પદ્મ મહાપુરાણના ઉત્તરખંડમાં, ગીતા મહિમા વિષયક સંવાદમાં, સતી અને ઈશ્વર વચ્ચેનું પવિત્ર સંવાદ વર્ણવાયું છે. આ સંકલનના ૧૭૬મા અધ્યાયથી શરૂ થાય છે, જ્યાં ભગવાન ઈશ્વર કહે છે: "હે દેવી, હવે હું તને સંક્ષિપ્તમાં પાંચમા અધ્યાયના મહિમાની વાત કહું છું, જે જગતમાં બહુ માન્ય છે. ધ્યાનથી સાંભળ, પ્રિયે." પુરુકુત્સા નામના શહેરમાં પિંગલ નામનો એક બ્રાહ્મણ રહેતો હતો, જે શુદ્ધ કુળમાં જન્મેલો અને વેદવિદ્વાનોમાં પ્રસિદ્ધ હતો. છતાં, તેણે પોતાના વંશને અનુરૂપ શાસ્ત્રો અને વેદોનો ત્યાગ કરી, સંગીતમાં મન લગાવ્યું—ઢોલ વગેરે વાદ્યો વગાડવામાં, ગાન અને નૃત્યમાં નિપુણતા મેળવી, રાજમહેલ સુધી ખ્યાતિ મેળવી. રાજાના મહેલમાં રહીને, પિંગલે પરસ્ત્રીઓ સાથે ભોગ વિહાર કર્યો અને તેમને પોતાની તરફ આકર્ષિત કર્યા. સમય જતાં, પિંગલ અત્યંત અહંકારથી ભરાઈ ગયો, અણશાસિત બની ગયો અને સતત અન્ય લોકોના દોષો શોધતો રહ્યો. પિંગલની પત્નીનું નામ અરુણા હતું, જે નીચ કુળમાં જન્મેલી હતી. એક રાત્રે, પોતાના પ્રેમી સાથે ફરતી, અવરોધોનો વિચાર કરતી, તે મધરાતે પોતાના ઘરે પિંગલને મળી. એ સમયે, તેણે પિંગલનું શિર કાપી નાખ્યું અને તેને જમીનમાં દફનાવી દીધો. પિંગલના પ્રાણ છૂટતાં, તે યમલોકમાં ગયો. ત્યાં તેણે દુર્દમ્ય નરકોમાં દુઃખ ભોગવ્યું અને પછી એક વિરાન જંગલમાં ગીધ બની જન્મ્યો. અરુણાને પણ દુઃખદાયક રોગ થયો અને અંતે તેણે શરીર ત્યાગ્યું. અરુણા પછી ભયાનક નરકમાં ગઈ અને પછી તે જંગલમાં એક ટીયા તરીકે જન્મી, દાણાની શોધમાં ફરતી. ગીધ પિંગલે, પૂર્વ શત્રુતાની યાદ રાખીને, તીક્ષ્ણ નખોથી ટીયાને ફાડી નાખી, જે પાણીથી ભરેલા માનવ ખોપરીમાં પડી ગઈ હતી. પછી ગીધ પણ આગળ ધસી, ટીયાને નખ માર્યા અને પોતે પણ જીવન ગુમાવી એ જ ખોપરીના પાણીમાં પડ્યો. આ રીતે બંને મૃત્યુ પામ્યા. યમના દૂતોએ બંનેને પિતૃલોકમાં લઈ ગયા, જ્યાં તેઓ પોતાના પૂર્વ પાપો યાદ કરીને ભયથી ભરાઈ ગયા. યમરાજે બંનેના દુષ્કર્મો જોઈને, અચાનક જોયું કે મૃત્યુ સમયે જે સ્નાન થયું હતું, તેના કારણે તેમને મહાન પુણ્ય મળ્યું છે. તેથી, યમરાજે બંનેને ઇચ્છિત લોકમાં જવાની પરવાનગી આપી—even though their minds were burdened with great sins. આ આશ્ચર્યથી ભરેલા બંને, પોતાના પાપો યાદ કરતા, વૈવશ્વત યમ પાસે ગયા અને નમ્રતાથી પૂછ્યું: "અમે જે પાપો કર્યા છે, તે ખરેખર નિંદનીય છે, તો પછી અમને બધા લોકો ઇચ્છે એવા લોક કેમ મળ્યા?" ત્યારે વૈવશ્વતે ઉત્તર આપ્યો: "ગંગાના કિનારે એક મહાન બ્રહ્મજ્ઞાની તપસ્વી રહેતા હતા. તેઓ એકલા, આસક્તિવિહીન, શાંત, રાગ-દ્વેષથી મુક્ત, સતત ગીતા ના પાંચમા અધ્યાયનું પાઠ કરતા હતા. તેમના પુણ્યથી, જે કોઈ—even પાપી—એનું પઠન સાંભળીને મૃત્યુ પામે, તે પણ શુદ્ધ થઈ જાય છે. તમે જે ખોપરીનું પાણી પ્રાપ્ત કર્યું, તે ગીતા દ્વારા પવિત્ર થયેલું હતું. તેથી, તમે બંને શુદ્ધ થઈ ગયા." "અતએવ, ગીતા ના પાંચમા અધ્યાયના મહિમાથી પવિત્ર થઈ, હવે તમે ઈચ્છિત લોકમાં જાવ." એમ કહીને, બંને આનંદથી દિવ્ય વિમાનમાં ચડી, વિષ્ણુલોક પહોંચી ગયા. આ રીતે ગીતા મહિમાના વર્ણનનો ૧૭૯મો અધ્યાય પૂર્ણ થાય છે. પછી ઈશ્વર કહે છે: "હે ભવાની, હવે હું તને મોક્ષ માટે ગીતા ના ચૌદમા અધ્યાયનું મહાત્મ્ય પણ સંભળાવું છું. ધ્યાનપૂર્વક સાંભળ, હસતી એકે." પૃથ્વી ઉપર શ્રેષ્ઠ પ્રદેશ કશ્મીર છે, અને તેની રાજધાની સરસ્વતી અતિમોહક છે. ત્યાં વાણી દેવી વિહરતી છે, હંસ પર આરૂઢ રહી—even સાવિત્રી સ્તોત્રથી પ્રેરિત થતા—બ્રહ્મલોક આપતી. સરસ્વતીના કમળ જેવા ચરણોમાં સેવા કરતાં, જ્યાં હંસના પાંખોમાંથી ઉડેલા પરાગથી દિશાઓ સુગંધિત થાય છે, ત્યાં સંસ્કૃત બોલનારની ભાષા તરત અને સતત સમજાય છે, જાણે કોઈ ઉત્સવ હોય. સવારના સમયે, ઘરઆંગણામાંથી ઉડતા કુંકુમના ધૂળથી ચાંદની પણ લાલિમાથી રંગાઈ જાય છે. એ રાજ્યમાં શૌર્યવર્મા નામના રાજા હતા, જેઓ તેજસ્વી અને દુશ્મનોને તીક્ષ્ણ બાણોથી હરાવી દેતા. સિંહલ દ્વીપ પર સિંહપરાક્રમ નામના રાજા હતા, જેમને વિક્રમવેટાલા પણ કહેતા અને જે કલાઓના ખજાના સમાન હતા. આ બંને રાજાઓએ ધીરે ધીરે પરસ્પર વિશિષ્ટ અને દુર્લભ ભેટો આપીને મિત્રતા વધારી. એક વખત, પ્રેમથી, શૌર્યવર્માએ બે શિકારી કૂતરા ભેટમાં મોકલ્યા. વિક્રમવેટાલાએ જવાબમાં, આભૂષણો અને પંખાઓથી સજ્જ, મદમસ્ત હાથે અને ઘોડાઓ શૌર્યવર્માને મોકલ્યા. પછી એક દિવસ, રાજા શૌર્યવર્મા પલંગમાં આરૂઢ, સુંદર પંખા વડે પંખાવાતા, સોનાની સાંકળોથી શોભતા, ઢોલ-નગારા વાગતાં—શિકારની ઈચ્છાથી તે બંને કૂતરાઓ લઈને, રાજકુમારો સાથે બગીચા તરફ ગયા. ત્યાં, નિયમ પ્રમાણે શરત રાખી, એક સસલું છોડાયું અને રાજકુમારોમાં ભારે ઉત્સાહ અને હોબાળો મચી ગયો. આ રીતે, પદ્મ પુરાણના ઉત્તરખંડમાં ગીતા મહિમા અને ધર્મકથા ભાવપૂર્વક વર્ણવાય છે.