హస్తే హి పాపస్య దివాప్రకీర్తేర్వత్స్యామి తత్కర్మకరః సుభుక్తః
పాపానికి చేతిలో, పగలు అందరికీ తెలిసేలా, ఆ కార్యాన్ని చేసుకుంటూ, సంతోషంగా అక్కడే ఉంటాను.
తచ్చాపి రాజేన్ద్ర దదస్వ దేవ్యై మజ్జీవితం మజ్జననీభవం వా
ఓ రాజా, నా ప్రాణాన్ని గానీ, నా జననాన్ని గానీ, ఆ దేవికి కూడా సమర్పించు.
విరాజయిత్వా స్వగుణైర్నృపౌఘాన్కరైరివాత్మప్రభవైః ఖశోభైః
నా స్వగుణాలతో రాజుల సమూహాన్ని అలంకరించి, ఆకాశాన్ని తన కాంతితో ప్రకాశింపజేసే కిరణాల్లా వారిని వెలిగించాను.
సంమార్జయిత్వా విమలం యశః స్వం కథం సుఖీ స్యాం నృపతే తతః క్షమః
నా నిర్దోషమైన కీర్తిని శుభ్రపరచిన తర్వాత, రాజా, నేను ఎలా సంతోషంగా, సహనంగా ఉండగలను?
గతో వా నరకం ఘోరం కథం భోక్ష్యే హరేర్దినే
నేను భయంకరమైన నరకానికి వెళ్ళినా, హరిదినాన నేను ఎలా భోజనం చేయగలను?
భూయో భూయో వదతి మాం దుర్మేధాశ్చ సుబాలిశా
మళ్ళీ మళ్ళీ, మూర్ఖులు, చిన్నపిల్లల్లా నన్ను ఇలా అంటున్నారు—
ముక్త్వైవం వాసరే విష్ణోర్భోజనం పాపనాశనే
విష్ణుదినాన భోజనం చేస్తే, అది పాపాలను పోగొడుతుంది అంటారు.
తథాపి నైవ కర్తాహం భోజనం హరివాసరే
అయినా, హరిదినాన నేను భోజనం చేయను.
దున్దుభీ కుర్వతీ నాదం సా కథం వితథా భవేత్
డుండుభి మ్రోగిన శబ్దం ఎలా అబద్ధంగా మారుతుంది?
అపేయం చైవ పీత్వా తు కిం జీవేచ్ఛరదః శతమ్
ఒకసారి తాగిన తర్వాత మళ్లీ తాగకూడదు—వందేళ్లు బ్రతికినా ఏమి లాభం?
ధిక్కృతో ఽపి జనైః సర్వైర్న భోక్ష్యే హరివాసరే
ప్రపంచం అంతా నిందించినా, హరిదినాన నేను భోజనం చేయను.
తచ్చాపి వరమేవాత్ర న భోక్ష్యే హరివాసరే
ఇదే నాకు మేలైనది—హరిదినాన నేను భోజనం చేయను.
వ్రజద్భిర్మనుజైర్మార్గే నిరయస్యాతిదుఃఖితైః
మనుషులు నడిచే మార్గంలో, నరకంలో తీవ్రమైన బాధ అనుభవించే వారు ఉంటారు.
జనైః పూర్ణా భవిష్యన్తి మయి భుక్తే తు తాః సుత
నాన్నా, నేను భోజనం చేస్తే, ఆ మార్గాలు జనాలతో నిండిపోతాయి.
సమర్థో యస్తు శత్రూణాం హర్షం సంజనయేద్భువి
ఈ భూమిపై తన శత్రువులకు ఆనందాన్ని కలిగించగలవాడు ఎవడైనా—
తన్న దాస్యామి మోహిన్యా యాచితో ఽపి సురాసురైః
దేవతలు, దానవులు అడిగినా, ఆ మోహినికి నేను ఆ వరాన్ని ఇవ్వను.
ఆకాశభాసా స్వశిరశ్ఛిన్ద్యాదేవ వరాసినా
ఆకాశంలా ప్రకాశించే గొప్ప ఖడ్గంతో తన తల తానే కోయాలి.
రుక్మాఙ్గదేతి మన్నామ ప్రసిద్ధం భువనత్రయే
నా పేరు రుక్మాంగదుడు, మూడూ లోకాల్లో ప్రసిద్ధిగా ఉంది.
స కథం భోజనం కృత్వా నాశయే స్వకృతం యశః
తాను సంపాదించుకున్న కీర్తిని, భోజనం చేసిన తర్వాత ఎలా నాశనం చేయగలడు?
విరమతి తదపి న చేతో మామకమితి మోహినీహేతోః
అంతటితో నా మనసు ఆగదు, మాయ కారణంగా ఇంకా అలానే ఉంటుంది.
న త్వేవ కుర్యాం మధుసూదనస్య దినే సుపుణ్యే ఽన్ననిషేవణం హి
మధుసూదనుని పవిత్ర దినాన నేను ఎప్పుడూ అన్నం తినను.
ఆహూయ జననీం శీఘ్రం నామ్నా సంధ్యావలీం శుభామ్
ఆయన తన తల్లి అయిన శుభమైన సంద్యావళిని పేరుపెట్టి త్వరగా పిలిచాడు.
పాలయన్తీం ధరాం సర్వాం పాదవిన్యాసవిక్రమైః
ఆమె తన అడుగులతో భూమంతటినీ రక్షించింది.
శ్రావితా మోహినీ వాక్యం పితుర్వాక్యం తథైవ చ
మోహిని తన తండ్రి మాటల్ని, అలాగే తల్లి మాటల్నీ వినింది.
భోజనాయ స్థితామేనాం నృపస్య హరివాసరే
హరిదినాన, రాజు సమక్షంలో ఆమె భోజనానికి సిద్ధంగా నిలబడింది.
తథా విధీయతామేవం కుశలం చోభయోర్భవేత్
ఇలా ఏర్పాటుచేయండి, ఇద్దరికీ మేలుగా ఉండాలి.
మోహినీం శ్లక్ష్ణయా వాచా ప్రాహ బ్రహ్మసుతా తదా
అప్పుడు బ్రహ్మ కుమారుడు మోహినిని మృదువైన మాటలతో ఉద్దేశించి అన్నాడు.
నాస్వాదయతి పాపాన్న సంప్రాప్తే హరివాసరే
హరిదినం వచ్చినప్పుడు ఆయన అపవిత్రమైన అన్నాన్ని అసలు రుచిచూడడు.
సదా భవతి యా నారీ భర్తుర్వచనకారిణీ
భర్త మాటలు ఎల్లప్పుడూ వినిపించి నడిచే భార్యకు శుభం కలుగుతుంది.
యద్యనేన పురా దేవి తవ దత్తః కరో గిరౌ
ఓ దేవీ! ఎప్పుడైనా ఆయన నిన్ను పర్వతంపై పెళ్లి చేసుకున్నాడనుకుంటే,