ఓ ద్విజుడు, శ్రద్ధగా విను. మొదట impurity రెండు విధాలుగా ఉంటుంది — ఒకటి స్థూలమైన అపవిత్రత, మరొకటి సూక్ష్మమైన అపవిత్రత. రెండవది కూడా రెండు రకాలుగా ఉంది; అది పక్వమైన అపవిత్రత, అపక్వమైన అపవిత్రతగా చెప్పబడింది. కాలాది తత్వంతో బంధించబడిన ఈ 'సకల' జీవుడు సంచరిస్తూ ఉంటాడు. ఈ బంధాలు ఐదు; వాటిలో మొదటి రెండు అపవిత్రత మరియు కర్మ ద్వారా ఉత్పన్నమవుతాయి. జీవుడు ఒక్కటే అయినప్పటికీ అనేక శక్తులను కలిగి ఉంటాడు; అతడు సూక్ష్మంగా ఉండి, జ్ఞానం మరియు కర్మను ఆవరించగలడు. కర్మ — పుణ్యము మరియు పాపము — అనేక ఫలాలను అనుభవించేందుకు కారణమవుతుంది. ఇవి రెండు మొదటి బంధాలు. ఇప్పుడు, మాయా మొదలైన వాటి నుండి వచ్చే బంధాలను విను. సర్వవ్యాపి, పరమేశ్వరుడు, శక్తిశాలి, విజేత; ఆయనే విత్తనము, ఆయనే మూలము. perception మరియు action రూపంలో ఆయన నిలుస్తాడు; ఆ శక్తి శంభువు యొక్క పరమశక్తి. ఆ మొదటి, విశిష్టమైన శక్తిని 'విద్రూపా' అని పిలుస్తారు. ఆమె సర్వవ్యాపిగా, నశించనిదిగా, అన్ని తత్వాలకు కారణంగా ఉంది. ఆమె ద్వారా అన్ని కర్మలు జరుగుతాయి, ఆమె సమస్తానికి కృపను ప్రసాదిస్తుంది. ఈ శక్తి యొక్క మొదటి ఉద్భవం శబ్దము; దాని సారము శాంతి మొదలైన లోకాలు. జ్ఞానశక్తి మరియు క్రియాశక్తి — వీటి మధ్య ఉన్నతత, తక్కువత ఉన్నది. ఎక్కడ జ్ఞానశక్తి దమనమవుతుందో, అక్కడ క్రియాశక్తి ప్రబలుతుంది. ఎక్కడ క్రియాశక్తి దమనమవుతుందో, అక్కడ జ్ఞానం ఉద్ధృతంగా ఉత్పన్నమవుతుంది. శబ్దము, బిందువు, ప్రతక్ష్యము — ఇవన్నీ 'సదాఖ్య' అనే తత్వంలో స్థాపించబడ్డాయి. ఈ తత్వాలు నిజంగా పవిత్ర మార్గంగా చెప్పబడ్డాయి. ఈ ఐదు తత్వాలకు కాలక్రమము ఉండదు; అవి ఎల్లప్పుడూ ఉంటాయి. వాస్తవంగా, తత్వం ఒక్కటే — అది శివుడు, అనేక శక్తులతో అలంకృతమైనవాడు. చైతన్యము మరియు పదార్థానికి కృపను ప్రసాదించేందుకు, భగవంతుడు వివిధ రూపాలను ధరించడు. ఆయన తన స్వంత కార్యశక్తితో సమస్త జీవులకు మోక్షాన్ని ప్రసాదించగలడు. మోక్షమే శివుని విశ్వరూపము — అది చైతన్యాన్ని ప్రసాదించడమే. కాబట్టి, శంభువు కృపను ప్రసాదించేవాడు; ఆయన నశించని, అనుభవానికి అందుబాటులో ఉన్నవాడు. ఏ కార్యం కూడా, కర్త, పదార్థం, మరియు సాధనాలు లేకుండా కనిపించదు. శివుని శక్తి శాశ్వతం, ఒక్కటే, ప్రారంభం లేకుండా, అంతం లేకుండా ఉంటుంది. ఆ శక్తి తన స్వభావముతో మాయను సృష్టిస్తుంది, తన స్వేచ్ఛా కార్యాల ద్వారా. జ్ఞానాధిపతి, కర్మలను పరిశీలించి, తన శక్తులతో మాయను కలవరపెడుతుంది. మొదట, ఆయన కాల తత్వాన్ని సృష్టిస్తాడు; అది అనేక శక్తులతో కూడినదిగా ఉంటుంది. వెంటనే, మాయా నియమ తత్వాన్ని ప్రసవిస్తుంది. తర్వాత, ఆ శాశ్వతమైన మాయా, విశ్వాన్ని మోసం చేసే మహాశక్తిగా ఉత్పన్నమవుతుంది. ఆమె ద్వారా, ప్రజల్లో అపవిత్రతను కలిగించి, కాలం ద్వారా, అవసరముగా ఆ నిర్బంధ స్థితిని పొందుతుంది. దృష్టాంతంగా, మాయా మళ్ళీ వ్యక్తికి ఇంద్రియ విషయాలను చూపిస్తుంది. కాని జ్ఞానం, తన స్వశక్తి ద్వారా ఆ ఆవరించబడిన బాహ్యాన్ని ఛేదించి, పరమ సాధన ద్వారా అనుభవించదగినదాన్ని అందుబాటులోకి తెస్తుంది. అనుభవించదగిన విషయంలో, అనుభవం మరియు అనుభవించేవాడు — ఆ పరమ సాధన ఆమె. సంక్షిప్తంగా చెప్పాలంటే, బుద్ధి సుఖాది రూపాన్ని తీసుకుని, విషయాల రూపాన్ని ధరిస్తుంది. బుద్ధి సూర్యుడు లాంటి ప్రకాశవంతమైనదైనా, అది కర్మ స్వభావాన్ని కలిగి ఉంటుంది. ఎందుకంటే, అది సాధనాలు మరియు ఇతరులతో సంబంధం కలిగి, అనుభవించాలనే కోరికతో ముడిపడివుంటుంది.