દરેક દિશા પવિત્ર હતી, ધર્મનો વ્યાપ વધતો હતો, ચંદ્રમાર્ગ ખુલ્લો હતો અને સૂર્ય પોતાના સ્થાન પર તેજમય ઊભો હતો. સર્વ જીવો કર્મમાં પ્રવૃત્ત હતા, લોકો સારા આચરણવાળા હતા, મૃત્યુ બંધનોને તોડી શકતું નહોતું અને અગ્નિમાં હવનની આહુતિ આપવામાં આવી રહી હતી. દેવતાઓ યજ્ઞોમાં તેજસ્વી બની ઊભા હતા, સ્વર્ગના માર્ગો સ્પષ્ટ દેખાતા હતા, વિશ્વના રક્ષકો હાજર હતા અને દિશાઓ સુસંગત હતી. સિદ્ધ પુરુષોમાં તપસ્યા વિકસતી હતી, દુષ્કર્મો ગાયબ હતા, દેવપક્ષ આનંદિત હતો અને દૈત્યપક્ષ નિરાશ હતો. ધર્મ ત્રણ પગે મજબૂત ઊભો હતો, અધર્મ એક પગે; મહાન દ્વાર ખુલ્લું હતું અને ઉત્તમ માર્ગ અનુસરવામાં આવતો હતો. લોકોમાં ધર્મનું પ્રભુત્વ હતું, જીવનના ચાર આશ્રમોનું પાલન થતું હતું અને રાજાઓ પ્રજાની રક્ષા માટે સમર્પિત હતાં. બધા લોકમાં શાંતિ હતી, દૈત્યોમાં અંધકાર દબાઈ ગયો હતો અને અગ્નિ-વાયુ દ્વારા યુદ્ધના કાર્યો સંપન્ન થતા હતા. આ રીતે, તેઓ દ્વારા સમગ્ર વિશ્વ પવિત્ર બન્યું, તેમના કર્મોથી વિજય પ્રાપ્ત થયો. જ્યારે દૈત્યોએ અગ્નિ અને વાયુથી સર્જાયેલ ભયંકર આતંક વિશે સાંભળ્યું, ત્યારે તેઓ ભારે ભયથી વીંઢાઈ ગયા. ત્યારે, કાલનેમી નામનો મહાદૈત્ય પ્રગટ થયો. તેના મસ્તક પર સૂર્ય જેવો મુગટ ઝગમગતો હતો, તેના આભૂષણો અને બાંયડા ઘનઘોર ધ્વનિ કરતા હતા. તે મંદર પર્વત સમાન દેખાતો, ચાંદીથી મંડાયેલો, શત શસ્ત્રો ધારણ કરતો, શત બાહુઓ અને શત મુખવાળો હતો. તેના શત મસ્તક, મહિમાવંત, શત શિખરોવાળા પર્વત જેવો દેખાતો, પોતાના પ્રદેશમાં વિશાળ અને ઉનાળાની આગ જેવી તેજસ્વી જ્યોતિ ધરાવતો હતો. તેના વાળ ધૂમ્ર, દાઢી પીળા, દાંત બહાર નીકળેલા, અને ચહેરો ભયાનક હતો; તેનું વિશાળ શરીર ત્રણેય લોકને આવરી લેતું હતું. તે પોતાના હાથથી આકાશને માપતો, પગથી પર્વતો ફેંકતો અને મોઢાના શ્વાસથી વાદળોને ઉડાડી વરસાદ લાવતો હતો. તેની આંખો લાલ લોહી જેવી, તીક્ષ્ણ અને તિરછિ, મંદર પર્વત જેવી તેજસ્વી હતી. તે યુદ્ધમાં બધા દેવસમૂહોને ભસ્મ કરી નાખવા માટે આગળ વધતો હતો. તે દેવતાઓને ધમકી આપતો, દશ દિશાઓને ઢાંકી લેતો, મૃત્યુ સ્વરૂપે દેખાતો અને પ્રલયકાળે આનંદિત થતો હતો. તેનું શરીર સુતલ પર્વત જેટલું ઊંચું, જાડા અને મોટાં આંગળીઓ, લટકતા આભૂષણોથી સજ્જ, અને તેની ચાલ થોડું અસ્થિર હતી. તેણે પોતાનો જમણો તેજસ્વી હાથ ઊંચો કરીને દૈત્યોને સંદેશ આપ્યો: “દેવતાઓ વિનાશ પામ્યા છે, દૃઢ રહો!” યુદ્ધમાં બધા દેવોએ કાલનેમિને જોયો, જે તેમના દુશ્મનો માટે મૃત્યુ સમાન હતો. તેમનાં નેત્રોમાં ભય અને ઉદ્વેગ છવાયો હતો. બધાં જીવો કાલનેમિને જોયા, જે બધું ભક્ષી જતો હતો; તે ત્રિવિક્રમ રૂપે નારાયણ જેવો પ્રગટ થયો હતો. ફરી એકવાર, એ અસુર વધુ વૈભવ સાથે આગળ વધ્યો, પવનમાં તેના વસ્ત્રો લહેરાતા, યુદ્ધ માટે નીકળ્યો અને બધાં દેવતાઓને ભયભીત કરી દીધા. કાલનેમી એ યુદ્ધભૂમિ પર ઇન્દ્રને મળ્યો; બંને ઘૂમ્યા અને એકબીજાને ભેટ્યા. તે વિષ્ણુ અને મંદર પર્વતની જોડણી જેવી તેજસ્વીતા ધરાવતો હતો. ત્યારે, શક્ર (ઇન્દ્ર) સહિત બધા દેવતાઓ કાલનેમિને આવતાં જોઈને ભયથી કંપી ઉઠ્યા, જાણે કાળ પોતે પ્રગટ થયો હોય. મહાન અસુર કાલનેમિએ અન્ય દાનવોને આનંદિત કર્યા; તેની શક્તિ વધતી રહી, ઉનાળાના અંતે ઉઘાડેલા મેઘની જેમ. તેને ત્રણેય લોકમાં પ્રવેશતા જોઈને, દાનવોના નેતાઓ ઊભા થયા, જાણે શ્રેષ્ઠ અમૃત પીધું હોય એમ, હવે તેઓ થાકેલા નહોતા. તેઓ ભય અને આશંકામાંથી મુક્ત થઈ ગયા, માયા, તારા અને અન્ય આગેવાનો સાથે, યુદ્ધમાં દેવતાઓ સામે સતત વિજયી રહ્યાં. યુદ્ધ માટે ઉત્સુક દાનવો તેજસ્વી બનીને યુદ્ધભૂમિમાં પ્રવેશ્યા, મંત્રો ઉચ્ચારતા અને ઝડપથી યુદ્ધની રચના ગોઠવી. તેમણે કાલનેમીને જોઈને આનંદ અનુભવ્યો, ખાસ કરીને માયાના મુખ્ય યુદ્ધવીરો અને યુદ્ધના શ્રેષ્ઠ દાનવો. બધા ભય છોડીને આનંદપૂર્વક યુદ્ધ માટે આગળ આવ્યા: માયા, તારા, વરાહ અને દાનવ હયગ્રીવ. વિપ્રચિત્તિનો પુત્ર શ્વેત, ખરલ, લંબા, બલિનો પુત્ર અરીષ્ટ તથા કિશોર પણ જોડાયા. સુરભાનુ, જે રાજમોર જેવા તેજસ્વી હતા, અને મહાન અસુર ચક્રયોધિન—બધા શસ્ત્રવિદ્યા અને તપસ્યામાં પારંગત હતા. કુશળ દાનવો ભયાનક કાલનેમિ તરફ ભારે ગદા, ચક્ર, પરશુ અને મુસળ લઈને આગળ વધ્યા. તેઓ પાસે કાળદંડ જેવા મોટાં મુસળ, ફેંકવાની હથોડીઓ, ગાંઠિયા, પથ્થરો અને ભયંકર પર્વતો હતા. ભાલા, ગુલાલ, શ્રેષ્ઠ લોખંડનાં દંડ, ઘાતક અને ભારે શસ્ત્રો, તથા શતઘ્નિઓ પણ સાથે હતી. યાંત્રિક ઉપકરણો, હલ, લાંબા હાથ, ફાંસીના ફંદા અને લોખંડનાં દંડથી સજ્જ હતાં. તીક્ષ્ણ તીર, સાપના મુખ જેવા, વીજળી, પ્રજ્વલિત ભાલા—આ બધું તેમની પાસે હતું. કાતિલ, મસકત તલવાર અને શુદ્ધ, તીક્ષ્ણ ભાલા સાથે દૈત્યોએ ધધકતા ધનુષ્ય અને તીરો પકડીને તેજસ્વીતા પામેલી. કાલનેમિને આગે રાખીને, તે દૈત્યસેનાઓ પ્રચંડ યુદ્ધમાં ઝગમગતી હતી. જેઓ, પોતાના બધા અંગો બંધ કરીને, વરસાદની ઋતુમાં જંગલ જેવું—even ઇન્દ્ર દ્વારા રક્ષિત દેવસેના પણ આનંદિત થઈ હતી. તેઓ ચંદ્ર અને સૂર્ય જેવી શીતલતા અને તાપ ધરાવતા, પવન જેવી ઝડપથી ચાલતા, સૌમ્ય અને તારાઓના ધ્વજવાળા હતાં. વસ્ત્ર રૂપે વાદળો ધારણ કરતાં, ગ્રહો અને નક્ષત્રોથી ઝગમગતાં, યમ, ઇન્દ્ર, કુબેર અને વિદ્વાન વરુણ દ્વારા રક્ષિત હતાં.