మనసా సో ఽతిభీతస్తు వవన్దే చరణం గురోః
మనసులో చాలా భయపడుతూ, గురువు పాదాలకు నమస్కరించాడు.
క్షమస్వ భగవన్సర్వం నాపరాధః కృతో మయా
భగవంతుడా! నాకు క్షమించు. నేను ఏ తప్పు చేయలేదు.
ఆత్మానం గర్హయామాస హ్యవివేకపరాయణమ్
తనకు వివేకం లేకపోయిందని, తాను తప్పుచేశానని తనను తానే నిందించుకున్నాడు.
వివేకరహితో లోకే పశురేవ న సంశయః
ఈ లోకంలో వివేకం లేని వాడు నిజంగా జంతువులాంటివాడే — ఇందులో సందేహం లేదు.
వివేకరహితో ఽజ్ఞో ఽహం యతః పాపం సమాచరేత్
నేను అజ్ఞానిగా, వివేకం లేకుండా ఉండటంవల్ల ఈ పాపాన్ని చేసాను.
వివేకహీనమాన్పోతి కో వా యో వాప్యనిర్వృతిమ్
వివేకం లేని వాడు ఎవరైనా సుఖాన్ని పొందగలడా? లేక బాధపడకుండా ఉండగలడా?
నాత్యన్తిఙ్కం భవేదేతద్దాదశాబ్దం భవిష్యతి
ఈ స్థితి ఎప్పటికీ ఉండదు; ఇది పన్నెండు సంవత్సరాలు మాత్రమే ఉంటుంది.
పూర్వరుపం త్వమాపన్నో భోక్ష్యసే మేదినీమిమామ్
మునుపటి రూపాన్ని తిరిగి పొందిన తర్వాత, ఈ భూమిని అనుభవిస్తావు.
రాజాపి దుఃఖసంపన్నో రాక్షసీం తానుమాశ్రితః
ఆ రాజు ఎన్నో బాధలు అనుభవిస్తూ, రాక్షసిగా మారిపోయాడు.
కృష్ణక్షపాద్యుతిర్భీమో బభ్రామ విజనే వనే
అతడు అంధకారమైన రాత్రిలా భయంకరమైన రూపంతో, ఒంటరిగా అడవిలో తిరిగాడు.
విహఙ్గమాన్ప్లవఙ్గాంశ్చ ప్రశస్తాంస్తానభక్షయత్
అతడు మంచి పక్షులు, కోతులను కూడా తినేశాడు.
రక్తాన్తప్రేతకేశైశఅచ చిత్రాసీద్భూర్భయఙ్కరీ
పిశాచాలూ మృతదేహాల రక్తంతో తడిసిన జుట్టుతో భూమి భయంకరంగా మారింది.
కృత్వాతిదుఃఖితాం పశ్చాద్వనాన్తరముపాగమత్
ఎంతో బాధ కలిగించిన తరువాత, అతడు అడవి లోతుల్లోకి వెళ్లిపోయాడు.
జగామ నర్మదాతీరం మునిసిద్ధనిషేవితమ్
తర్వాత అతడు మునులు, సిద్ధులు నివసించే నర్మదా తీరానికి చేరాడు.
అపశ్యత్కఞ్చన మునిం రమన్తం ప్రియయా సహ
అక్కడ ఒక మునిని తన ప్రియమైన భార్యతో ఆనందంగా ఉన్నట్టు చూశాడు.
జాగ్రాహ చాతివేగేన వ్యాధో మృగశిశం యథా
వేటగాడు మృగశిశువును పట్టుకున్నట్టు, అతడు వేగంగా ఆ మునిని పట్టుకున్నాడు.
శిరస్యఞ్జలిమాధాయ ప్రోవాచ భయవిహ్వాలా
తలపై చేతులు జోడించి, భయంతో వణిగి ఆమె మాట్లాడింది.
ప్రాణప్రియ ప్రదానేన కురు పూర్ణం మనోరథమ్
నా ప్రాణాన్ని కాపాడి, నా కోరికను నెరవేర్చు.
న రాక్షసస్తతో ఽనాథాం పాహి మాం విజనే వనే
ఈ అడవిలో నేను ఎవ్వరూ లేని దుర్బలురాలిని, రాక్షసుడు నన్ను బాధించనీయకు.
తథాపి బాలవైధవ్యం కిం వక్ష్యామ్యరిమర్దన
అయినా, శత్రువులను నాశనం చేసే వాడా, నా చిన్న వయస్సులోనే వితంతువైపోయిన దుఃఖాన్ని ఎలా చెప్పగలను?
పతిరేవ పరో బన్ధుః పరమం జీవనం మమ
నా భర్తే నాకు అన్నీ, అతడే నా ప్రాణం, అతడే నా బంధువు.
త్రాయస్వ బన్ధురహితాం బాలాపత్యాం జనేశ్వర
ప్రజల అధిపతీ, బంధువులు లేని, పిల్లలు లేని నాకు రక్షణ కల్పించు.
దుహితాహం భగవతస్త్రాహి మాం పతిదానతః
నేను భగవంతుని కుమార్తెను, నా భర్తను ఇచ్చి నన్ను కాపాడు.
వదన్తీతి మహాప్రాజ్ఞాః ప్రాణదానం కురుష్వ మే
మహాజ్ఞులు ఇలా అంటారు; నాకు ప్రాణదానం చేయు.
ఏవం సంప్రార్థ్యమానో ఽపి బ్రాహ్మణ్యా రాక్షసో ద్విజమ్ అభక్షయకృష్ణసారశిశుం వ్యాఘ్రో యథా బలాత్
ఆమె ఎంత వేడుకున్నా, ఆ రాక్షసుడు ఆ బ్రాహ్మణునిని బలవంతంగా పులి మృగశిశువును పట్టినట్టు తినేశాడు.
పూర్వశాపహతం భూపమశపత్క్రోధితా పునః
మునుపటి శాపంతో బాధపడుతున్న ఆ రాజును, కోపంతో ఆమె మళ్లీ శపించింది.
తస్మాత్స్త్రీసఙ్గమం ప్రాత్పస్త్వమపి ప్రాప్స్యసే మృతిమ్
కాబట్టి, స్త్రీతో కలయిక వల్ల నీవు కూడా తప్పక మరణాన్ని పొందుతావు.
రాక్షసత్వం ధ్రువం తే ఽస్తు మత్పతిర్భక్షితో యతః
నా భర్తను భక్షించినందువల్ల, నీవు రాక్షసుడిగా మారిపోవాలి.
ప్రమన్యుః ప్రాహి విసృజన్కోపాదఙ్గారసంచయమ్
ప్రమాన్యుడు కోపంతో నిండిపోయి, అగ్గిపుల్లలను విసిరాడు.
ఏకస్యైవాపరాధస్య శాపస్త్వేకో మమోచితః
ఒక తప్పుకు, నా నుండి ఒక శాపమే సరిపోతుంది.