మద్వాక్యే భవతా స్థేయం సర్వకృత్యేషు మానద
నా మాటలు వినిపించి, అన్ని పనుల్లో నువ్వు నడుచుకోవాలి, ఓ గౌరవనీయుడా.
ప్రతిపేదే వచః సర్వం యత్కృతం హి తయా తదా
ఆమె అన్నీ మాటలు అంగీకరించి, అప్పట్లో చెప్పినట్లు చేసింది.
కరేణురూపిణీ భూత్వా పృష్ఠే కృత్వా పతిం మమ
ఆమె కరీణురూపంలో మారి, నా భర్తను తన వెనుక కూర్చోబెట్టుకుంది.
యయావాకాశమార్గేణ కాశీమభి ములోచనే
ఆమె ఆకాశమార్గంలో ప్రయాణించి, విశాలమైన కళ్లవాడా, కాశీకి వెళ్లింది.
త్రిభిర్ముహూర్తైః సంప్రాప్తా కాశీం విశ్వేశమన్దిరమ్
మూడు ముహూర్తాల్లో ఆమె కాశీని, విశ్వేశ్వర ఆలయాన్ని చేరుకుంది.
ఇయం పాపతరోః కాన్త కుఠారా పరికీర్తితా
ప్రియుడా, ఇది పాపవృక్షాన్ని నరికే గొడ్డలిగా ప్రసిద్ధి చెందింది.
కర్మబీజోపశమనీ సర్వేషాం గతిదాయికా
ఇది కర్మబీజాలను నాశనం చేసి, అందరికీ మోక్షాన్ని ఇస్తుంది.
నావైష్ణవే స్థలే ముక్తిః సర్వస్య తు కదాచన
వైష్ణవ స్థలంలో కాని చోట ఎవరికీ ఎప్పుడూ మోక్షం ఉండదు.
ముక్తిదా సర్వజన్తూనాం సర్వపాపప్రణాశినీ
ఇది అన్ని జీవులకు ముక్తిని ప్రసాదిస్తుంది, అన్ని పాపాలను నశింపజేస్తుంది.
సర్వలోకైకకర్తారం భ్రాజమానం స్వతేజసా
అన్ని లోకాలకూ ఏకైక సృష్టికర్తగా తన స్వంత తేజంతో ప్రకాశిస్తూ ఉన్నవారికి,
నమస్కృత్య స్థితో హ్యగ్రే వేదపాఠం నిశామయన్
వేదపాఠాన్ని వినుతూ, ముందుగా నమస్కరించి నిలబడ్డాడు.
ఉద్గిరన్తం జగన్నాథం దృష్ట్వా ప్రీతో ఽభవత్తదా
ప్రపంచాధిపతిని వేదాన్ని ఉచ్చరిస్తూ చూస్తూ, అతడు ఆనందంతో నిండిపోయాడు.
ప్రగల్భం తముపాలక్ష్య క్షణాజ్జాతః సమత్సరః
అతని ధైర్యాన్ని గమనించి, ఒక్క క్షణంలో అసూయ కలిగింది.
చకర్త తన్నఖాగ్రేణ ఖస్థం వక్త్రం త్రిలోచనః
త్రిలోచనుడు తన నఖపు అంచుతో ఆ ఆకాశంలో ఉన్న ముఖాన్ని కోసేశాడు.
వామే నిర్ధూతమానిశం న నివృత్తం ద్విజోత్తమ
ఎడమవైపు అది ఎప్పటికీ ఆగకుండా ఊగిపడుతూ ఉండింది, ద్విజోత్తమా.
రుద్రో ఽపి లజ్జితో భూత్వా నిర్జ్జగామ త్వరాన్వితః
రుద్రుడు కూడా సిగ్గుపడి, త్వరగా అక్కడి నుండి వెళ్లిపోయాడు.
న శశాక పరిత్యక్తుం తదద్భుతమభూన్మహత్
అతడు దాన్ని వదిలిపెట్టలేకపోయాడు; అది గొప్ప ఆశ్చర్యంగా మారింది.
తేన సంస్మృతమాత్రస్తు శీఘ్రమావిరభూచ్చ సః
అతడు దాన్ని గుర్తుచేసిన వెంటనే అది త్వరగా మళ్లీ ప్రత్యక్షమైంది.
ననామ శిరసా నమ్రో నిష్ప్రభో వృషభధ్వజః
వృషభధ్వజుడు తలవంచి, తేజస్సు లేక వినయంగా నమస్కరించాడు.
సమాశ్వాస్యా బ్రవీద్వాక్యం తత్తోషపరికారకమ్
ఆయన అతడిని ఓదార్చి, హృదయానికి సాంత్వన కలిగించే మాటలు చెప్పాడు.
తత్ఫలం భుఙ్క్ష్వ సర్ంవజ్ఞ కియత్కాలం కృతం స్వయమ్
సర్వజ్ఞా! నీవే చేసిన పనికి ఫలితాన్ని కొంతకాలం అనుభవించు.
నాభుక్తం క్షీయతే కర్మ హ్యపి జన్మశతైః ప్రియ
ప్రియమైనవాడా! అనుభవించకపోతే, వంద జన్మలు గడిచినా కర్మ నశించదు.
ప్రాణా వికలతాం యాన్తి మమ త్వద్దుఃఖదర్శనాత్
నీ బాధను చూసి నా ప్రాణాలు కలవరపడుతున్నాయి.
న తాని బ్రహ్మహత్యాయాః సమానీతి మతిర్మమ
బ్రహ్మహత్య పాపానికి ఇవి సమానం కావని నా అభిప్రాయం.
బ్రహ్మహత్యాభిభూతస్తు క్షణం స్థాతుం న చ క్షమః
బ్రహ్మహత్య పాపం అతడిని కమ్మేసి, ఒక్క క్షణం కూడా అక్కడ నిలబడలేకపోయాడు.
లేలిహానా సురేశాన గ్రహీతుం త్వానుధావతి
దేవేంద్రులు నాలుకలు చప్పరిస్తూ, నిన్ను పట్టుకోవడానికి వెంబడిస్తున్నారు.
అటనీయం హితార్థాయ పాపనాశాభికామ్యయా
పాపాలు నశించాలనే ఆకాంక్షతో, ఇతరుల మేలుకోసం ఆయన తిరుగుతూ ఉండాలి.
ప్రక్షాలయన్కరం వామం భిక్షాం గృహ్ణన్కపాలకే
వామహస్తాన్ని కడిగి, ఆయన పాత్రలో భిక్షను స్వీకరించాలి.
ఇత్యుక్తో విష్ణునా విప్ర స్థాణుః సర్వగతో ఽభవత్
విష్ణువు ఇలా చెప్పిన తరువాత, ఆ ముని అన్నిచోట్లా వ్యాపించినవాడయ్యాడు.
వర్షత్రయం భ్రమిత్వా తు ప్రాప్తో బదరికాశ్రమమ్
మూడు సంవత్సరాలు తిరిగి, ఆయన బదరికాశ్రమానికి చేరుకున్నాడు.