రాజన్ జగుర్గీతమతీవ రమ్యం దేవాఙ్గనాః సంననృతుర్ముదాన్వితాః
ఓ రాజా, దేవకన్యలు ఎంతో ఆనందంతో అద్భుతమైన పాట పాడి, నృత్యం చేశారు.
హరేస్తనౌ భూమిపతిం ప్రవిష్టం సదారపుత్రం స్వలిపిం ప్రమార్జ్య
హరి దేహంలో ప్రవేశించిన రాజు, భార్య, కుమారునితో కలిసి, తన పాపాలన్నింటినీ తొలగించుకున్నాడు.
భీతః పునః ప్రాప్య పితామహాన్తికం ప్రోవాచ దేవం చతురాననం రుదన్
భయంతో, మళ్లీ తన తాత వద్దకు వెళ్లి, ఏడుస్తూ నాలుగు ముఖాల దేవుడైన బ్రహ్మను అడిగాడు.
విధేహి చాన్యత్ప్రకరోమి తాత నిదేశనం మాస్తు మదీయ దణ్డమ్
తండ్రీ, మరేదైనా చెప్పు, నేను చేస్తాను; దయచేసి నన్ను శిక్షించవద్దు.
మోహినీ నిష్ఫలా జాతా వన్ధ్యా స్త్రీ జననే యథా
మోహినీ ఫలహీనురాలైంది; ప్రసవంలో వంద్యా స్త్రీలా అయింది.
లోకః ప్రయాతి వైకుంణ్ఠం న మాం కశ్చిత్ప్రపద్యతే
ప్రజలు వైకుంఠానికి వెళ్తున్నారు, కానీ నన్నెవరూ ఆశ్రయించరు.
తథాపి సర్వభూతానాం న బుద్ధిః పరివర్తతే
అయినా కూడా అన్ని జీవుల మనస్సులు మారవు.
ప్రయాన్తి పరమం లోకం లుప్తపాపాః పితామహ
పాపాలు పోయినవారు, ఓ పితామహా, పరమ లోకాన్ని చేరుతారు.
నాయాతి తవ సామీప్యం న భుఙ్క్తే లోకగర్హితా
అతడు నీ సమీపానికి రాడు, లోకానికి నిందితమైనదాన్ని అనుభవించడు.
రవిపుత్రవచః శ్రుత్వా ప్రోవాచ కమలాసనః
రవి కుమారుని మాటలు విని, కమలాసనుడు ఇలా అన్నాడు.
మోహిన్యాం ప్రతిబుద్ధాయాం కరిష్యామో దివాకరే
మోహిని మేలుకొనినప్పుడు, ఓ సూర్యుడా, మనం చర్య తీసుకుంటాం.
తతో దేవ గణాః సర్వే శతక్రతుపురోగమాః
ఆ తరువాత శతక్రతువు ముందుండి, దేవతలందరూ, ఓ రాజా,
సమాయాతా మహీపాల నారీం తాం ప్రతిబోధితుమ్
ఆ స్త్రీని మేల్కొలిపేందుకు, ఓ భూమిపాలకా, అక్కడికి చేరారు.
తేజోహీనాం నిరానన్దాం శుష్కతోయాం నదీమివ
వెలుగు లేని, ఆనందం లేని, నీరు ఎండిపోయిన నదిలా ఆమె అయింది.
పరాజితో యథా మర్త్యః ప్రల్మానకుసుమం యథా
ఓడిపోయిన మనిషిలా, పరిమళం లేని పువ్వులా అయింది.
గతశాలిస్తు కేదారో నిష్ప్ర యథా
పొలం లో బియ్యం పోయినట్టు, పంట లేకుండా అయింది.
మన్థానం నవనీతే వా ఉద్ధృతే ధరణీపతే
వెన్న తీసేసిన తరువాత మిగిలిన మథనంలా, ఓ భూమిపతి.
హత నాథాం తు యువతీం ధాన్యహీనాం ప్రజాం యథా
రక్షకుడు లేని యువతిలా, ధాన్యం లేని సంతానంలా అయింది.
పృథ్వీం భూపాలహీనా వా మన్త్రహీ యథా నృప
పాలకుడు లేని భూమిలా, సలహా లేని రాజులా అయింది.
జలహీనం యథా కుంభం పఙ్కస్థం గోపతిం యథా
నీరు లేని కుండలా, మట్టిలో మునిగిన గోపాలుడిలా అయింది.
భగ్నక్రియం యథా వైద్యం భగ్నశాఖం యథా ద్రుమమ్
పని ఆగిపోయిన వైద్యుడిలా, కొమ్మ విరిగిన చెట్టులా అయింది.
విధూమ ఇవ సప్తార్చిర్విరశ్మిరివ భాస్కరః
పొగ లేని ఏడుగుల మంటలతో ఉన్న అగ్నిలా, కాంతి లేని సూర్యుడిలా అయింది.
అతృప్తః కాన్తయా కాన్తః పన్నగశ్చ విషోజ్ఝితః
ప్రియతో తృప్తి పొందని ప్రియుడిలా, విషం లేని పాములా అయింది.
శిరోభ్రష్టా యథా మాలా పర్వతో ధాతువర్జితః
తలకట్టు పోయిన హారంలా, ఖనిజాలు లేని పర్వతంలా అయింది.
స్వరహీనం యథా సామ పద్మహీనం యథా సరః
సామవేదం రాగం లేకుండా ఉన్నట్లే, సరస్సు పద్మాలు లేకుండా ఉన్నట్లే,
జ్ఞానం మమత్వసంయుక్తం పుమాంసం ప్రకృతిం వినా
అలాగే, మమకారం కలిగిన జ్ఞానం, లేదా తన సహజ స్వభావం లేని మనిషి కూడా అలానే ఉంటారు.
తేజోహీనాం తథాపశ్యన్ మోహినీం తే దివౌకసః
అదే విధంగా, దేవతలు తేజస్సు లేని మోహినిని చూశారు.
ఆక్రోశవచనైః క్రూరైః పుత్రహత్యాసమన్వితామ్
కఠినమైన దూషణ మాటలతో, కుమారుని హత్య చేసిన పాపంతో కూడినదిగా,
స్వవాక్యపాలనాం చణ్డాముచుర్దేవాః సమాగతాః
తమ మాటను నిలబెట్టుకోవడంలో దేవతలు కూడి ఉగ్రంగా మాట్లాడారు.
నహి మాధవభక్తానాం విద్యతే మానఖణ్డనమ్
మాధవుని భక్తులకు గౌరవహానీ ఎప్పుడూ ఉండదు.