યુદ્ધભૂમિમાં કાલનેમી નામના દૈત્યે ઇન્દ્રને મળ્યો અને ઘૂમતા ઘૂમતા તેને ઝપટે પકડ્યો; તે વીષ્ણુ જેવો તેજસ્વી દેખાતો હતો, માઉન્ટ મંદરાની જેમ. પછી તમામ દેવતાઓ, શક્રના નેતૃત્વમાં, કાલનેમીને આવી રહ્યો છે એવું જોઈને ભયથી કાંપવા લાગ્યા, જાણે સમય પોતે જ રુપ ધારણ કરી આવ્યો હોય. શક્તિશાળી કાલનેમી દૈત્યે અન્ય દાનવોમાં આનંદ પેદા કર્યો; તેની ઊર્જા ઉછળી, જાણે ઉનાળાની અંતે મેઘો ફાટ્યા હોય. જ્યારે તે ત્રણેય લોકમાં પ્રવેશ્યો, ત્યારે દાનવોના મુખ્યોએ, જેમને થાક લાગ્યો હતો, તે ફરી ઉર્જાવાન બન્યા, જાણે અમૃત પીને તાજા થયા હોય. હવે તેઓ ભય અને શંકાથી મુક્ત થઈ ગયા, માયા, તારા અને અન્ય નેતાઓ સાથે, તેઓ યુદ્ધમાં દેવતાઓ સામે સતત વિજયી બન્યા. યુદ્ધ માટે ઉત્સુક દાનવો મંત્રોચ્ચાર કરતા, ઝડપથી યુદ્ધની રચના ગોઠવી, તેજસ્વી બનીને યુદ્ધમાં પ્રવેશ્યા. કાલનેમીને જોવા મળતાં, માયાના મુખ્ય યોદ્ધાઓ અને શ્રેષ્ઠ યુદ્ધવીરોમાં આનંદ છવાયો. તેઓ બધાએ ભય ત્યાગી, આનંદપૂર્વક યુદ્ધ માટે આગળ આવ્યા: માયા, તારા, વરાહ અને દાનવ હયગ્રીવ. શ્વેત, વિપ્રચિત્તિનો પુત્ર, ખરાલા અને લંબા, બલિનો પુત્ર અરિષ્ટ અને કિશોર નામનો પણ. સુર્ભાનુ, જે રાજદંડ જેવો પ્રસિદ્ધ હતો, અને મહાન દૈત્ય ચક્રયોધિન—આ બધા હથિયારોમાં કુશળ અને તપમાં સ્થિર હતા. આ શક્તિશાળી દાનવો કાલનેમીની આગેવાનીમાં, ભારે ગદા, ચક્ર, કૂહાડા અને મોગરીઓ સાથે યુદ્ધ માટે આગળ વધ્યા. તેઓ સમયના દંડ જેવી મસલીઓ, હથોડા, પથ્થરો અને ભયાનક પર્વતો ફેંકતા હતા. શ્રેષ્ઠ લોખંડના ભાલા, ગોળા, અને જીવલેણ શસ્ત્રો સાથે, તથા શતઘ્નીઓ પણ, તેઓ યુદ્ધમાં સજ્જ હતા. યોક અને મશીનોથી પ્રક્ષેપણ, પલોઘડાંથી ગજ્જન, હાથો ફેલાવી, ફાંસ અને લોખંડના દંડો પણ સાથે હતા. સર્પના મોઢા જેવી તીક્ષ્ણ તીરો, વીજળી, અને જ્વલંત ભાલા સાથે, તેઓ યુદ્ધમાં ઝળહળતા હતા. તીક્ષ્ણ, ખુલ્લી તલવાર અને શુદ્ધ, ધારદાર ભાલા સાથે, દૈત્યોએ ધનુષ અને તીરો પકડીને તેજસ્વી દેખાયા. પછી, કાલનેમીની આગેવાનીમાં, દૈત્યોની એ ફૌજ, જ્વલંત શસ્ત્રોથી શોભાયમાન, ઝળહળતી દેખાઈ. જેમ વરસાદ આવતા જંગલમાં વૃક્ષો બધાં એકસાથે હોય, એમ બધાં દૈત્યોએ તેમના અંગો બંધ કરી, ઈન્દ્રના રક્ષણ હેઠળ દેવતાઓની સેના પણ આનંદિત થઈ. ચાંદ્ર અને સૂર્યની શીતલતા અને ઉષ્મા, પવનની ઝડપ, સૌમ્યતા અને તારાઓના ધ્વજ સાથે, એ ફૌજ આગળ વધતી હતી. વાદળ જેવા વસ્ત્રો પહેરી, ગ્રહો અને નક્ષત્રોથી ઝળહળતી, યમ, ઇન્દ્ર, કુબેર અને બુદ્ધિમાન વરુણના રક્ષણ હેઠળ, એ મહાન ફૌજ આગળ વધી. આ મહાસેનાએ અગ્નિ અને પવનથી ઝળહળતી, નારાયણને સમર્પિત, સમુદ્રના પ્રવાહ જેવી તેજસ્વી હતી. ભયાનક, શસ્ત્રોથી સજ્જ, યક્ષ અને ગંધર્વોથી શોભાયમાન, એ સેના બીજી સાથે યુદ્ધમાં ટકરાઈ. જેમ યુગના અંતે પૃથ્વી અને આકાશ એક થાય, એમ એ યુદ્ધ ભયાનક બની ગયું, દેવ અને દાનવો એમાં ભરાઈ ગયા. ધૈર્ય અને પરાક્રમમાં તત્પર, ગર્વ અને અભિમાનનો નાશ કરનાર, દેવ અને અસુર, શક્તિશાળી અને ભયાનક, યુદ્ધ માટે આગળ વધ્યા. ઉત્સાહિત, જાણે પૂર્વ અને પશ્ચિમના મહાસાગરોમાંથી વાદળો ઉછળી, દેવ અને દાનવો પોતાના શક્તિથી આનંદિત થઈ આગળ વધ્યા. જેમ પહાડોના જંગલોમાં વૃક્ષો ફૂલો ફૂટે, એ રીતે તેઓ વારંવાર ઢોલ વગાડ્યા અને શંખ ફૂંક્યા. ધનુષના તાણ અને બાણોના અવાજથી, તેમણે સમગ્ર બ્રહ્માંડ, પૃથ્વી અને દિશાઓ અવાજોથી ભરાઈ દીધી. ઢોલના ગૂંજનથી દૈત્યોની અવાજો દબાઈ ગઈ; તેઓ એકબીજાની સામે દોડ્યા, હુમલો કર્યો. કેટલાકે હાથથી હાથ તોડી, હાથે-હાથ યુદ્ધમાં ઉત્સુક; દેવોએ ભયાનક વીજળી અને મોટી ગદાઓ ફેંકી. દૈત્યોએ યુદ્ધમાં તલવાર અને ભારે ગદાઓ છોડ્યા; ગદાથી માર અને તીરોના પ્રહારથી શરીરો છિન્ન-ભિન્ન થઈ ગયા. કેટલાક ભારે પડી ગયા, કેટલાક માર્યા ગયા; પછી રથ, ઘોડા, ઉડતી યંત્રો અને પગદળ સાથે, તેઓ ગુસ્સામાં, એકબીજાની સામે દોડ્યા, દાંત કચકચાવતા, ગુસ્સાથી ચહેરા વિકૃત થતા, યુદ્ધ વધુ જોરદાર બન્યું. રથ સામે રથ, પગદળ સામે પગદળ; રથોની ધમાલથી અવાજ ઘણો થયો. આકાશ ગૂંજી ઉઠ્યું, જાણે વાદળો ગર્જે; કેટલાક રથ તૂટી ગયા, કેટલાક રથથી કચડી પડ્યા. રથો ભીડમાં અટકી ગયા, ચાલવા ન શક્યા; યુદ્ધની વચ્ચે, યોદ્ધાઓ દાંત દેખાડતાં, એકબીજાને હાથથી પકડી લીધા. કેટલાકે તલવાર અને ઢાલ સાથે ગર્જના કરી હુમલો કર્યો; કેટલાક શસ્ત્રોથી ઘાયલ થઈ, લોહી વહાવતા, યુદ્ધમાં માર્યા ગયા. વરસાદથી ભરેલા વાદળો જેવા, તેઓ યુદ્ધના દિવસે અંધારું કરી દીધું, એકબીજાને તીરોની વરસીથી ઢાંકી દીધા. એ દરમ્યાન, દૈત્ય કાલનેમી ગુસ્સામાં, સમુદ્રની તરંગોથી ભરાતા વાદળ જેવો ફૂલી ઊઠ્યો. તેના પર્વત જેવા વિશાળ શરીરથી, જ્વલંત વાદળો પડ્યા, વીજળીથી ચમકતા અને વીજળી વરસાવતાં. તે ગુસ્સામાં શ્વાસ લેતો, તેના ભૃકુટીમાંથી પसीનો વરસાદ થયો, અને તેના મોઢેથી ચીંગારીયોથી ભરેલી જ્વાળા વહી.