મહાન સેનાએ, જે અગ્નિ અને પવનની જેમ તેજસ્વી હતી અને નારાયણની ભક્તિથી જલતી હતી, સમુદ્રના પ્રવાહ જેવી પ્રભાસ્વર દેખાઈ રહી હતી. તે સેનામાં યક્ષ અને ગંધર્વો શોભા પામતા, ભયાનક અને શસ્ત્રોથી સજ્જ, બીજી સેનાની સામે યુદ્ધ માટે જઈને ટકરાઈ. જેમ પૃથ્વી અને આકાશ યુગના અંતે એક થઈ જાય છે, એ રીતે એ યુદ્ધ ભયાનક બની ગયું, જેમાં દેવતા અને દાનવ બંને સામેલ હતા. દેવતા અને અસુરો, સહનશીલતા અને પરાક્રમ માટે આતુર, અહંકાર અને ગર્વના નાશક, શક્તિશાળી અને ભયાનક, યુદ્ધ માટે આગળ વધ્યા. બંને પક્ષોએ, પૂર્વ અને પશ્ચિમના સમુદ્રોથી ઉદભવેલા વાદળોની જેમ, પોતાની શક્તિથી આનંદિત થઈને આગળ વધ્યા. પર્વતોમાં વૃક્ષો જેમ ફૂલો ફૂટે છે, એ રીતે બંનેએ યુદ્ધના મેદાનમાં ડોળ વગાડ્યા અને શંખ ફૂંક્યા. બાણના તણકાર અને ધનુષના અવાજથી સમગ્ર બ્રહ્માંડ, પૃથ્વી અને દિશાઓ ગૂંજી ઉઠી. ડોળના ઘેરા ગર્જનાથી દૈત્યોએ પોતાની અવાજ ગુમાવી દીધી અને બંને પક્ષો એકબીજાની સામે દોડ્યા. કેટલાકે હાથથી હાથ તોડ્યા, હાથોપહોચ યુદ્ધ માટે ઉત્સુક હતા; દેવતાઓએ ભયાનક વજ્ર અને ગદા ફેંકી. દાનવો યુદ્ધમાં તલવાર અને ભારે ગદા લઈ આવ્યા; ગદાથી માર અને બાણથી છિન્નભિન્ન થયેલા શરીરો ધરતી પર પડ્યા. કેટલાક ભારે પડી ગયા, કેટલાક માર્યા ગયા; પછી, રથ, ઘોડા, વિમાનો અને પદાતીઓ સાથે, ગુસ્સામાં બંને પક્ષો એકબીજાની સામે દોડી આવ્યા, દાંત દબાવી, મુખ ભયથી વાંકું થઈ ગયું. રથ સામે રથ, પદાતી સામે પદાતી યુદ્ધમાં ટકરાયા; એ રથોની ધ્વનિ ખૂબ જ ઊંચી હતી. આકાશ વાદળના ગર્જનાથી ગૂંજી ઉઠ્યું; કેટલાક રથ તૂટી ગયા, કેટલાક રથથી કચડી નાખ્યા. રથો એટલા ભીડમાં હતા કે ચાલવા પણ શક્યા નહીં; યુદ્ધના મધ્યમાં, યોદ્ધાઓ દાંત બતાવીને, હાથથી એકબીજાને પકડી લીધા. કેટલાકે તલવાર અને ઢાળથી ગર્જના સાથે માર્યો; કેટલાક હથિયારોના ઘાવથી લોહી વહાવી, યુદ્ધમાં માર્યા ગયા. વાદળની જેમ એકઠા, બંને પક્ષોએ એકબીજાની ઉપર બાણ વરસાવીને યુદ્ધના દિવસને અંધારું કરી દીધું. એ સમયે, દૈત્ય કાલનેમી ગુસ્સામાં, સમુદ્રની તરંગોથી ભરાયેલા વાદળની જેમ ફૂલી ઉઠ્યો. એના પર્વત જેવા દેહમાંથી તેજસ્વી વાદળ પડ્યા, જેમાં વીજળી ઝલકી અને વજ્ર વરસ્યા. ગુસ્સામાં શ્વાસ લેતાં, એના ભ્રૂથી પસીનો વરસાદ થઈ ગયો, અને મુખમાંથી ચીંગારીયોથી ભરેલી જ્વાળા વહેવા લાગી. એના હાથ આકાશમાં serpent (પાંચ મુખવાળા સાપ)ની જેમ પર્વતમાંથી બહાર નીકળ્યા. વિવિધ હથિયાર, ધનુષ અને લોખંડની ગદાથી, એએ દૈવી આકાશને પર્વતોથી ઢાંક્યા. પવનથી ફૂકાયેલી વસ્ત્ર પહેરી, યુદ્ધ માટે ઉત્સુક, એ મેરુ પર્વતની જેમ ઊભો રહ્યો, જે સૂર્યાસ્તની કિરણોથી પથ્થરોને ભસ્મ કરે છે. પર્વતની ચોટીઓ, શિખરો અને વૃક્ષો thighs (જાંઘ)ના જોરથી ઉખાડી, એએ દેવતાઓના સમૂહને વજ્રની જેમ માર્યો. એના તલવારધારી હાથથી ઘાયલ અને કટાયેલા, દેવતાઓના વાળ કપાઈ ગયા અને શરીર છિન્નભિન્ન થઈ ગયા, યુદ્ધમાં કાલનેમીથી પરાજિત થઈ, હલન ચલન શક્યા નહીં. યક્ષ, ગંધર્વ, પક્ષી, સાપ અને કિનરાઓમાંથી કેટલાક એના મુક્કાથી માર્યા ગયા, કેટલાક બે ભાગમાં વિભાજિત થઈ ગયા. કાલનેમીના ભયથી, બધા યુદ્ધમાં પડી ગયા; બધી જ કોશિશ છતાં, તેમનું મન ભમાઈ ગયું અને કંઈ કરી શક્યા નહીં. એ દૈત્યએ, ઇન્દ્રને, જે સહસ્ત્ર ચક્ષુ ધરાવે છે, બાણના બંધથી બાંધી દીધા, યુદ્ધમાં અશક્ત અને અચળ કરી દીધા. વરુણ, જળના સ્વામી, એ દૈત્ય દ્વારા યુદ્ધમાં નિષ્ક્રિય થઈ ગયો, જેમ વાદળમાં પાણી ન હોય, કે સમુદ્રમાં ભેજ ન હોય. વૈશ્વરવણ, ધનના સ્વામી, એ મૃત્યુરૂપ દૈત્યથી ઘેરાઈ, દુઃખી થઈ, દુનિયાના રક્ષક તરીકેની ફરજ છોડી દીધી. યમ, સર્વના ગ્રહીત, મૃત્યુના હથિયારો લઈ, પોતાનો પ્રદેશ છોડી, ભયથી પોતાની દિશામાં ભાગી ગયો. જગતના રક્ષકોને દુર ભગાડી, તેમની ફરજ છીનવી, એ દૈત્યએ પોતાનું શરીર ચાર ભાગમાં વિભાજિત કરી, ચાર દિશાઓમાં ફેલાઈ ગયો. એ તારા માર્ગ પર, સ્વર્ભાનુ દ્વારા દર્શાવેલી દૈવી લોકમાં ગયો અને ચંદ્રના સૌભાગ્ય અને વિશાળ રાજ્યને ઝૂંપી લીધો. એએ તેજસ્વી સૂર્યને, ધર્મના દ્વાર સાથે, હલાવી, એની અધિકાર, રાજ્ય અને દિવસની ફરજ છીનવી લીધી. અગ્નિ, દેવતાઓના મુખ, એને જીતીને પોતાની ઇચ્છા મુજબ કરાવ્યો; વાયુને જોરથી પરાજિત કરી, એને પોતાનું આજ્ઞાપાલક બનાવી દીધો. એ દૈત્યએ, બધી નદીઓ સમુદ્રમાંથી જોરથી બહાર લાવી, અને સમુદ્રોને, જે શરીરના તત્વ છે, પોતાની મજા અને શક્તિ માટે વશ કરી લીધા. દૈવી અને પૃથ્વી上的 બધી જળને પોતાની આજ્ઞામાં કરી, પર્વતોના સંરક્ષણથી પૃથ્વીને ઢાંકીને, પોતે મહાન તત્વોના સ્વામી તરીકે પ્રકાશિત થયો. એ સ્વયંભૂ, સર્વ જગતને વ્યાપી, સર્વ જીવોમાં ભય પેદા કરતો મહાદૈત્ય, તત્વોના મહાપ્રભુ તરીકે તેજસ્વી થયો. એ દૈત્ય, લોકપાલ, ચંદ્ર, સૂર્ય અને ગ્રહોના સ્વરૂપ ધારણ કરીને, અગ્નિ અને પવનથી જન્મેલો, યુદ્ધમાં ઝલકતો રહ્યો. બ્રહ્માના સર્વોચ્ચ સિંહાસન પર ઊભો રહી, જગતના મૂળ સાથે સમાન, દૈત્યના સમૂહે એને એ રીતે સ્તુતિ કરી, જેમ દેવતાઓ પિતામહ બ્રહ્માને કરે છે.