పఞ్చషషఅట్యర్ణమారభ్య నవనన్దాక్షరావధి
అరవై అయిదు అక్షరాల నుండి తొమ్మిది ఆనందదాయక అక్షరాల వరకు—
త్రయోదశార్ణా యే మన్త్రాస్తిథ్యర్ణాశ్చ తథా పునః
పదమూడు అక్షరాల మంత్రాలు, అలాగే స్థిరమైన అక్షరాల మంత్రాలు కూడా—
శతం సార్ద్ధశతం వాపి శతద్వయమథాపి వా
వంద, వంద యాభై, లేదా రెండు వందల అక్షరాల మంత్రాలు—
యే మన్త్రా వర్ణసంఖ్యాకా నిఃస్నేహాస్తే ప్రకీర్తితాః
స్థిరమైన అక్షరాల సంఖ్యతో, ప్రేమ లేకుండా ఉన్న మంత్రాలు ఇలానే వివరించబడ్డాయి.
అతివృద్ధాః ప్రయోగేషు శిథిలాస్తే సమీరితాః
అత్యంత పొడవుగా ఉన్న మంత్రాలు ఆచరణలో మృదువుగా ఉంటాయని చెప్పబడింది.
తద్వర్ద్ధ్వం చైవ యే మన్త్రాః స్తోత్రరూపాస్తు తే స్మృతాః
అదికంటే ఎక్కువ అక్షరాల మంత్రాలు స్తోత్రాల రూపంలో ఉన్నవిగా భావించాలి.
దోషానేతానవిజ్ఞాయ మన్త్రానేతాఞ్జపన్తి యే
మంత్రాల లోపాలు, గుణాలు తెలియకపోయినా జపించే వారు—
ఛిన్నాదిదోషదుష్టానాం మన్త్రాణాం సాధనం బ్రువే
చిన్నదిగా మొదలైన లోపాలతో కలిసిన మంత్రాలను సరిదిద్దే విధానాన్ని నేను చెప్పుతున్నాను.
యం కఞ్చిదపి వా మన్త్రం తస్య స్యుః సర్వసిద్ధయః
ఏదైనా మంత్రం అయినా అన్ని సిద్ధులను ప్రసాదించగలదు.
యోనిముద్రాబన్ధ ఏవం భవేదాసనముత్తమమ్
యోని ముద్ర, బంధాన్ని పాటించటం వలన ఆసనం ఉత్తమంగా అవుతుంది.
తదగ్రే సరహస్యం తే కథయిష్యామి నారద
ఇంకా ముందుగా, నరదా! నీకు రహస్యాన్ని చెబుతాను.
గుర్వనుజ్ఞారతః శ్రీమానభిషేకసమన్వితః
గురువు అనుమతికి నిష్టతో, ఐశ్వర్యం, అభిషేకంతో కూడినవాడు—
మన్త్రతన్త్రార్థతత్త్వజ్ఞో నిగ్రహానుగ్రహక్షమః
మంత్రాలు, తంత్రాలు వాటి అర్థాన్ని బాగా తెలిసినవాడు, శిక్షించడానికీ, అనుగ్రహించడానికీ సమర్థుడు.
తత్త్వనిష్కాసనే దక్షో వినయీ చ సువేషవాన్
నిజాన్ని తెలుసుకోవడంలో నైపుణ్యం కలవాడు, వినయంతో ఉండేవాడు, సరిగ్గా దుస్తులు ధరించినవాడు.
నిత్యానుష్టానసంయుక్తస్త్వాచార్యః పరికీర్తితః
ఎప్పుడూ విధిగా ఆచరణలో ఉండేవాడే గురువు అని పిలవబడతాడు.
శమాదిసాధనోపేతః శ్రద్ధావాన్ సుస్థిరాశయః
శాంతి మొదలైన మంచి లక్షణాలతో, భక్తితో, స్థిరమైన మనస్సుతో ఉండేవాడు.
దృఢవ్రతసమాచారః కృతజ్ఞః పాపభీరుకః
దృఢమైన వ్రతాలు, మంచి ప్రవర్తన కలవాడు, కృతజ్ఞత కలవాడు, పాపానికి భయపడేవాడు.
ఏవంవిధో భవేచ్ఛిష్యస్త్వన్యథా గురుదుఃఖదః
శిష్యుడు ఇలాంటి లక్షణాలు కలవాడై ఉండాలి; లేకపోతే గురువుకు బాధ కలిగిస్తాడు.
ప్రాక్ప్రత్యగ్దక్షిణోదక్చపఞ్చసూత్రాణి పాతయేత్
తూర్పు, పడమర, దక్షిణ, ఉత్తర, కింద ఇలా ఐదు దారాలను పరచాలి.
తత్రాద్యప్రథమే త్వాద్యం ద్వితీయాద్యే ద్వితీయకమ్
అందులో మొదటిదానిలో మొదటిదాన్ని, రెండవదానిలో రెండవదాన్ని పెట్టాలి.
తత్తదాగ్నేయకోష్టేషు తత్తత్పఞ్చమమక్షరమ్
ప్రతి అగ్ని మంటపంలో ఐదవ అక్షరాన్ని తగినట్టుగా ఉంచాలి.
నామాద్యక్షరమారభ్య యావన్మన్త్రాది వర్ణకమ్
పేరు మొదటి అక్షరం నుంచి మంత్రాది అక్షరం వరకూ ఉంచాలి.
ప్రాదక్షిణ్యాత్తద్ద్వితీయం సాధ్యాఖ్యం పరికీర్తితమ్
ప్రదక్షిణగా తిరిగి రెండవదాన్ని 'సాధ్య' స్థానం అంటారు.
ద్వయోర్వర్ణావేకకోష్టే సిద్ధసిద్ధేతి తన్మతమ్
రెండు అక్షరాల మంటపంలో 'సిద్ధ' మరియు 'అసిద్ధ' అని భావించాలి.
తృతీయే తత్సుసిద్ధః స్యాత్సిద్ధారిస్తఞ్చతుర్థకే
మూడవదానిలో 'సుసిద్ధ', నాలుగవదానిలో 'సిద్ధారి' అని పిలవాలి.
చతుష్కే చేత్తదా పూర్వం యత్ర నామాక్షరం స్థితమ్
నాలుగవదానిలో, ముందు పేరు అక్షరం ఉంటే అలా ఉంచాలి.
సాధ్యసిద్ధః సాధ్యసాధ్యస్తత్సుసిద్ధశ్చ తద్రిప్రుః
'సాధ్యసిద్ధ', 'సాధ్యసాధ్య', 'సుసిద్ధ', 'రిపు' అని అర్ధం.
తదా పూర్వోక్తరీత్యా తు క్రమాద్ద్వేయం మనీషిభిః
అప్పుడా ముందుగా చెప్పిన విధానాన్ని అనుసరించి జంటలను క్రమంగా పండితులు కొనసాగిస్తారు.
తురీయే చేఞ్చతుష్కే తు తదైవం గణయేత్సుధీః
నాలుగవదానిలో, నాలుగు సమూహంలో కూడా, పండితులు ఇదే విధంగా లెక్కించాలి.
రిద్ధసిద్ధో యథోక్తేన ద్విగుణాత్సిద్ధిసాధ్యకః
' riddhasiddha' అనేది చెప్పిన ప్రకారమే; రెండింతలు అయితే 'సిద్ధిసాధ్య' అవుతుంది.