సూర్యుడు ఆకాశంలో తన ప్రయాణాన్ని కొనసాగిస్తూ ఉంటే, ఆయన్ని అనుసరించి చంద్రుడు కూడా తన మార్గాన్ని సాగిస్తాడు. ఈ సమయంలో, అనుభవించవలసిన భాగాలను ఖచ్చితంగా లెక్కించాలి. సాయంత్రపు భాగాలు సూర్యుని కోర్కెలను అనుసరించి నిర్ణయించబడతాయి. మనం కోరుకున్న దండికా, సుభా ల నుండి ఇప్పటికే అనుభవించిన భాగాలను తీసివేయాలి. మిగిలిన భాగాన్ని క్రమంగా ముప్పైతో పెంచి, తప్పు విలువతో భాగించాలి. ఈ విధంగా, తూర్పు మరియు పడమర నాడీల నుండి, ఉదయస్తమయ భాగాలను కూడా లెక్కించాలి. అనుభవించవలసిన భాగం తక్కువగా ఉంటే, లేదా ఇప్పటికే అనుభవించిన భాగం ఎక్కువగా ఉంటే, అది కూడా గమనించాలి. సూర్యకిరణాల భాగం ఇంద్రుని భాగం కంటే తక్కువగా ఉంటే, ఆ గ్రహణం చంద్రునికి చెందుతుంది. ఎలా అంటే, ఒక కవచం సూర్యుడు, చంద్రుడు లేదా భూమిని కప్పినట్టుగా, గ్రహణం కూడా వీటిని మరుగున పడేస్తుంది. ఏది కప్పబడిందో, దాని కవచాన్ని అరవంతు, ఆరోవంతు, పదిరెట్లు భాగంతో కొలుస్తారు. స్థిరత వ్యవధిలో సగం, అవయవాల భాగాన్ని కొలిచి నిర్ణయిస్తారు. ఇంకో విధంగా, ఏదైనా అధికంగా ఉంటే, స్పష్టమైన, మధురమైన ముగింపులో అది తెలుస్తుంది. ఇక్కడ, సంపూర్ణ ముగింపును మధ్యంగా భావిస్తారు; అమావాస్య ముగింపులో అది మూడు రెట్లు భాగంగా ఉంటుంది. ఆ భాగాన్ని దిశతో గుణించి, రెండు తీసివేసి, సూర్యుని సగాన్ని కలిపితే హరిఫలితమవుతుంది. హరిదేవుని ఆధారం బంగారం; మూడు రెట్లు భాగాన్ని తీసుకుని ఒకటి కలిపితే కొలత వస్తుంది. బాణానికి ఆధారం ఆరు రెట్లు తక్కువగా ఉంటుంది; కొలతకు ఒకటి కలిపి, మూడురెట్లు భాగాన్ని జోడిస్తారు. ఆరు శబ్దం, చంద్రుని గుర్తింపుతో, నమస్కారము, అనమస్కారము, దిశా భాగాన్ని కొలుస్తారు. కప్పబడిన స్థితిలో, ఆకు అర్థ వ్యవధితో, మూడు రెట్లు భాగంతో స్థాపించబడుతుంది. ఆ రెండింటి లెక్కన, సగం వ్యవధి స్పష్టంగా తెలుస్తుంది. లోకమూ, ప్రభువూ సూర్యునికంటే తక్కువ; వాటి భాగాలు తొమ్మిది, పదిహేను. ముందుగా గ్రహ మండలాన్ని చూసి, దాని ఆధారాన్ని కనులారా పరిశీలిస్తారు. అది అస్తమించే సమయానికి, అది సమ్మిళితంగా తెలుస్తుంది; పండితులు ఆగమనం, నిర్గమనం సమయాలను నిర్ణయిస్తారు. లెక్కింపు ఆధారం వేలితో ప్రారంభమై ఏర్పడుతుంది. వేరే చోట, శక్తి గుర్తింపు, వేలి గీయడాల ద్వారా శిఖరం చెప్పబడుతుంది. వికృత అవయవం, అగ్ని, భక్తితో స్థాపించబడిన వారు, లభించిన ఆధారంతో ఏకమవ్వని వారు ఉంటారు. నోడ్స్ మరియు నాన్-నోడ్స్ మధ్య ఖాళీ, వాటి మార్గాల్లో తేడాతో విభజించబడుతుంది. తవ్వకం సిద్ధంగా లేకపోతే, దక్షిణాది ఇతర దిశలు కలిసే స్థానంలో సంయోగం జరుగుతుంది. విభజనకు ఆధారం ఉంటే, అర్థం సూర్యుని సంధుల్లా స్పష్టమవుతుంది. రెండు పరిభ్రమణాలు వృత్తంలో సమంగా ఉంటే, దాన్ని "సమత్వంలో స్థితమైనది" అంటారు. అప్పుడప్పుడు, రెండు సమంగా ఉన్నప్పుడు, సంధి అర్థవృత్తంలో, సూర్యునితో కలిసే చోట జరుగుతుంది. రెండు గ్రహాల ముందడుగు, వెనుకడుగు లెక్కించిన సమయంతో నిర్ణయించబడతాయి. సూర్యుని పరిభ్రమణం ఎక్కువైతే, సంధి ముందుకు కదులుతుంది. చంద్రుని పరిభ్రమణం భిన్నంగా ఉంటే, తేడా సరిచేస్తే అది శుద్ధమవుతుంది. ఆ సంఘటన వృత్తంలో, వాయు ప్రాంతంలో, గ్రహణానికి లోనయ్యే చంద్రునికే జరుగుతుంది. చంద్రుని అనుభవంతో, సూర్యుడు ఫలితాన్ని కోల్పోతాడు—అంటే, అంకెలు, దిశలు మొదలైనవి. ఈ ప్రక్రియను, రెండు పరిభ్రమణాలు సమంగా ఉన్నంతవరకు పునఃపునః చేయాలి. లోపం ఉంటే, ప్రభావం రాత్రిపూట; అధికంగా ఉంటే, అదే సమయాన జరుగుతుంది. అరవై నాడికాలు, చంద్రుని అనుభవంతో లభించినవి, సంధి సమయాలను సూచిస్తాయి. వారి అనుభవాల మధ్య లభించే సగం వ్యవధి నాడికా వంటి సమయంగా ఉంటుంది. దాని సంభవ సమయాన్ని ఆ రెండు సంయోగంగా పిలుస్తారు. అది అగ్ని వలె ప్రకాశించే రూపాన్ని కలిగి, అన్ని క్రియలలో నిందించబడుతుంది. ఇప్పుడు, రాశుల నియమించడం, సరైన సమయాన్ని నిర్ణయించడం మొదలైన జన్మ ఫలితాలను నేను వివరించబోతున్నాను.