કથાની શરૂઆત એક અદ્ભુત દૃશ્યથી થાય છે—કાળનેમી નામનો મહાબલી દૈત્ય, તેની શતમસ્તકોથી યુક્ત, શાનદાર અને અગ્નિ જેવો તેજસ્વી દેખાય છે, જાણે કોઈ વિશાળ પર્વતના શતશિખરો એકસાથે ઊભા થયા હોય. તેના વાળ ધૂમ્રવર્ણના, દાઢી પીળાશ અને ઘાટા, દાંત બહાર નીકળેલા અને તેના ભયાનક ચહેરાથી ત્રણેય લોકોમાં આતંક વ્યાપી ગયો. તેની વિશાળ કાયાએ આખા ત્રિલોકને આવરી લીધો હતો. કાળનેમીના હાથ આકાશ સુધી પંહોચતા, પગથી પર્વતો ફેંકી દેતો અને મોઢામાંથી નીકળતી શ્વાસથી વાદળોને હલાવી વરસાદ પાડી દેતો. તેની આંખો લોહી જેવી લાલ, તીક્ષ્ણ અને ઢાંઢર, અને તે મંડર પર્વતના તેજ જેવી કાંતિ ધરાવતો, જાણે દેવતાઓના સમૂહને ભસ્મ કરી નાખવા આગળ વધ્યો હોય. દસ દિશાઓને ઢાંકી, બધાં દેવતાઓને ધમકી આપતો, તે જાણે પ્રલયકાળના યમરાજ જેવો ભયાનક દેખાતો. તેનું શરીર સુતલ લોકના પર્વતો જેટલું ઊંચું, ઘાટા અને મોટા આંગળીઓથી યુક્ત, લટકતા આભૂષણોથી શોભાયમાન અને તેની ચાલ થોડુંક ડગમગતી. જ્યોત્સ્ના જેવી તેજસ્વી જમણી હાથ ઊંચી કરીને, દૈત્યોને હકાર આપતો કહે છે: "દેવતાઓ મર્યા! સ્થિર રહો!" આવી ભયાનકતા જોઈને બધા દેવતાઓ, કાળનેમીને યુદ્ધમાં જોઈ, ભય અને ઉદ્વેગથી ભરાઈ ગયા. દરેક પ્રાણી કાળનેમીને જોઈને આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયું, કારણ કે તે ત્રિવિક્રમ રૂપે આગળ વધતો જાણે બીજો નારાયણ હોય. દૈત્ય ફરીથી મહિમા અને ઉર્જા સાથે આગળ વધ્યો, વાદળમાં વસ્ત્રો ફરકાવતો અને બધાં દેવતાઓને ભયભીત કરતો. કાળનેમી, દૈત્ય, યુદ્ધભૂમિ પર ઇન્દ્રને મળ્યો અને ગોળ ફેરવીને તેને વળગી ગયો; તે ક્ષણે તે જાણે વિષ્ણુ અને મંડર પર્વતની જોડી જેવો તેજસ્વી દેખાતો. દેવતાઓના રાજા શક્ર (ઇન્દ્ર) સહિત બધા દેવતાઓ તેને આવતાં જોઈને ભયથી કંપી ઉઠ્યા, જાણે કાળ સ્વયં અવતર્યો હોય. મહાબલી કાળનેમીના આગમનથી અન્ય દાનવો આનંદિત થયા, તેની મહાશક્તિ ઉર્જાવાન વાદળ જેવી વધતી ગઈ. તેને ત્રિલોકમાં પ્રવેશતા જોઈ, દાનવોના સ્વામી ઉત્સાહિત થઈ ઊભા થયા, જાણે અમૃત પીને તાજા થયા હોય. હવે તેઓ ભયમુક્ત થઈ ગયા, માયા, તારા અને અન્ય વડાઓના નેતૃત્વમાં, દેવતાઓ સામે સતત વિજય પ્રાપ્ત કરતા. દૈત્ય યુદ્ધ માટે આતુર થઈ, મંત્રોચ્ચાર સાથે યુદ્ધની રચના ગોઠવી, તેજસ્વી બનીને યુદ્ધભૂમિમાં પ્રવેશ્યા. માયાના મુખ્ય યોદ્ધાઓ અને યુદ્ધપ્રમુખોએ કાળનેમીને જોઈ આનંદ અનુભવ્યો. બધાએ ભય ત્યજી, હર્ષભેર યુદ્ધ માટે આગળ વધ્યા: માયા, તારા, વરાહ, દૈત્ય હયગ્રીવ, શ્વેત (વિપ્રચિત્તિના પુત્ર), ખરલ, લંબા, બલિના પુત્ર અરીષ્ઠ, કિશોર, સુર્ભાનુ (રાજદંડ જેવી કીર્તિવાન), મહાદૈત્ય ચક્રયોધિન—આ બધા શસ્ત્રવિદ્યા અને તપસ્યામાં નિપુણ. આ સમસ્ત દૈત્ય યુદ્ધ માટે કાળનેમીની આગેવાનીમાં ભારે ગદાઓ, ચક્રો, કુહાડા, મુસળો અને ડંડો સાથે આગળ વધ્યા. તેમના હાથોમાં કાળદંડ જેવા મુસળ, હથોડા, કસોટી, પથ્થરો અને ભયાનક પર્વતો હતા. તેઓ ભાલા, ગોપદંડ, ઉત્તમ લોખંડના દંડ, ઘાતક શસ્ત્રો અને શતઘ્નિથી સજ્જ હતા. યોક, યંત્રો, હલ, લંબાયેલા હાથ, ફાંસ, લોખંડના દંડ, બધું સાથે લઈને આવ્યા. તેઓએ તીક્ષ્ણ તીર, જ્યાંપડ કટારો, વીજળી જેવા શસ્ત્રો, અગ્નિસમાન ભાલા અને નિખાલસ, નિર્મલ તલવારોથી પોતાને સજ્જ કર્યા. દૈત્યોએ ધનુષ્ય અને તીરો સંભાળી, તેજસ્વી બની યુદ્ધ માટે તૈયાર થઈ ગયા. કાળનેમીના નેતૃત્વમાં તે દૈત્યસેનાએ અગ્નિસમા શસ્ત્રોથી શોભાયમાન બનીને યુદ્ધભૂમિમાં પ્રવેશ કર્યો. જેમ વરસાદના આગમનથી વન પ્રસન્ન થાય છે, તેમ એ દૈત્યસેના—even ઇન્દ્ર દ્વારા રક્ષિત દેવસેનાએ આનંદ અનુભવ્યો. આ સેના ચંદ્ર અને સૂર્યના શીતલતા અને તાપથી યુક્ત, વાયુ જેવી ઝડપી, સૌમ્ય અને તારાઓના ધ્વજ સાથે આગળ વધી. વાદળ જેવા વસ્ત્રોમાં, ગ્રહ અને નક્ષત્રોથી શોભાયમાન, યમ, ઇન્દ્ર, કુબેર અને વિદ્વાન વરુણથી રક્ષિત હતી. આ મહાસેના અગ્નિ અને વાયુના તેજથી પ્રજ્વલિત, નારાયણને અર્પિત, સમુદ્રોની લહેર જેવી પ્રભા પામતી. તે ભયાનક, શસ્ત્રોથી શોભાયમાન, યક્ષ અને ગંધર્વોથી વિભૂષિત, બીજી સેના સાથે યુદ્ધ માટે સામસામે આવી. જેમ યુગાંત સમયે પૃથ્વી અને આકાશ એક થાય, તેમ એ યુદ્ધ ભયાનક બની ગયું—દેવ અને દૈત્ય બંને સામસામે. સહનશક્તિ અને પરાક્રમથી પરિપૂર્ણ, અભિમાનવિનાશક, મહાબલશાળી દેવ અને અસુર યુદ્ધ માટે આગળ વધ્યા. તેઓ પોતાના બળથી પ્રફુલ્લિત, પૂર્વ અને પશ્ચિમ સમુદ્રથી ઉદ્દીપિત વાદળો જેવું હર્ષથી આગળ વધ્યા. પર્વતોમાં વૃક્ષો જેવા ફૂલતા, તેઓએ ઢોલ વગાડ્યા, શંખ ફૂંક્યા અને સમગ્ર જગત, પૃથ્વી તથા દિશાઓ ધ્વનિથી ગુંજી ઉઠી—ધનુષ્યના ઝણકાર અને ધનુષ્યના ટહુકાથી. ઢોલના ઘેરા ગર્જનાએ દૈત્યોના અવાજને દબાવી દીધા; બંને પક્ષો એકબીજા પર તૂટી પડ્યા. કેટલાક હાથથી હાથ તોડી, હાથાપાઈ માટે આતુર થયા; દેવોએ ભયાનક વજ્ર અને ગદાઓ ફેંકી. દૈત્યોએ યુદ્ધમાં તલવાર અને ભારે મુસળ છોડ્યા; મુસળના ઘા અને તીરોના પ્રહારથી શરીરો ચકનાચૂર થઈ ગયા. આ રીતે, કાળનેમીના આગેવાનીમાં દૈત્ય અને દેવતાઓ વચ્ચે મહાયુદ્ધ આરંભ્યું—ભયાનક, તેજસ્વી અને સમગ્ર જગતને કંપાવી દેનાર.