્ય વિદ્યા અને શ્રેષ્ઠ ગુણોથી યુક્ત હોય છે. ક્ષત્રિયોમાં પણ મહાવીર અને યશસ્વી યોદ્ધાઓ જન્મે છે. ત્રેતાયુગમાં તો બધા ક્ષત્રિયો સર્વભૌમ રાજા બને છે. દ્વાપર યુગમાં સર્વ વર્ણના લોકો ઉત્સાહી, બળવાન અને એકબીજાને મારવા ઇચ્છુક હોય છે. અને તિષ્ય યુગમાં માનવો ઉગ્ર, ક્રોધી, લોભી, અસત્યપ્રવૃત્તિ અને અહંકારથી ભરપૂર થાય છે. ઈર્ષ્યા, દંભ, ક્રોધ, દ્વેષ અને કામ-લોભ પણ તિષ્ય યુગમાં વધે છે. દ્વાપર યુગના મધ્યમાં સંકોચ થાય છે—ત્યારે હૈમવત પ્રદેશ અને હરિવર્ષ શ્રેષ્ઠ ગુણોથી યુક્ત ગણાય છે. પછી ઋષિઓએ પુછ્યું: “હે સુતજી, તમે જંબૂખંડનું વર્ણન કર્યું, હવે તેની વ્યાસ અને મહાસાગર તથા અન્ય દ્વીપો વિશે વિગતે કહો.” સુતજી કહે છે: “હે બ્રાહ્મણો, આ સંસારમાં અનેક દ્વીપો છે, પણ હું તમને સાત દ્વીપો વિશે કહું છું. જંબૂદ્વીપમાં જંબૂપર્વત છે, જેની વ્યાસ અઢાર હજાર છસો યોજન છે. લવણ સમુદ્ર તેની બે ગણી વ્યાસ ધરાવે છે, જેમાં અનેક જાતિના લોકો વસે છે અને મણિ-માણકાથી શોભે છે. વિવિધ ખનિજ પર્વતો અને સિદ્ધ-ચરણો તેનો ઘેરાવ કરે છે. હવે હું શાકદ્વીપનું વર્ણન કરું છું. તેની વ્યાસ જંબૂદ્વીપથી બે ગણી છે અને તેને દૂધ સમુદ્ર ઘેરી રહ્યો છે. ત્યાં પવિત્ર ભૂમિ છે, લોકો કદી મરે નહીં અને ભૂખમરો પણ નથી. શાકદ્વીપમાં સાત મણિ-મય પર્વતો છે. તેમાં સર્વપ્રથમ મેરુ છે, જે દેવ, ઋષિ અને ગંધર્વોથી ઘેરાયેલો છે. તેની પૂર્વ દિશામાં મલય પર્વત છે, જ્યાંથી વાદળો ઊઠે છે. પછી જલધર પર્વત છે, જ્યાંથી ઈન્દ્ર શ્રેષ્ઠ જળ પામે છે. વરસાદના સમયે ત્યાંથી જ વરસાદ થાય છે. પછી ઊંચો રૈવતક પર્વત છે, અને ઉત્તર દિશામાં શ્યામ નામનો મહાન પર્વત છે, જે નવા વાદળ સમાન કાંતિથી ઝગમગે છે. તેના કારણે ત્યાંના લોકોના શરીર શ્યામવર્ણી—કાળા—થઈ ગયા છે. ઋષિઓએ પુછ્યું: “હે સુતજી, લોકો શ્યામવર્ણી કેમ થયા?” સુતજી કહે છે: “સૌ દ્વીપોમાં વિવિધ રંગના પક્ષીઓ છે—સફેદ, કાળા અને બીજા રંગના પણ. એ રીતે, વિવિધ દ્વીપોમાં લોકોના રંગ પણ વિવિધ છે.” આ રીતે સુતજી ઋષિઓને ભારતભૂમિ, યુગો, લોકોના સ્વભાવ, દ્વીપો અને પર્વતોનું પવિત્ર અને વિશાળ વર્ણન કરે છે.