આ બધાં દેવતાઓ અને મહાન આત્માઓ આનંદિત થઈ આકાશમાં મનમેળે વિહાર કરતા હતા. એ રાત્રિના સમયે, રાત્રિચર રહસ્યમય રીતે પોતાનું મિલન કરતો હતો. ગ્રહો અને તારાઓ સાથે, તારાઓના સ્વામી, દુશ્મનોના દમનકર્તા, સૂર્ય આકાશમાં ફિક્કો પડી ગયો હતો. એ સમયે, આકાશમાં એક વિશાળ, અંધકારમય, શિરવિહિન ધડ દેખાયું. સૂર્યમાંથી કાળાં ધૂમ્રવર્ણના કિરણો નીકળી રહ્યા હતા. ભગવાન આકાશમાં ઊભા રહી વારંવાર ઘેરી લેવાતા હતા; સૂર્યમાંથી ભયાનક સ્વરૂપો ઊભા થયા, જે સાત ધૂમ્રસ્તંભો જેવા લાગતા. ગ્રહો શૃંગો પર સ્થિત હતા અને ચંદ્ર પણ આકાશમાં હતો; ડાબી અને જમણી બાજુએ શુક્ર અને ગુરુ સ્થિત હતા. શનિ, લાલચટક રંગ ધરાવતા અને મંગળની જેમ તેજસ્વી, બધા ગ્રહો સાથે સમાન રીતે ઊભા થયા. એ શૃંગો ભયાનક અને ધીમા ગતિથી ચાલતા હતા—આ યુગના અંતકાળના ગ્રહો હતા; અને ચંદ્ર, પોતાના નક્ષત્રો સાથે, ગ્રહો સાથે મળીને અંધકાર દૂર કરતો હતો. ચલિત અને અચલ પ્રાણીઓના વિનાશ માટે, રોહિણી પ્રસન્ન નહોતી; રાહુએ ચંદ્રને પકડી લીધો અને ઉલ્કાઓએ તેને ઘાયલ કર્યો. પ્રજ્વલિત ઉલ્કાઓ ચંદ્ર પર વિહરતી હતી; અને દેવતાઓના સ્વામી, એ ભગવાને, લોહીનું વરસાદ વરસાવ્યું. એક ઉલ્કા, વીજળી જેવી તેજસ્વી અને ભયાનક ધ્વનિ કરતી, આકાશમાંથી પડી; અને બધા વૃક્ષો અસમયે ફૂલી અને ફળવંત થયા. Creepers, જે દૈત્યોના વિનાશક કહેવાતા, બધાં ફળવંત થયા; ફળમાં ફળ અને ફૂલમાં ફૂલ દેખાયા. આ લતાઓ ખુલે-બંધ થાય, હંસે-રડે, ઊંડા અવાજે પોકારે, ધૂમ્ર થાય અને પ્રજ્વલિત થાય. બધા દેવમૂર્તિઓ, ભય પ્રકાશિત વાતો કરતા, વનમૂર્તિઓમાં ભળી ગયા; તેમજ ઘરનાં પશુ-પક્ષીઓ પણ. જ્યાં યુદ્ધ નજીક આવી રહ્યું હતું, ત્યાં જંગલી પશુઓ ભયાનક દહાડતા; નદીઓ વિપરીત દિશામાં ગંદા પાણી વહાવતી. દિશાઓ લાલ ધૂળથી ભરાઈ ગઈ હતી, દેખાતી નહોતી; અને પૂજનીય વનવૃક્ષો પણ કોઈએ પૂજ્યા નહોતા. તેઓ પવનના જોરથી અથડાતા, તૂટી પડતા અને વળગી પડતા; તેમજ સર્વ પ્રાણીઓની છાયાઓ બદલાતી નહોતી. જ્યારે સૂર્ય અસ્ત થયો, બધાં લોકોએ પોતાના યુગના અંતે, ત્યારે દૈત્ય હિરણ્યકશિપુના મહેલ ઉપર— ભંડાર અને શસ્ત્રાગારમાં મધ દેખાયું, દૈત્યોના વિનાશ અને દેવતાઓની વિજય માટે. અનેક વિચિત્ર અને ભયાનક અપશકુન દેખાયા; અને અનેક ભયજનક સ્વરૂપો ઊભા થયા. દૈત્યોના સ્વામીના વિનાશ માટે યુદ્ધના અપશકુન દેખાયા, કારણ કે ધરતી મહાદૈત્ય રાજાના ભારથી કંપાઈ ઉઠી. વિશાળ પર્વતો અને અસંખ્ય શક્તિશાળી સાપો, ઝેરી અગ્નિ ઉગળતાં, પડી ગયા. ચાર, પાંચ અને સાત માથાવાળા સાપો—વાસુકિ, તક્ષક, તેમજ કર્કોટ અને ધનંજય—એમણે પોતાનું પ્રભાવી દર્શન આપ્યું. એલામુખ, કાલિય, મહાબળવાન મહાપદ્મ; સહસ્રશીર્ષ, શુદ્ધદેહી, હેમતાલધ્વજધારી સ્વામી; શેષ, અનંત, મહાનાગ—અડગ છતાં પણ હલનચલન પામ્યા; અને ધરતીના જળમય ગુહાઓ તેજ પામ્યા. સાત દૈત્યપ્રમુખોની કુપાથી સર્વત્ર કંપન થયું; પાતાળમાં વિહાર કરતા અનેક તેજસ્વી પ્રાણી પણ કંપાઈ ઉઠ્યા. જ્યારે પાતાળ અચાનક હલનચલન પામ્યું, જડ પણ હલાઈ ગયા; પછી દૈત્ય હિરણ્યકશિપુએ ધરતીનો સ્પર્શ કર્યો. ક્રોધથી હોઠ દંશન કરતાં, પ્રાચીન વરાહ જેવી ભંગિમા ધરતું, ગંગા, ભાગીરથી, કૌશિકી, અને સરયૂ પણ—યમુના, પછી કાવેરી, કૃષ્ણવેણી, ઝડપી વહેતી તુંગભદ્રા અને ગોદાવરી પણ. ચર્મણ્વતી અને સિંધુ, નદીઓના સ્વામી; મેલકામાં જન્મેલી શોણા, જેના જળ મણિ જેવા ચમકે. નર્મદા, સુંદર પ્રવાહવાળી, અને વેત્રવતી; ગોમતી, ગાયોથી વ્યાપ્ત, અને પૂર્વી સરસ્વતી. મહાકાલની ભૂમિ અને તમસા, ફૂલોવાળી; જંબુદ્વીપ, રત્નોથી ચમકતો, સર્વ રત્નોથી શોભાયમાન. સુવર્ણપુટક, સોનાની ખાણોથી શોભિત; મહાન લૌહિત્ય નદી, સોનાથી ચમકતો પર્વત. વણકર શહેર, કશા, ચાંદીની ખાણોથી ભરપૂર; મહાન મગધ ગામો અને ભયાનક પુંડ્રો પણ. સૃઘ્ન, મલ્લ, વિદેહ, માલવ, કાશી, કોશલ; ગરુડનું મહેલ દૈત્ય સ્વામીથી હલાઈ ગયું. વિશ્વકર્માએ બનાવેલું, કૈલાસ શિખર જેવું; લૌહિત્ય નામનું મહાસાગર, ભયાનક અને રત્નોથી ભરપૂર. ઉદય, મહાન પર્વત, સો યોજન ઊંચો, સુવર્ણમય તટવાળો, વાદળોની પંક્તિઓથી શોભાયમાન. સૂર્ય જેવું તેજ ધરાવતો, સોનાથી બનેલા વૃક્ષોથી શોભતો; સાલ, તાલ, તમાલ અને ફૂલોવાળા કર્ણિકાર વૃક્ષોથી ભરી ગયેલો. અયોમુખ, પ્રસિદ્ધ, સર્વત્ર ખનિજોથી શોભાયમાન; મલય પર્વત, સુગંધિત તમાલ વનોથી યુક્ત, શુભ. સુરાષ્ટ્ર, બાહ્લિક, શૂદ્ર, આભીર; ભોજ, પાંડ્ય, વંગ, કલિંગ અને તામ્રલિપ્તક. એ જ રીતે, પુંડ્ર, શુભ્ર, વામચૂડ અને સકેરલ પણ; એ દૈત્યના પ્રભાવે, દેવતાઓ અને અપ્સરાગણની સંખ્યાઓ પણ, બધાં હલાઈ ઉઠ્યા. આ રીતે, દૈત્ય હિરણ્યકશિપુના યુદ્ધ પૂર્વે સમગ્ર જગત અદભુત અને ભયાનક સંકેતો અને કંપનથી વ્યાકુળ થઈ ગયું.