జగజ్జాడ్యవిధ్వంసనోభుక్తిముక్తిప్రదః స్తాత్ప్రసన్నః సదా శుద్ధ కీర్తిః
ప్రపంచంలోని మూర్ఖత్వాన్ని తొలగించేవాడా, భోగమూ మోక్షమూ ప్రసాదించేవాడా, ఎప్పుడూ మాపై ప్రసన్నుడవై ఉండి, నీ పవిత్ర కీర్తి నిలిచిపోవాలి.
లయం యాస్యతే యత్ర వాచాం విదూరే స వై నః ప్రసన్నో ఽస్తు కాలత్రయాత్మా
అన్ని లయమయ్యే చోట, మాటలు కూడా నిలిచిపోతే, మూడు కాలాల ఆత్మ అయిన ఆయన మాపై ప్రసన్నుడై ఉండాలి.
స వై సర్వమూర్తిః సదా నో విభూత్యేప్రసన్నో ఽస్తు కిం జ్ఞాపయామో ఽత్ర కృత్యమ్
అన్ని రూపాలుగలిగిన ఆయన ఎప్పుడూ మాకు ఐశ్వర్యాన్ని ప్రసాదించాలి. ఇక్కడ మన కోరికను చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు.
విష్ణుమాహ మునీనేతానానయస్వ మదన్తికమ్
విష్ణువు ఇలా అన్నాడు: 'మహర్షీ, ఈ తపస్వులను నా వద్దకు తీసుకురా.'
మునీన్సాంత్వయ్య విశ్వేశం దర్శయామాస శఙ్కరమ్
మునులను ఓదార్చి, విశ్వేశ్వరుడైన శంకరుడిని వారికి చూపించాడు.
తపోలోకాద్భూమిలోకం మునయో ముక్తకిల్బిషాః
పాపాలన్నీ దూరమైన మునులు తపోలోకంనుండి భూమిలోకి వచ్చారు.
దేవ ద్వాదశలోకానాం దృశ్యన్తే భస్మరాశయః
ఓ దేవా, పన్నెండు లోకాలన్నింటిలోను బూడిద మట్టిగుట్టలు కనిపిస్తున్నాయి.
తచ్ఛ్రుత్వా గిరిశః ప్రాహ తాన్మునీనూర్ద్ధరేతసః
అది విని, శిఖరాధిపతి శివుడు శుద్ధచిత్తముగల ఆ మునులను ఇలా ఉద్దేశించి అన్నాడు.
సన్దేహో నాస్తి మునయః స్థితానాం నో రహఃస్థలే
ఓ మునులారా, స్థిరంగా ఉన్నవారికి ఎలాంటి సందేహం ఉండదు, అది ఎంత రహస్యమైన చోటైనా సరే.
కథమఙ్గారవృష్టిశ్చ కథం నో వా మహాధ్వనిః
ఈ అగ్నికణాల వాన ఎలా పడింది? మనకు ఆ గొప్ప శబ్దం ఎలా వచ్చింది?
ప్రోచుః ప్రాఞ్జలయో దేవం బ్రహ్మాదిసురసంగతమ్
బ్రహ్మాదులందరి మధ్యలో ఉన్న ఆ దేవుని ఎదుట మునులు చేతులు జోడించి ఇలా పలికారు.
స ఏవాఙ్గార వృష్టిం చ పిపాసురపిబద్విభోః
ప్రభూ, అతడే దాహం తీర్చుకోవాలనే కోరికతో అగ్నికణాల వాన కురిపించాడు.
వీరో ఽప్యాహ కపేర్లిఙ్గే పీఠాభావాదిదం కృతమ్
వీరుడు కూడా ఇలా అన్నాడు: కపిలింగానికి పీఠం లేకపోవడం వల్ల ఇది జరిగింది.
కపేశ్చిత్తం పరిజ్ఞాతుం మయా కృతమిదం ద్విజాః
ఓ ద్విజులారా, ఆ కపికి మనసు ఎలా ఉందో తెలుసుకోవడానికి నేనే ఇలా చేశాను.
ఇత్యుక్త్వా తు యథాపూర్వం దేవదేవః కృపానిధిః
ఇలా చెప్పి, దేవతల దేవుడు, కరుణామయుడు మునుపటిలాగే వ్యవహరించాడు.
కల్పయామాస విశ్వాత్మా వీరభద్రమథాబ్రవీత్
అంతట విశ్వాత్ముడు వీరభద్రుని సృష్టించి, అతనితో మాట్లాడాడు.
తతస్తే విపులా కీర్తిర్లోకే స్థాస్యతి శాశ్వతీ
అప్పుడే నీ గొప్ప పేరు లోకంలో శాశ్వతంగా నిలిచిపోతుంది.
తాంబూలం వీరభద్రాయ దత్తవాన్ప్రీతమానసః
ఆనందంగా మనసుతో, వీరభద్రునికి తాంబూలం ఇచ్చాడు.
సమాప్తాయాం తు పూజాయాం హనుమాన్ప్రీతమానసః
పూజ పూర్తయ్యాక, హనుమంతుడు సంతోషంగా మనసుతో,
దదర్శ తమథాభ్యాహ వీణా మే దీయతామితి
అతన్ని చూసి, 'వీణను నాకు ఇవ్వండి' అని అన్నాడు.
మమాపీష్టేహం గన్ధర్వ వీణేత్యాహ కపీశ్వరః
కపుల అధిపతి, 'నాకూ ఈ వీణ కావాలి, ఓ గంధర్వా' అని అన్నాడు.
తదా ముష్టిప్రహారేణ గన్ధర్వః పాతితః క్షితౌ
అప్పుడే గంధర్వుడు ముష్టిప్రహారంతో నేలమీద పడిపోయాడు.
హనుమాన్వానరశ్రేష్ఠో గాయన్ప్రాగాచ్ఛివాన్తికమ్
వానరులలో శ్రేష్ఠుడైన హనుమంతుడు పాడుకుంటూ శివుని దగ్గరకు వెళ్లాడు.
బృహతీకుసుమైః శుద్ధైర్ దేవపాదావపూజయత్
బృహతీ మొక్కల పవిత్రమైన పువ్వులతో దేవుని పాదాలను పూజించాడు.
దైత్యానాం దేవతానాం చ నృపాణాం శఙ్కరో ఽపి చ
దానవులు, దేవతలు, రాజులు — వీరందరిని కూడా శంకరుడు మించిపోయాడు.
సముల్లఙ్ఘనే శక్తిం శాస్త్రజ్ఞత్వం బలోన్నతిమ్
ఎత్తుగా దూకడంలో, శాస్త్రజ్ఞానంలో, బలంలో — వీటిలో ఎవ్వరూ ఆయనను మించలేరు.
ప్రత్యక్షం మమ విప్రేన్ద్ర హనుమాన్హర్షమాగగతః
బ్రాహ్మణులలో శ్రేష్ఠుడా! హనుమంతుడు ఆనందంతో నన్ను ప్రత్యక్షంగా దర్శించాడు.
ప్రసన్నమూర్తిస్తరుణః శివాంశః సంభావయామాస సమస్తదేవాన్
ప్రసన్నమైన రూపంతో, యవ్వనంతో, శివుని అంసంగా, హనుమంతుడు అన్ని దేవతలను గౌరవించాడు.
మహేశేనాహమప్యేనం శశిమౌలిమవైమి చ
మహేశ్వరుని ద్వారా, చంద్రకళను మస్తకంపై ధరించినవాడిగా నేనూ ఆయనను తెలుసుకున్నాను.
బుద్ధౌ న్యాయే చ వై ధైర్యే తాదృగన్యో ఽస్తి న క్వచిత్
బుద్ధిలో, న్యాయంలో, ధైర్యంలో — ఇలాంటి వాడెవరూ మరెక్కడా లేరు.