તારકામય યુદ્ધ નજીક આવી રહ્યું હતું ત્યારે એક દેવ, મને મળીને, નાશ પામશે – એમ કહ્યા પછી, એ અસુરે અનેક રીતે કઠોર અને અયોગ્ય શબ્દોમાં નારાયણને યુદ્ધ માટે લલકાર્યો. અસુરોના સ્વામી દ્વારા ઉશ્કેરાયા છતાં, ગદાધારી ભગવાન નારાયણ ક્રોધિત થયા નહીં; તેઓ મહાન ધૈર્યથી સ્મિત કરી બોલ્યા: “હે દૈત્ય, તારી શક્તિ અહંકારથી જન્મેલી અને અસ્થિર છે; સાચી શક્તિ તો સ્થિર અને ક્રોધથી મુક્ત હોય છે. તું અહંકારના દોષોથીAlready slain, yet forbearanceની વાત કરે છે. તું મારા દ્રષ્ટિએ નીચ છે; તારા દંભભર્યા શબ્દો પર શરમ આવે. ક્યાં પુરુષો છે, જ્યાં સ્ત્રીઓ દહાડે છે? હે દૈત્ય, હું તને તારા પૂર્વજોનો માર્ગ અનુસરી રહ્યો છું તે જોઈ રહ્યો છું; જે પ્રજાપતિએ બનાવેલો પુલ ત્યજી દે છે, એ સુખને પામી શકતો નથી.” “આજે હું તને, દેવોના કાર્યનો વિનાશક, સંહાર કરી, દેવોને તેમના સ્થાન પર પુનઃ સ્થાપિત કરીશ.” એમ શ્રીવત્સ ચિહ્નધારી ભગવાને યુદ્ધમાં કહ્યું ત્યારે દાનવ ક્રોધથી હસ્યો અને પોતાના હથિયારધારી હાથો ઉંચા કરી ચક્ર ધારણ કર્યું. એ દાનવ, સો હાથ અને બધા હથિયારો ઉંચા કરીને, બેવડા ક્રોધથી લાલ આંખો કરી, તે બધાં હથિયારો વિષ્ણુના વક્ષસ્થળ પર ફેંકી દીધા. માયા અને તારા વડે દાનવો પણ, હથિયારો અને તલવાર ઉંચી કરી, યુદ્ધમાં વિષ્ણુ પર તૂટી પડ્યા. મહાન દૈત્યોએ બધા પ્રકારના હથિયારો વડે હુમલો કર્યો છતાં, ભગવાન વિષ્ણુ પર્વતની જેમ અડગ રહ્યા, જેમ પર્વત હલતો હોય પણ હલતો નથી. કાલનેમી, મહાસુર, સુપર્ણ (ગરુડ) સાથે, પોતાની આખી શક્તિથી વિશાળ ગદા ઉંચી કરી. ક્રોધથી એ blazing, ભયાનક ગદા ગરુડ પર ફેંકી; દૈત્યના આ કાર્યથી વિષ્ણુ આશ્ચર્યચકિત થયા. પછી, ગદા સુપર્ણ દ્વારા ફેંકાઈ, એના માથા પર વાગી; સુપર્ણ પીડિત થયો અને પોતાનું શરીર ઘાયલ થયું જોઈને— વૈકુંઠ, ક્રોધથી લાલ આંખો કરીને, ચક્ર ઉઠાવ્યો; સુપર્ણ સાથે, મહાશક્તિશાળી ભગવાન વધુ ઝડપથી આગળ વધ્યા. તેમના હાથ દશ દિશાઓમાં ફેલાઈ ગયા, મધ્ય દિશાઓ, આકાશ અને ધરતીને ભર્યા. તેઓ ફરીથી શક્તિમાં વધ્યા, જાણે સમગ્ર લોકોમાં પગલા પાડવા ઈચ્છતા હોય; આકાશમાં વધતા, દેવોના વિજય માટે તેઓ પ્રગટ થયા. ઋષિઓ અને ગંધર્વો સાથે, મધુસૂદનનું સ્તુતિ કરતાં, તેમનું તેજસ્વી મસ્તક અને શિર આકાશમાં ચમકતું હતું. ભૂમિ પર પગ દબાવી, દિશાઓમાં હાથ ફેલાવી, તેઓ જાણે હજારો હાથ અને હજારો આંખો ધરાવતા, દુશ્મનોમાં અવિનાશી દેખાયા. સુદર્શન ચક્ર, અગ્નિ જેવું જ્વલંત, ભયાનક રૂપ, સોનાની ધૂળીથી ઢંકાયેલું, વજ્ર જેવું નાભિ ધરાવતું, ભય જગાવતું હતું. એ ચક્ર દાનવોના મજ્જા, હાડકા, ચરબી અને રક્તથી ભીની, અદ્વિતીય, ધારદાર અને ગોળાકાર હથિયાર હતું. ફૂલો અને વણમાલાઓથી શોભિત, રૂપ બદલવા સક્ષમ લોકો દ્વારા ઇચ્છિત, સ્વયંભૂ દ્વારા સર્જિત, એ બધા દ્વેષીઓને ડરાવતું હતું. ભગવાને એ ચક્ર, ક્રોધથી ભરેલ, હંમેશા યુદ્ધ માટે તત્પર, હાથમાં પકડી લીધું; એ ફેંકાતા, બધા જીવ—ચલ અને અચલ—વિસ્મિત થઇ ગયા. મહાયુદ્ધમાં માંસભક્ષી પણ સંતોષ પામ્યા; તેમના અદ્વિતીય કાર્યો, સૂર્યની સમકક્ષ તેજ ધરાવતા હતા. યુદ્ધમાં ચક્ર ઉંચું કરીને, ક્રોધથી જ્વલંત, ગદાધારી ભગવાને દાનવના તેજને પોતાના તેજથી ઓછું કરી દીધું. એ જ ચક્રથી, તેમણે યુદ્ધમાં કાલનેમીના હાથો કાપી નાખ્યા; અને એ ભયાનક સો-મુખવાળું માથું, અગ્નિ સમાન હસતાં, ધૂળીમાં ફેરવાયું. હરિએ ચક્રથી એ દૈત્યને બળપૂર્વક ઘાયલ કર્યો; એના હાથ કપાઈ ગયા, માથું છૂટી પડ્યું, દૈત્ય કાંપ્યો. યુદ્ધમાં એ જાણે વીજળીથી ઘાયલ વૃક્ષ જેવો, શિરવિહિન ધડ બની ઊભો રહ્યો; ગરુડે પોતાના વિશાળ પાંખો ફેલાવી, પવનની ઝડપને સમાન થયો. ગરુડે કાલનેમીના વક્ષ પર પ્રહાર કર્યો; એ દૈત્ય, હાથ ફફડાવતો, પોતાના શરીર તરફ આકાશમાં ફરી ગયો. સ્વર્ગ છોડીને, ધરતી પર પડ્યો, પૃથ્વીને હલાવી; એ દૈત્યના પતનથી, દેવો અને ઋષિગણો પણ— બધા એકત્રિત થઈ, વૈકુંઠની પુજા કરી, ‘શાબાશ! શાબાશ!’ કહી વખાણ્યા. પરંતુ અન્ય દૈત્યોએ, યુદ્ધમાં દર્શાવેલી પરાક્રમ જોઈ— બધા, હાથો એકબીજાની સાથે ગૂંથાઈ, યુદ્ધમેદાનમાં હલનચલન કરી શક્યા નહીં; કેટલાકે બીજા દૈત્યના વાળ પકડી લીધા, કેટલાકે ગળા દબાવી દીધા. ભગવાને એકનો મોઢો કપાયો, બીજા દૈત્યને વચ્ચે પકડી લીધો; ગદા અને ચક્રના પ્રહારોથી દૈત્યો દહેલી, તેમની શક્તિ અને જીવન છૂટી પડ્યું. એના શરીરો આકાશમાંથી ધરતી પર પડ્યા; જ્યારે બધા દૈત્યો સંહાર પામ્યા, ત્યારે પરમપુરુષ— ઇન્દ્રનું પ્રિય કાર્ય પૂર્ણ કરીને, completed ગદા હથિયાર પકડી, તારકામયના ઉગ્ર યુદ્ધમાં વિજય મેળવ્યો. પછી બ્રહ્મા, વિશ્વના પિતામહ, ઝડપથી એ સ્થળે આવ્યા, તમામ બ્રહ્મર્ષિ, ગંધર્વો અને અપ્સરાઓ સાથે. દેવ બ્રહ્માએ, હરિ, દેવોના દેવ,ની પુજા કરી, કહ્યું: “હે ભગવાન, મહાન કાર્ય સંપન્ન થયું; દેવોના શત્રુનો કાંટો દૂર થયો.” “દૈત્યોના નાશથી અમે બધા સંતોષ પામ્યા; આ કાલનેમી, મહાસુર, જેને તમે સંહાર્યા, હે વિષ્ણુ—” “તમારી સિવાય, કોઈ પણ દુનિયામાં એનો વિજયકર્તા બની શક્યો નથી; એ દેવો અને બધા લોક, ચલ અને અચલ,ને અપમાન કર્યો હતો.” “ઋષિઓના સંહાર પછી, એણે મને પણ પડકાર્યો; તેથી, તમારા આ કાર્યથી હું અત્યંત પ્રસન્ન છું.